Ακριβώς κάτω από την Αγία Μονή, θέση Λάζος, στην συμβολή του Μόρνου με το αβορόρεμα . Ο ψαράς είναι ο Κώστας Κολοκυθάς (Γκέκας)

 Από τον  Δαλαρούγκα Ν

Στο εξωτερικό μια αντίστοιχη περίπτωση Αράχωβας-Δελφών, θα ήταν ένα προϊόν που θα το πρόσεχαν σαν κόρη οφθαλμού. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε από τη μία, για έναν προορισμό παγκόσμιας εμβέλειας και επισκεψιμότητας που κατατάσσεται στην 3άδα μαζί με την Ακρόπολη και την Αρχαία Ολυμπία και από την άλλη, για το κορυφαίο χειμερινό προορισμό της χώρας. 

Δεν θα ξεκινήσω από το γεγονός πως η Αράχωβα και από ιστορικής και γεωμορφολογικής άποψης ουδέποτε είχε σχέση με τη Βοιωτία αλλά με την Φωκίδα, θα πάω κατευθείαν στα σημερινά αστέρια της σημερινής Διοίκησης που έχουν κάνει αχταρμά τον Πολιτικό χάρτη της χώρας. Γαντζωμένη αυτή η χώρα στον αφόρητο επαρχιωτισμό των στενόμυαλων τραχανοπλαγιάδων, χωρίς καμία πνοή ευελιξίας και ανανέωσης, το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι να συντηρούν την τσοπανοβλαχιά σε πρόσωπα και νοοτροπία στη Τοπική Αυτοδιοίκηση. 

Πείτε μου σε ποια άλλη χώρα και σε απόσταση 10 χλμ μεταξύ των, με ένα λιμάνι από κάτω (Ιτέα) και ένα Γαλαξίδι κόσμημα στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, δε θα είχαν κάνει αυτό το τουριστικό προιόν μοναδικό? Ας συνεχίσουμε λοιπόν να τρωγόμαστε τα χωριά μεταξύ μας και να βυθιζόμαστε κοινωνικά, οικονομικά, τουριστικά και άλλο στο βούρκο της αδράνειας και των παθογενειών. 

Μας πήραν το Αστυνομικό Τμήμα, τον ΟΤΕ και τον παπά του χωριού και τις γνωστές cult ιστορίες που ακούω συνέχεια από ανθρώπους που μέχρι εκεί μπορούν να σκεφτούν. Μου ήρθαν και κάτι μηνύματα από ακόλουθους της σελίδας που διαχειρίζομαι στο Facebook, που αντί να δείχνουν το πρόβλημα με τις σοβαρές επιπτώσεις σε όλη την περιοχή, με μυαλό ανηλίκου προσπαθούν να μετρήσουν πόσο θα χάσει η Αράχωβα και πόσο οι Δελφοί και με μένος για την Αραχωβα. Μου θύμισε λίγο την περσινή ανάρτηση του Συλλόγου του χωριού Αγίας Ευθυμίας, που σταύρωνε την Αράχωβα για την υπόθεση με τον σκύλο. Κατάντια πραγματικά.

Για τους φίλους που με ρωτούν τις τελευταίες ημέρες πότε θα ανοίξει ο δρόμος, την απάντηση θα πρέπει να την λάβουν από την Πυθία. Προσωπική μου εκτίμηση και αν θέλουμε ασφαλή πρόσβαση σε μια περιοχή ευρωπαϊκού κράτους, είναι πιο πιθανό να γίνει πρώτα Μετρό στη Λάρισα παρά ο δρόμος. Με δουλειές του ποδαριού έργα δε γίνονται και όπως λέει και η θεια μου η Λελούδα, με πορδές αυγά δεν βάφονται.
Μπορεί να ενοχλεί λίγο το ύφος μου στην εν λόγω ανάρτηση, αλλά μου γυρνούν τα μάτια όταν βλέπω ανθρώπους που τόσα χρόνια σε θέσεις ευθύνης έχουν γαμήσει μια περιοχή ολόκληρη. Θα μου πείτε μόνο σε εμάς συμβαίνουν αυτά? Ολόκληρη η χώρα είναι στο γύψο. Έπρεπε να περάσουν 10ετίες και να σκοτωθεί κόσμος και κοσμάκης για να γίνει κλειστός αυτοκινητόδρομος το πέταλο του Μαλλιακού στην Φθιώτιδα. Και όλα αυτά για 5 σάπιες ζαμπονοτυρόπιτες σε τιμή χρυσού.

Ν Δαλαρούγκας 

 

Οι οικογένειες Σπύρου και Γεωργίου Μπερτσιά στο προαύλιο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην δυτική όχθη του Κοκκινοπόταμου , σήμερα σκεπασμένη όλη η περιοχή από τα νερά της λίμνης του Μόρνου  

Φωτ. 1955, Από το βιβλίο THIS IS GREECE, του OTTO SIEGNER, εκδότης Ludwig Simon Verlag – Munich-Pullach.

