-
Αποχαιρετισμός αναχωρησάντων (Σοφία Στέφου σύζυγος Χαραλάμπους)
Σύλλογος Κοκκινιωτών Δωρίδος
Άλλη μια Χωριανη μας έφυγε από κοντά μας στις 11-7-2026.
Η Στεφου Σοφία σύζυγο του χαραλαμπου ετών 93 ,η Σοφία έμενε μόνιμα στο χωριό μας Κόκκινο Δωρίδος, ήταν πολύ καλή, αγαπητή από όλους τους χωριανους πάντα με το χαμόγελο και έναν καλό λόγο για όλους μας. Καλό σου Ταξίδι αγαπημένη μου Ξαδέρφη Σοφία. Εκ μέρους του Συλλόγου,καλό παράδεισο,τα ειλικρινή μας Συλλυπητήρια στην οικογένεια της ,και ας είναι ελαφρύ το χώμα πού θα την σκεπάσει. Αιωνία ή μνήμη της.
Ο πρόεδρος
Αθανάσιος Φλώρος
-
Απόγευμα στα Αμπλοΐθια

Καλοκαιρινό απόγευμα στα Αμπλόιθια στην έξοδο του χωριού προς Πενταγιου.
Δυστυχώς κάποιοι δεν ζουν πια…
-
Η Ιουλία Καραμπέτσου με τον γιο της τον Θύμιο στο σπίτι τους στο Γαλαξίδι

-
1964 στη θέση Αγία Μονή με φόντο τον Μόρνο και τον αβοριώτικο κάμπο
Από αριστερά: Νίκος, Γιώργος, Κώστας και Κώστας Μπερτσιάς

-
Μια ξεχασμένη μάχη της Ελληνικής Επανάστασης στα ριζά των Βαρδουσίων
Πηγή: εφημερίδα Έθνος .

Η Ελληνική Επανάσταση προχωρούσε αν και κουρασμένη… Ούτε οι εμφύλιες διαμάχες, ούτε ο ανταγωνισμός των Οπλαρχηγών και οι προστριβές ανάμεσα στους Επαναστάτες και- κυρίως- ούτε οι Οθωμανοί μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία της… Μια μέρα σαν σήμερα, 8 Ιουλίου του 1824, λιγότεροι από 600 Έλληνες κατάφεραν να τρέψουν σε άτακτη φυγή 6000 Οθωμανούς· ήταν η Μάχη της Μπινίτσας.
Εκεί, στη θέση Μπινίτσα, στα ριζά των Βαρδουσίων κοντά στο Λιδωρίκι, ο οπλαρχηγός Ασημάκης-Δήμος- Σκαλτσάς ή Σκαλτζάς και ο Ανδρίτσος Σαφάκας με τους άνδρες του τα έβαλαν με τους πολυάριθμους Τουρκαλβανούς των Αμπάς Πασά, Βελή Αγά και Πράχο Πρεβίστα. Έπειτα από σκληρή μάχη που κράτησε έξι ώρες, οι ολιγάριθμοι Επαναστάτες επικράτησαν
Λίγα είναι γνωστά για τον Ασημάκη Σκαλτσά· γνωρίζουμε ότι ήταν αρματολός από τα Άνω Σουδενά των Καλαβρύτων. Επίσης, για τον Ανδρίτσο Σαφάκα γνωρίζουμε ότι υπήρξε σημαντικός οπλαρχηγός της Ρούμελης, γεννημένος στην Αρτοτίνα της Φωκίδας· το πραγματικό του επίθετο ήταν Καραδήμας και έδρασε κυρίως στη Ρούμελη. Τον Μάιο του 1821, ο Σαφάκας, πολέμησε μαζί με τον Γιάννη Γκούρα στην Οίτη για την κατάληψη της Υπάτης.
Σε σημειώσεις του γράφει ο Σαφάκας: «Στις 8 Ιουλίου ένα μέρος του τουρκικού στρατού επάτησε το Λιδωρίκι. Τ’ ωδήγαε ο Αμπάζ πασάς σ’ εκείνα τα μέρη για πλιατσικολόγημα. Ρήμαξαν τον κοσμάκη οι Τούρκοι. Οχτώ χιλιάδες πρόβατα κι εκατό άλογα τα τραβούσαν για το στρατόπεδο της Γραβιάς. Πάνω στη Μουσουνίτσα ανάμεσα στα Βαρδούσια και τις Καταβόθρες το τάγμα του Σκαλτσοδήμου δυναμωμένο κι από τους Κραββαρίτες έκαμε τουφέκι. Ήρθε κει κι ο καπετάν Σαφάκας να δώση βοήθεια στον φίλο του».
Η επιτυχία στη Μάχη της Μπινίτσας τόνωσε το ηθικό των Επαναστατών της Ρούμελης, που έμαθαν με χαρά ότι ο εχθρός είχε τρέξει να ταμπουρωθεί στη Γραβιά μην και τον βρει κι άλλο κακό… Η αναχαίτιση των Τουρκαλβανών στη Μπινίτσα οδήγησε, λίγες μέρες αργότερα, στη νικηφόρα Μάχη της Άμπλιανης, στις 14 Ιουλίου 1824.
-
Δημήτρης Αρμάος (1959-2015)
Για τον Δημήτρη

