Month: May 2026

Από αριστερά: Κώστας Κολοκυθάς, Γιώργος Φαλίδας, Κώστας Μπερτσιάς

Η βάρκα έμοιαζε ακίνητη, μα στην πραγματικότητα ταξίδευε πάνω από έναν κόσμο χαμένο.
Κάτω από τα ήρεμα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου κοιμόταν μια άλλη ζωή. Δρόμοι που δεν οδηγούσαν πια πουθενά, πέτρινα σπίτια με κλειστά παράθυρα, αυλές όπου κάποτε ακούγονταν παιδικές φωνές. Το Βελούχι, οι παλιές γέφυρες, οι μικρές εκκλησίες με τα καντήλια και τις γιορτές τους, όλα βυθίστηκαν αθόρυβα όταν το νερό ανέβηκε και σκέπασε την κοιλάδα.

Κάποιες μέρες, όταν η λίμνη είναι απόλυτα γαλήνια σαν σήμερα, οι παλιοί λένε πως ο τόπος θυμάται. Πως κάτω από την επιφάνεια δεν υπάρχουν μόνο πέτρες και ερείπια, αλλά οι ανάσες ανθρώπων που έζησαν, αγάπησαν, μόχθησαν και έφυγαν χωρίς ποτέ να αποχαιρετήσουν πραγματικά τον τόπο τους.

Και η μικρή βάρκα, μόνη μέσα στο απέραντο γαλάζιο, μοιάζει σαν να στέκει εκεί όχι για να ταξιδέψει, αλλά για να φυλάει σκοπιά στις μνήμες που δεν πρέπει να χαθούν.

Πέρασε ένας χρόνος από την απώλεια της Ευθυμίας Γ. Μπερτσιά και την Κυριακή 24 Μαΐου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πετρούπολης, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας —περίπου στις 9:30 π.μ.— θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνό της.

Η φράση «ο άνθρωπος πεθαίνει όταν σταματάμε να τον μνημονεύουμε» κρύβει μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια.
Ο βιολογικός θάνατος είναι ένα γεγονός· η λήθη όμως είναι η οριστική απουσία.

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα στις μικρές καθημερινές αναφορές: σε μια ιστορία που επαναλαμβάνεται στις παρέες των ανθρώπων, σε μια συμβουλή που ακόμη καθοδηγεί τις αποφάσεις μας, σε μια συνήθεια, σε μια φράση.

Η μνήμη γίνεται ένας άτυπος τρόπος παρουσίας. Δεν ακυρώνει την απώλεια, αλλά τη μετατρέπει σε δεσμό που αντέχει στον χρόνο.

Γι’ αυτό όλες οι κοινωνίες έδωσαν τόσο μεγάλη σημασία στο μνημόσυνο, στην αφήγηση, στο όνομα που προφέρεται ξανά και ξανά. Δεν είναι μόνο τελετουργία· είναι μια μορφή αντίστασης απέναντι στη φθορά του χρόνου. Όσο κάποιος μνημονεύεται, παραμένει μέρος του κόσμου των ζωντανών.

Η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο δεν είναι η αθανασία του σώματος αλλά η διάρκεια του αποτυπώματός του στις ψυχές των ζωντανών.

Αιώνια η μνήμη της Ευθυμίας Γεωργίου Μπερτσιά, το γένος Κοράκη.