Η γέφυρα είναι μεσαιωνική και ίσως κατασκευάστηκε από τους Ενετούς ή τους Φράγκους, των οποίων η βαρωνία των Σαλώνων έφτανε μέχρι το κάστρο του Βελούχοβου ( Καλλίου) και πέραν αυτού εκτείνετο η επικράτεια του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το κάστρο είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τους Γαλάτες και από τότε οι Φράγκοι το ανακατασκεύασαν. Το Στενό ήταν από την αρχαία εποχή πέρασμα από την Ανατολική Ελλάδα, ακόμη και από τη Θεσσαλία μέσω Υπάτης – Καστριώτισσας, προς τη Ναύπακτο, πόλη των Δυτικών Λοκρών, και το εσωτερικό της Αιτωλίας.

Η γέφυρα μαζί το εκπληκτικό τοπίο, καταστράφηκε από τα έργα  για την κατασκευή της λίμνης. Όλη η περιοχή σήμερα είναι σκεπασμένη από τα νερά της λίμνης..

Αποχαιρετισμός στον αρχηγό Δημήτρη Καλαντζή από τον υφυπουργό Δικαιοσύνης Ιωάννη Μπούγα:

🇬🇷🇬🇷Καλό ταξίδι Αρχηγέ….

Συγκίνηση και θλίψη σκόρπισε σε ολόκληρη τη Φωκίδα το άγγελμα του θανάτου του Δημητρίου Καλαντζή.

Ο Δημήτριος Καλαντζής γεννήθηκε στη Φιλοθέη Δωρίδας το 1943.

Το έτος 1966 κατετάγη στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Οι ηγετικές αρετές του, η φιλοπατρία, το ήθος, η συνέπεια, η αντικειμενικότητα, η ευπρέπεια, ο συνετός και μειλίχιος λόγος του, ιδίως η προσήλωσή του στο καθήκον, τον ξεχώρισαν γρήγορα μεταξύ των συναδέλφων του και τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό. 

Έτσι στις 6.Μαρτιου.1993 επαξίως επελέγη από το ΚΥΣΕΑ, υπό την Προεδρεία του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Αρχηγός του ΠΣ.

Προσωπικά είχα την τιμή να τον γνωρίζω 35 χρόνια περίπου και συνεργαστήκαμε ως εκλεγμένοι νομαρχιακοί σύμβουλοι Φωκίδας την τετραετία 1995-1998, όπου εκτίμησα ιδιαίτερα την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τον τόπο μας και τους συμπατριώτες μας, που πάντα πρόθυμα συνέδραμε σε κάθε τους ανάγκη. 

Στη οικογένειά του, που υπεραγαπούσε και στους οικείους του, εύχομαι η αγαθή του μνήμη να απαλύνει τον πόνο της απώλειάς του.

Ιωάννης Μπούγας

 Σε μια προστατευόμενη περιοχή του δικτύου Natura έπεσαν οι υπογραφές για να κατασκευαστεί ένας αιολικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, παρόλο που υπήρξε βροχή αρνητικών γνωμοδοτήσεων από φορείς και υπηρεσίες για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου.

«Ένα έργο παράλογο και αδιανόητο»;

«Τα Βαρδούσια είναι γνωστά σε όλους τους φυσιολάτρες, πεζοπόρους και εκδρομείς για τη σχεδόν ανέγγιχτη φύση τους και τα υπέροχα αλπικά τους τοπία και αποτελούν σημαντικό βιότοπο όχι μόνο για σημαντικά και απειλούμενα είδη πουλιών, όπως ο χρυσαετός, αλλά και για άλλα σπάνια είδη, όπως το αγριόγιδο», λέει στη LiFO o Αποστόλης Καλτσής, υπεύθυνος Δράσεων Διατήρησης και Περιβαλλοντικής Πολιτικής στην Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Και προσθέτει: «Το να αδειοδοτηθεί ένα τόσο επιβαρυντικό έργο, όπως ένας αιολικός σταθμός, σε υψόμετρο 1800 μ. (!) στα Βαρδούσια είναι εντελώς παράλογο από μόνο του. Το να δίνεται αυτή η άδεια και με τέτοια εξόφθαλμη μεθόδευση και ανύπαρκτα στοιχεία είναι απλά αδιανόητο».

Πηγή: lifo.gr

 

Απόσπασμα από την συνέντευξη του στην lifo

Γεννήθηκα στη Λαμία. Η καταγωγή μου είναι από το ευρύτερο ρουμελιώτικο γεωγραφικό φάσμα: η μητέρα μου ήταν από την Αταλάντη, ο παππούς από τον Δομοκό, ο προπάππους από την Υπάτη. Ο πατέρας μου, Χρήστος, ήταν φιλόλογος. 