του Γιώργου Μπλάνα
Τι θέλετε, λοιπόν, ασύστατοι· να πω:
άδικα ήρθα κι έφυγα; Άδικα είδα
στα 1977 τον Πτολεμαίο
να κατεβαίνει από τα μέρη
της Άμφισσας κύμα
κωνοφόρο μ’ ένα έλατο σελίδες, στην πύλη
μιας κόλασης στεκούμενης τριγύρω
Ο Δημήτρης Αρμάος, γιός του Κροκυλιώτη Πτολεμαίου Αρμάου και της Χρυσαφούλας (το γένος Αναστ. Ξηρού), γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1959 στην Άμφισσα, όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή του Ε.Κ.Π.Α και έγινε διδάκτορας στη Νεοελληνική Λογοτεχνία. Κυρίως, όμως, ήταν ποιητής, άνθρωπος των Γραμμάτων και του Πνεύματος. Σ’ αυτό το χώρο αφιέρωσε τη ζωή του.
-
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΣΙΤΑΡΙΟΥ
Για αιώνες το σιτάρι δεν ήταν απλώς μια καλλιέργεια· ήταν η ίδια η επιβίωση της οικογένειας. Από τον πρώτο αυλακωτήρα μέχρι το ζυμωμένο ψωμί, κάθε κόκκος έκρυβε αμέτρητες ώρες μόχθου. Ας θυμηθούμε, βήμα-βήμα, αυτή τη μεγάλη διαδρομή. Όπως την περιγράφει σε ανάρτηση του στο fb ο Κ Παπαδόπουλος με ρίζες από το Κάλλιο-Βελούχι:
Στα χωριά, οι παραδοσιακοί νερόμυλοι παρήγαγαν, βέβαια, καλαμποκάλευρο, αλλά κυρίως αλεύρι ολικής άλεσης από σκληρό ή μαλακό σιτάρι.
Το άλεσμα γινόταν αργά, με μυλόπετρες, χωρίς το σιτάρι να καίγεται ή να χάνει τα πολύτιμα θρεπτικά του συστατικά.
Άλεθαν ολόκληρο τον καρπό του σιταριού: το πίτουρο, το φύτρο και το ενδοσπέρμιο.
Το αλεύρι ήταν σκουρόχρωμο, πλούσιο σε φυτικές ίνες και ιδανικό για το παραδοσιακό ζυμωτό ψωμί.
Σήμερα, λοιπόν, θα πούμε δυο λόγια για το σιτάρι, αυτό το θεϊκό δώρο που μας προσφέρει το καθημερινό μας ψωμί, αλλά και πολλά ακόμη προϊόντα, όπως τα διάφορα ζυμαρικά.
Στα χωριά, κυρίως, έφτιαχναν χυλοπίτες, τραχανά ξινό ή γλυκό, φύλλο για κάθε λογής χωριάτικες πίτες — τυρόπιτες, χορτόπιτες, ακόμη και τσουκνιδόπιτες. Έφτιαχναν επίσης αλευρόπιτες χωρίς φύλλο, από χυλό αλευριού, καθώς και τηγανόψωμο, δηλαδή ζυμάρι τηγανισμένο σε ελαιόλαδο ή, όταν αυτό δεν υπήρχε, σε γουρνοπέτσωμα.
Για όλα αυτά τα παρασκευάσματα χρησιμοποιούσαν και άλλα αγνά υλικά, όπως κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα, τυρί, βούτυρο και χωριάτικα αυγά.
Για να φτάσουμε όμως στην παραγωγή του σιταριού, απαιτούνταν μια πολύ σκληρή και κοπιαστική διαδικασία. Θα την περιγράψω με λίγα λόγια..
Α. Προετοιμασία των χωραφιών – Ξεχέρσωμα
Χρειαζόταν πολλή δουλειά για το ξεχέρσωμα από την άγρια φυσική βλάστηση, τα αγκάθια και τα βάτα. Τα κομμένα κλαδιά τα συγκέντρωναν σε μικρούς σωρούς μέσα στο χωράφι και τα έκαιγαν, προσέχοντας πάντοτε να μη μεταδοθεί η φωτιά.
Β. Το όργωμα
Το όργωμα γινόταν με το αλέτρι (άροτρο), τον ζυγό και ένα ζευγάρι βόδια ή άλογα.
Στα χωράφια που ήταν πετρώδη και στενά και δεν χωρούσε το ζευγάρι να καματέψει, το σκάψιμο γινόταν με κασμάδες. Με κασμάδες έσκαβαν επίσης τις άκρες του οργωμένου χωραφιού και τις γωνίες όπου δεν μπορούσε να φτάσει το αλέτρι. Η εργασία αυτή γινόταν την ίδια εποχή με το όργωμα και την αναλάμβαναν οι ίδιοι οι νοικοκυραίοι.
