Author: Kostas Bertsias

 Η πρώτη φωτογραφία είναι του φωτογράφου Απόστολου Παντέλη -Βαρδουσιώτη από την Κάτω Μουσονίτσα. Η φωτογραφία κυκλοφορούσε ως καρτ ποστάλ.  Η γέφυρα του Κόκκινου κατασκευάστηκε γύρω στο 1930 και ήταν έργο μεγάλης σπουδαιότητας και για την Φωκίδα αλλά και για όλη την Στερεά, μιας και γεφύρωνε  τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε στην Ναύπακτο  (δεν υπήρχε ο σημερινός παραλιακός). Το μήκος της ξεπερνούσε τα εκατόν είκοσι μέτρα, οι δώδεκα  ημικυκλικές καμάρες  με τα οχτώ καλοσχεδιασμένα βάθρα στήριξης προσέδιδαν στην όλη κατασκευή στιβαρότητα αλλά και μια αξιοζήλευτη ομορφιά. Με τα μέσα της εποχής η κατασκευή της γέφυρας του Κόκκινου θεωρείται μεγάλο τεχνικό επίτευγμα και την κατέτασσαν στις πιο μεγάλες γέφυρες της χώρας μας.

Η δεύτερη  φωτογραφία (1975) είναι τραβηγμένη λίγο πριν καταστραφεί ολοσχερώς και τα μπάζα της γίνουν  υλικά για την κατασκευή του φράγματος. Στην  ανατολική άκρη, στο βάθος δεξιά φαίνεται το Χάνι του Γκέκα-Κολοκυθά με καταγωγή από τον Κόκκινο καθώς και ο δρόμος προς Διακόπι και Δάφνο.

 Φωτογραφία του 1964, κοντά στο Λιδωρίκι στο δρόμο προς Πεντάπολη.Ένα συνεργείο διορθώνει κάποια καθίζηση στο οδόστρωμα . Διακρίνονται στα δεξιά οι: Γιωργος Μπερτσιάς και ο Κωστας Κολοκυθάς από τον Κόκκινο . Ο εργολάβος με τις μπότες και το καπέλο είναι ο Ιωάννης Κούσουλας από Χαλκίδα, η εταιρία του ήταν η ΕΤΕΜΚ, αριστερά και δεξιά του είναι ο Βαγγέλης Σαΐνης και Γεώργιος Καλαμπαλίκης.

Η φωτογραφία τραβηγμένη το 1975: νεαροί από το χωριό Κόκκινο κολυμπούν στο Στενό κάτω από τις γέφυρες (τώρα στο βυθό της λίμνης). όπου έχει δημιουργηθεί νερόλακκος ή όπως τον αποκαλούσαν οι ντόπιοι, βορός. Μέχρι το Στενό τα νερά του ποταμιού ήσαν πολύ κρύα μιας και οι πηγές είναι σχετικά κοντά (στις υπώρειες των Βαρδουσίων στην κορφή του Καλλίου-Βελούχι). Μέχρις εδώ ζούσαν και πέστροφες  με την γκρίζογάλανη ράχη και τα χρυσάφι και κοκκινοπορτοκαλί στίγματα με μια αχνή άλω. Διακρίνεται και το τοιχίο στήριξης του δρόμου προς το Βελούχι.

Οι νεαροί είναι από αριστερά: Βαγγέλης Καραμπέτσος, Νίκος Μπερτσιάς και Κώστας Κοράκης.

 Η φωτογραφία είναι του 1975  πριν την ολοκλήρωση της λίμνης Μόρνου . Διακρίνεται στο βάθος δεξιά η σφαγιασμένη Στόχοβα και ακριβώς στο κέντρο το χάνι του Γκέκα στην άκρη της γέφυρας του Κοκκινοπόταμου.

Μια σπάνια φωτογραφία του 1949 ή του 1950. Μια ομάδα κατοίκων, κυρίως γυναίκες, από το χωριό Κόκκινος βρίσκονται στις γέφυρες του Στενού (τώρα στο βυθό της λίμνης του Μόρνου) για την κατασκευή της δέσης δηλαδή του μικρού φράγματος στο ποτάμι ώστε ένα μέρος του νερού να μπει στο κανάλι με το οποίο ποτιζόταν ο λουτσοβιώτικος κάμπος .

Η φωτογραφία είναι του 1967. Φαίνεται μια ομάδα Κοκκινιωτών να χορεύουν στο ανατολικό προαύλιο του μητροπολιτικού ναού του χωριού-η Κοίμησης της Θεοτόκου-. Όλοι τους εξαίρετοι γλεντζέδες και χορευτές!

 Σήμερα έφυγε από την ζωή ο χωριανός μας ο Γιώργος Δημητρακόπουλος σε ηλικία 79 χρονών. Ο Γιωργος, γιος του Χαράλαμπου από τον Άβορο  και της Άννας από τον Κόκκινο, έμεινε ορφανός από μικρός, όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε  στον εμφύλιο στην θέση Ανάθεμα στην επιστροφή του από την Βιτρινίτσα όπου είχε πάει για να προμηθευτεί  λάδι.

 Ένας θείος του τον πήρε στην Αμερική σε ηλικία  δέκα ετών όπου σπούδασε και σταδιοδρόμησε  στην εκπαίδευση, κάνοντας λαμπρή καριέρα ως καθηγητής πανεπιστημίου.

Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν η Ελλάδα την οποία επισκεπτόταν τακτικά, τα τελευταία μάλιστα χρόνια έμενε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο σπιτι του στην Ερατεινή.

Αγαπούσε το χωριό και πολλά καλοκαίρια το επισκεπτόταν  μαζί με τον αδελφό του τον Θέμη.

Οι πιο κάτω φωτογραφίες  είναι από το αντάμωμα στου Πρατά τον Λάκο το 2008.

Αιώνια η μνήμη του, 

θερμά συλλυπητήρια στα αδέλφια του: Θέμη, Μαρία και Κατίνα και σε όλους τους οικείους του.

 Η φωτογραφία είναι γύρω στο 1960. Σε πρώτο φόντο φαίνεται το χωριό Κόκκινος(Λούτσοβος) και είναι εμφανής η ρεματιά στην οποία παρατηρήθηκαν  έντονες ρηγματώσεις. Μεγάλες επίσης ρηγματώσεις είχαν εμφανιστεί και σε πολλά σημεία μέσα στο χωριό Οι γεωλόγοι μηχανικοί του δημοσίου  που είχαν κληθεί να επιθεωρήσουν την περιοχή  είχαν προτείνει να μεταφερθεί το χωριό γιατί κινδύνευε άμεσα από κατολίσθηση. Τελικά η δασική υπηρεσία,  σχεδίασε και υλοποίησε ένα πρωτοποριακό έργο για τα δεδομένα της εποχής, ( κυρίως με την κατασκευή αποστραγγιστικών τάφρων αλλά και πλούσιες δενδροφυτεύσεις σε όλη την περιοχή),  και σύντομα ο τόπος σταθεροποιήθηκε σχεδόν με ελάχιστο κόστος!

Ψάρεμα στον Μόρνο.

Στην φωτογραφία του 1972 διακρίνεται νεαρός ψαράς (Κώστας Κολοκυθάς του Δημητρίου – χάνι Γκέκα) να ψαρεύει στη θέση Λάζος , ακριβώς κάτω από την Αγία Μονή. Σήμερα η περιοχή είναι σκεπασμένη από τα νερά της λίμνης.