Η βάρκα έμοιαζε ακίνητη, μα στην πραγματικότητα ταξίδευε πάνω από έναν κόσμο χαμένο. Κάτω από τα ήρεμα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου κοιμόταν μια άλλη ζωή. Δρόμοι που δεν οδηγούσαν πια πουθενά, πέτρινα σπίτια με κλειστά παράθυρα, αυλές όπου κάποτε ακούγονταν παιδικές φωνές. Το Βελούχι, οι παλιές γέφυρες, οι μικρές εκκλησίες με τα καντήλια και τις γιορτές τους, όλα βυθίστηκαν αθόρυβα όταν το νερό ανέβηκε και σκέπασε την κοιλάδα.
Κάποιες μέρες, όταν η λίμνη είναι απόλυτα γαλήνια σαν σήμερα, οι παλιοί λένε πως ο τόπος θυμάται. Πως κάτω από την επιφάνεια δεν υπάρχουν μόνο πέτρες και ερείπια, αλλά οι ανάσες ανθρώπων που έζησαν, αγάπησαν, μόχθησαν και έφυγαν χωρίς ποτέ να αποχαιρετήσουν πραγματικά τον τόπο τους.
Και η μικρή βάρκα, μόνη μέσα στο απέραντο γαλάζιο, μοιάζει σαν να στέκει εκεί όχι για να ταξιδέψει, αλλά για να φυλάει σκοπιά στις μνήμες που δεν πρέπει να χαθούν.