Γ. Το σβάρνισμα
Μετά το όργωμα, ο ζευγολάτης στεκόταν πάνω στη σβάρνα, μια ξύλινη σανίδα με σιδερένια καρφιά από κάτω, δεμένη με σκοινί και συρόμενη από τα βόδια.
Με τη σβάρνα θρυμματίζονταν οι σβόλοι του χώματος και η επιφάνεια του χωραφιού γινόταν επίπεδη και αφράτη, ώστε να φυτρώσει καλύτερα ο σπόρος.
Δ. Η σπορά
Η σπορά γινόταν το φθινόπωρο, συνήθως από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Νοεμβρίου, ανάλογα με την περιοχή και την υγρασία του εδάφους.
Στα ορεινά χωριά άρχιζε νωρίτερα.
Την ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου), έβαζαν μια χούφτα σπόρους μέσα σε ένα μαντήλι και τους πήγαιναν στην εκκλησία, για να τους ευλογήσει ο ιερέας πριν αρχίσει η σπορά.
Ε. Θερισμός
Ο θερισμός γινόταν στις αρχές του καλοκαιριού, τον Ιούνιο, όταν το σιτάρι είχε κιτρινίσει και ξεραθεί.
Τα κομμένα στάχυα τα έδεναν σε χερόβολα και τα άφηναν λίγες ημέρες στο χωράφι να ξεραθούν καλά.
Τρία ή τέσσερα χερόβολα αποτελούσαν ένα δεμάτι, ενώ περίπου δέκα δεμάτια σχημάτιζαν ένα φόρτωμα.
Τα φορτώματα τα μετέφεραν με μουλάρια δίπλα στο αλώνι, όπου τα θημώνιαζαν. Δημιουργούσαν μεγάλους στρογγυλούς ή τετράγωνους σωρούς, τοποθετώντας τα δεμάτια τόσο προσεκτικά, σαν να έχτιζαν τοίχο. Η κορυφή τους είχε κλίση, σαν σκεπή, με τα στάχυα στραμμένα προς τα κάτω. Κάθε μεγάλος σωρός ονομαζόταν θημωνιά.
Ζ. Αλώνισμα
Το αλώνισμα γινόταν στο αλώνι, έναν μεγάλο επίπεδο κυκλικό χώρο.
Η βάση του ήταν συνήθως πλακόστρωτη ή από πατημένο χώμα, αλειμμένο με κοπριά βοδιών (σβουνιά), ώστε να σκληραίνει και να μη σηκώνει σκόνη.
Στο κέντρο υπήρχε μια μεγάλη πέτρα με μια στρογγυλή τρύπα, όπου ήταν στερεωμένο το στυγερό.
Στο στυγερό περνούσαν ένα ξύλινο κυκλικό εξάρτημα, το γουζί, από το οποίο έδεναν την τριχιά. Το ένα άκρο της, που κρεμόταν από την κορυφή του στυγερού, λεγόταν κάμπος, ενώ το άλλο συνδεόταν, με τη βοήθεια ενός ειδικά πελεκημένου ξύλου, με τις θηλιές που περνούσαν στον λαιμό των ζώων. Όλα ήταν προσεκτικά δεμένα, ώστε να μην τα πληγώνουν.
Από την προηγούμενη ημέρα άπλωναν στον ήλιο μέχρι και εκατό δεμάτια, ανάλογα με το μέγεθος του αλωνιού.
Η. Λίχνισμα και κοσκίνισμα
Μετά το αλώνισμα ακολουθούσε το λίχνισμα.
Σήκωναν τα τριμμένα στάχυα ψηλά και τα τίναζαν στον αέρα με ξύλινα δικράνια, εργαλεία με δύο, τρία ή και τέσσερα δόντια.
Το απογευματινό αεράκι παρέσερνε τα άχυρα, ενώ ο βαρύτερος καρπός έπεφτε καθαρός στο έδαφος.
Στη συνέχεια ακολουθούσε το κοσκίνισμα με την κρησάρα (κόσκινο), ώστε να απομακρυνθούν η ήρα, τα άγανα, τα μικρά άχυρα και κάθε άλλη ξένη προσμείξη.
Όταν ολοκληρωνόταν και αυτή η διαδικασία, ο καρπός έμπαινε στα σακιά για αποθήκευση ή οδηγούνταν στον νερόμυλο για άλεσμα.

