Κόκκινος-Λούτσοβος Δωρίδας Ν. Φωκίδας
Λούτσοβος, παλιά ονομασία του χωριού ΚΟΚΚΙΝΟΣ, που βρίσκεται σε προνομιακή θέση, έχοντας την λίμνη ΜΟΡΝΟΥ πραγματικά στα πόδια του. Ουσιαστικά τα πόδια του χωριού η εύφορος κοιλάδα του Μόρνου, σκεπάστηκε από τα νερά της τεχνητής λίμνης και ανάγκασε τους κατοίκους να φύγουν και να εγκατασταθούν σε άλλα μέρη κυρίως στην ΑΘΗΝΑ.
Η φωτογραφία είναι του 1972, φαίνεται η αγροικία και το πτηνοτροφείο του Μήτσου Καραδήμα στη θέση Τσαμπάδες στον Λουτσοβιώτικο κάμπο. Διακρίνεται η Παναγιώτα Καραδήμα με τα παιδιά της. Σήμερα η περιοχή είναι θαμμένη στα νερά της λίμνης Μόρνου
Ένας ακόμη συγχωριανός μας αποχαιρέτισε….
Ο Βασίλης Καραμπέτσος, απεβίωσε και η εξόδιος ακολουθία έγινε στο χωριό την Τετάρτη 2 Ιουνίου .
Τα τελευταία 40 χρόνια έμεινε με την οικογένεια του στην Πετρούπολη. Κατέβηκαν στην Αθήνα λόγω της λίμνης. Είχαν το σπιτι τους δίπλα στην ανατολική όχθη του ποταμού Κόκκινου στα Κλιμακιώτικα μεταξύ του Γκέκα το χάνι και τα Χάνια του Καραπιστόλη .
Ο Δημήτρης Αρμάος, γιός του Κροκυλιώτη Πτολεμαίου Αρμάου και της Χρυσαφούλας (το γένος Αναστ. Ξηρού), γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1959 στην Άμφισσα, όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του Ε.Κ.Π.Α και έγινε διδάκτορας στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Κυρίως, όμως, ήταν ποιητής, άνθρωπος των Γραμμάτων και του Πνεύματος. Σ’ αυτό το χώρο αφιέρωσε τη ζωή του.
Έγραψε ποιήματα που άλλα έχουν εκδοθεί, άλλα βρίσκονται σε συλλογές ή σε περιοδικά και άλλα είναι ανέκδοτα. Έγραψε, επίσης και δημοσίευσε άρθρα, μελέτες, κριτικές ενώ έχει μεταφράσει και ξένη λογοτεχνία. Αν και για 20 χρόνια υπηρέτησε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όπου διακρίθηκε ως άριστος εκπαιδευτικός και αγαπημένος “δάσκαλος” των μαθητών του, εκεί που ένιωθε ότι ανήκε ήταν ο χώρος των βιβλίων. Σ’ αυτόν το χώρο ξεχώρισε ως Επιμελητής εκδόσεων, από τους καλύτερους που διέθετε η χώρα.
Έχει δημοσιεύσει τα Ποιήματα Ι και ΙΙ (1979 και 1984), καθώς και ανάτυπα ποιητικών εργασιών (Μητρόπολη, 1989· Ηθογραφία, 1997·Μυθολόγημα, 2000· Ανάστημα Ορθίου & Καλένδες, 2001), έργα για τη διδασκαλία και τη διδακτική της λογοτεχνίας, μεταφράσεις (Ο Μπωντλαίρ, τα Άνθη του Κακού και το Ύψος του E. Auerbach, 1984· Χρόνος και Ιστορία του G. Agamben, 2003· Η Επιστολή στον Cangrande του Dante, 2004). Τελευταία κυκλοφόρησε κι ένας συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του από τις εκδόσεις Ύψιλον με τον τίτλο «Βίαιες εντυπώσεις των ετών 1975-2007».
Ο Δημήτρης Αρμάος έφυγε απ’ τη ζωή στις 31 Μάη 2015. Αδελφός της φιλολόγου Ελένης Αρμάου και σύζηγος της επίσης φιλολόγου Ζωής Μπέλλα, με την οποία απέκτησαν μαζί δυο γιούς, τον Κωνσταντίνο και τον Πτολεμαίο.
Από αριστερά: Κώστας Κολοκύθας, Γιώργος Φαλίδας και Κώστας Μπερτσιάς.
Επικεφαλής της μεγάλης αθηναϊκής εκδρομικής παρέας ήταν ο Δημήτρης Μπερτσιάς που βρήκε την ευκαιρία για μια σύντομη στάση για να συναντήσει τον πατέρα του ( στο κέντρο της φωτό), που κατοικούσε στο σπίτι που είναι ακριβώς πίσω. Όλη η περιοχή σήμερα είναι σκεπασμένη από τα νερά της λίμνης.
από αριστερά: Γεωργία Καραμπέτσου, Βασιλική Κοράκη, Νικολός Κοράκης και Ευθυμία Μπερτσιά.
Λίγο μετά το Λιδωρίκι ήταν το μονότοξο γεφύρι που ένωνε τις όχθες της Μπελεσίτσας που έφερνε τα νερά από το κάμπο του Βελά και από τα παρακείμενα ρέματα και τα διοχέτευε στο Μόρνο, στη θέση Χάνια κοντά στο Στενό.
Ζωγραφικός πίνακας που απεικονίζει το σπιτι της οικογένειας Μπερτσιά στη θέση Μαρμαράκι στον Λουτσοβιώτικο Κάμπο. Το σπιτι βρισκόταν δίπλα στη στράτα που οδηγούσε στο Στενό, διασχίζοντας το Κοκκινοπόταμο, κοντά στην συμβολή με τον Μόρνο. Στο βάθος τα Βαρδούσια.
Η φωτογραφία είναι του 1976, τραβηγμένη από την θέση Λούστρες, από το μικρό λοφίσκο που είναι ακριβώς στην συμβολή του παραλίμνιου περιφερειακού δρόμου με τον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Κόκκινος. Φαίνεται ο Μόρνος με εμφανή τα σημάδια της καταστροφής από τις μπουλντόζες που δούλευαν για την κατασκευή του φράγματος. Στο βάθος η η βουνοσειρά του Αβόρου και ακριβώς απέναντι στη θέση Καλόπορο είχε εγκατασταθεί το κεντρικό εργοτάξιο της κοινοπραξίας. Όλη η περιοχή σήμερα είναι θαμμένη στα νερά της λίμνης.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1976 δίπλα στο νεκροταφείο στο δρόμο προς τις Λούστρες. Ακόμη τα μουλάρια δεν είχαν εξαφανιστεί…Η Γεωργία Καραμπέτσου σύζυγος του Γιάννη και η Ευθυμία Μπερτσιά σύζυγος του Γιώργου μεταφέρουν με τα μουλάρια τους τα σταφύλια από τη θέση Παλιάμπελα στο χωριό Κόκκινο. Χρησιμοποιούν μεγάλα κοφίνια γνωστά ως γαλίκες.