Είχε πάει εξορία τα χρόνια του Εμφυλίου και στη συνέχεια, για να μας συντηρήσει, παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα κρυπτόμενος στην Αθήνα. Επανήλθε στο σχολείο με τα μέτρα επιεικείας του Πλαστήρα κι έγινε το 1951 γυμνασιάρχης στην Καλαμπάκα. Εμείς, η μάνα μου και τα δυο μου αδέλφια (ο ένας είναι αρχιτέκτων και ο άλλος φυσικός), μείναμε στη Λαμία, όπου και τελείωσα το γυμνάσιο. 

Περάσαμε πολύ δύσκολα τα χρόνια του Εμφυλίου. Το σχολείο μου το είχαν επιτάξει και είχαν μετατρέψει σε τάξη το οστεοφυλάκιο. Όταν πρωτοπήγα και είδα το μακάβριο θέαμα, είπα της μάνας μου ότι σχολείο δεν ξαναπάω. Και τότε με πήρε και με πήγε στο μοναδικό ιδιωτικό που είχε η Λαμία (μόνο δημοτικό), τη Σχολή

• Ο Θανάσης Παπαρούπας μου έμαθε τα γράμματα, όσα ξέρω ακόμα. Έμπαινε στην τάξη το πρωί, εν μέσω Εμφυλίου, άνοιγε τα «Νέα» και μας έλεγε: «Για να δούμε τι γράφει σήμερα ο Ψαθάς» ή «για να δούμε τι γράφει ο Παλαιολόγος». Με χρονογράφημα ξεκίναγε η μέρα μας. Αυτός ο μέγας δάσκαλος, της γλώσσας πάνω απ’ όλα, στην Έκτη Δημοτικού μας είπε: «Όποιοι θέλετε το Σάββατο (που τελειώναμε στις 12 το μεσημέρι), μετά το φαγητό, στις 3 μ.μ., να έρχεστε στο σχολείο με την πένα, το μελανοδοχείο και το στυπόχαρτο. Στην Α2 θα έχω αφήσει κόλλες πάνω στην έδρα και θα σας έχω γράψει στον πίνακα 10 θέματα, να διαλέξετε και να γράψετε όποιο θέλετε». 

Ε, σας πληροφορώ ότι από τους 60 μαθητές, οι 55 πηγαίναμε. Ο δε Παπαρούπας, απ’ όλον αυτό τον όγκο κειμένων που συγκεντρώθηκαν από τον Οκτώβρη μέχρι το Πάσχα, επέλεξε 100 κι όταν το καλοκαίρι πήγαμε να πάρουμε τα χαρτιά μας, μας τα έδωσε σε τόμο τυπωμένο στον Πεχλιβανίδη στην Αθήνα (εκδότη τότε των Κλασικών Εικονογραφημένων)! Σ’ εκείνη τη συλλογή, που είχε τίτλο Τ’ Αγρολούλουδα, εγώ είχα τη μερίδα του λέοντος: από τις 100 εκθέσεις, οι 12 ήταν δικές μου. Με τέτοιους ανθρώπους μεγάλωσα και σ’ αυτούς οφείλω τα πάντα.

• Βρήκα μια μεγάλη βιβλιοθήκη, φιλολογική και μαρξιστική, από τον πατέρα μου – αυτή ήταν η μεγάλη μου περιουσία. Ήταν σπουδαίος φιλόλογος, και δεν το λέω εγώ, το λένε οι μαθητές του. Τουλάχιστον 18 έγιναν στην πορεία καθηγητές στο πανεπιστήμιο. Να σκεφτείς ότι στην κηδεία του αιφνιδιαστικά ζήτησε να πάρει τον λόγο ο τότε πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Τώρα πια έχω κρατήσει μόνο τα απαραίτητα βιβλία. Τη βιβλιοθήκη μου, 9.000 βιβλία, τη δώρισα στην Αταλάντη, τον τόπο της μάνας μου. Δεν μπαίνω καν στο Ίντερνετ – και εξακολουθώ να γράφω στο χέρι.

και στιχουργός ο Κώστας Γεωργουσόπουλος (Κ. Χ. Μύρης) (1937-2024)

Και ποιος δεν έχει σιγοτραγουδήσει το πιο κάτω τραγούδι  -στίχοι του Κ Γεωργοσόπουλου- 

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί

Μέρες της αρμύρας κι ο ήλιος πάντα εκεί

με τα μακεδονίτικα πουλιά και τ’ αρμενάκια

που ελοξοδρόμησαν και χάσανε την Μπαρμπαριά

Πότε παραμονεύοντας τον πόρφυρα

το μαύρο ψάρι έρχεται φεύγει

μικραίνουν οι κύκλοι του

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί

Μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλιώτεψε

αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του

βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί

Ώρες ώρες μερεύουμε με τη χορδή της λύρας

δεμένος πισθάγκωνα στο μεσιανό κατάρτι

ο Χιώτης ο τυφλός τραγουδιστής βραχνός προφήτης

μασώντας τη μαστίχα του παινεύει την Ελένη

κι άλλοτε τη Τζαβέλαινα τραβάει στο χορό

Χίλια μύρια κύματα μακριά τ’ Αϊβαλί