Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος, μια παμπάλαια εκκλησία στις όχθες του Κόκκινου, παραπόταμου του Μόρνου, ήταν ένα από τα δύο εξωκλήσια του χωριού, που γιόρταζαν και τα δύο τον Αύγουστο. Το άλλο ήταν της Παναγίας, γνωστό ως Αϊμονή, κτισμένο στις όχθες του Μόρνου, σε ένα μικρό ύψωμα απέναντι από το Αβορόρεμα, και γιόρταζε στις είκοσι τρεις του μηνός.
Από πολύ παλιά όλοι, μικροί και μεγάλοι, περιμέναμε τη μέρα αυτή με ιδιαίτερη προσμονή και από νωρίς το πρωί, παρέες-παρέες, μαζευόμασταν και πιάναμε τις θέσεις μας γύρω από την εκκλησία.
Η κάθε οικογένεια, ή μάλλον το κάθε σόι, είχε «αγκαζάρει» από πάππου προς πάππου τη θέση του. Μάλιστα, κάποιοι μερακλήδες, για να ενισχύσουν τον ίσκιο των μεγάλων πλατάνων που αφθονούσαν στην περιοχή, έφτιαχναν και περίτεχνα τσαρδάκια, σκεπασμένα με δεματσούλες.
Βέβαια, η φήμη του πανηγυριού ξεπερνούσε τα όρια της κοινότητάς μας και είχαμε πολλούς προσκυνητές από τη διπλανή κοινότητα, τη Γρανίτσα (Διακόπι), και μπορώ να πω πως, λόγω και της στενής γειτνίασης, οι Γρανιτσιώτες το θεωρούσαν και δικό τους πανηγύρι.
Πολλοί προσκυνητές έρχονταν από το Βελούχι, την Αγλαβίστα, την Πενταγιού, το Κλήμα, το Σεβεδίκο, τον Άβορο, από τα διπλανά Χάνια, από τα Χάνια του Στενού, ενώ δεν απουσίαζαν και οι προσκυνητές από την πρωτεύουσα της επαρχίας μας, το Λιδωρίκι.
Οι νοικοκυρές είχαν ετοιμάσει και έφερναν μαζί τους τα λιτά αλλά πεντανόστιμα φαγητά τους και, οπωσδήποτε, τις περίφημες κολοκυθόπιτες και τα τηγανισμένα ψάρια από το ποτάμι μας, τον Μόρνο.
Ας γυρίσουμε όμως στο πανηγύρι. Αμέσως μετά τη λειτουργία στρώναμε τραπέζι και ακολουθούσε γλέντι με ζωντανή μουσική από οργανοπαίχτες της γύρω περιοχής, όπως οι Καρμαίοι από το Σεβεδίκο, ο Φαλιαμπάλιας, ο Πανάγος κ.ά.
Βέβαια, και οι δύο μαγαζάτορες του χωριού μας (Καραμπέτσος και Καραγιάννης), για τις ανάγκες της ημέρας, μετέφεραν τα μαγαζιά τους στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας και, παρ’ όλη τη νηστεία, το κοκορέτσι και η ψητή προβατίνα έδιναν και έπαιρναν…
Για τα παιδιά η χαρά ήταν ακόμη μεγαλύτερη, γιατί από τον πάγκο που έστηνε κάποιος μικροπωλητής (Γιαλαμάς, Καλμαντής κ.ά.) μπορούσαν να αγοράσουν διάφορα μπιχλιμπίδια, από σουγιάδες μέχρι σφυρίχτρες.
Επίσης, παρόντες ήταν και οι φωτογράφοι για τα οικογενειακά, και όχι μόνο, ενσταντανέ. Ο Γιαλαμάς από το Λιδωρίκι και ο Νίκος Πανουργιάς (Κολοκυθάς), που είχε καταγωγή από το χωριό μας.
Το γλέντι βαστούσε μέχρι αργά το απόγευμα και, ουσιαστικά, μέχρι την ώρα του σκάρου, αφού οι περισσότεροι πανηγυρτζήδες είχαν και τα ζωντανά τους να φροντίσουν. Έδιναν, λοιπόν, ραντεβού για το άλλο πανηγύρι του χωριού, στις 23 Αυγούστου, της Αϊμονής.
ΚΜ