-

Ο Καραδήμας Νίκος, ο δάσκαλος, από τα Χάνια Καραπιστόλη και ο Καραδήμας Λεωνιδας
-
Αποχαιρετισμός Αναχωρησάντων…(Θεοχάρης Α. Κοράκης)
Στα ενενήντα επτά του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Θεοχάρης Κοράκης, γιος της Αγγέλως και του Αθανασίου Κοράκη, του γνωστού σε όλους τους παλιούς ως «Πατερά». Ο Θεοχάρης υπηρέτησε στο Πυροσβεστικό Σώμα και έζησε μόνιμα στο Ναύπλιο.
Η οικογένειά του πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές κατά τη δεκαετία του 1940, όπως άλλωστε οι περισσότερες οικογένειες της ορεινής Δωρίδας. Η τραγική τους μοίρα κορυφώθηκε όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε από αντάρτες στα Βαρδούσια Όρη, αφού είχε συλληφθεί μαζί με άλλους Λουτσοβιώτες και οδηγηθεί στον τόπο της εκτέλεσης.
Παρά το βαρύ αυτό πλήγμα, η οικογένεια δεν λύγισε. Πάλεψε με αξιοπρέπεια για την επιβίωσή της. Τα μεγαλύτερα παιδιά ξενιτεύτηκαν στην Αμερική, όπου κατάφεραν να προκόψουν και να σταδιοδρομήσουν με επιτυχία, ενώ τα μικρότερα έμειναν κοντά στη μητέρα τους, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Ο Θεοχάρης κατόρθωσε να εισαχθεί στο Πυροσβεστικό Σώμα, όπου υπηρέτησε με συνέπεια μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.
Καλό του κατευόδιο.
Κ Μ
Blog
Συνολικές προβολές σελίδας
258.461


