1972, Σεπτέμβριος στη θέση Μαρμαράκι στο κάμπο του χωριού Κόκκινου που σήμερα είναι η λίμνη Μόρνου . Στην φωτο εικονίζεται ο Νίκος Μπερτσιάς του Γεωργίου .
1972, Σεπτέμβριος στη θέση Μαρμαράκι στο κάμπο του χωριού Κόκκινου που σήμερα εί…
Σε κάθειρξη 11 ετών και τριών 3 μηνών καταδικάστηκε ιερέας για υπεξαίρεση, πλαστ…
Σε κάθειρξη 11 ετών και τριών 3 μηνών καταδικάστηκε ιερέας για υπεξαίρεση, πλαστογραφία και απάτη…
Στα δικαστήρια της Λαμίας εκδικάσθηκε το πρωί της Δευτέρας η υπόθεση της υπεξαίρεσης σημαντικού χρηματικού ποσού από το ταμείο των εκκλησιών, στο χωριό Αγία Ευθυμία Φωκίδας.
Η απάτη έλαβε χώρα πριν μερικά χρόνια, με κατηγορούμενο τον τότε ιερέα. Το ποσό το οποίο φέρεται να υπεξαίρεσε ο κατηγορούμενος ιερέας ανέρχεται σε 37.296 €.
Το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον ιερέα για υπεξαίρεση, για πλαστογραφία και για απάτη και τον καταδίκασε συνολικά σε κάθειρξη 11 ετών και 3 μηνών.
Του αναγνώρισε το δικαίωμα η τυχόν έφεσή του να έχει αναστέλλουσα δύναμη υπό τον όρο της καταβολής εγγύησης 3.000 €.
Η εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό (Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων) αναμένεται να γίνει σε περίπου ένα χρόνο.
Μόλις καθαρογραφεί η πρωτόδικη απόφαση, θα κατατεθεί σχετική αγωγή προκειμένου να διεκδικηθεί το ποσό που υπεξαιρέθηκε. Ασφαλώς, ο κατηγορούμενος, αν θέλει να «ελαφρώσει» την θέση του, θα πρέπει, στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό, να επιστρέψει τα χρήματα.
Όπως αναφέρει το agiathimia.com η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων απέδωσε μεν δικαιοσύνη, αλλά θα πρέπει να επιστραφούν και τα χρήματα τα οποία μαζεύτηκαν ευρώ ευρώ, για πολλά χρόνια, από τον οβολό των ενοριτών. Αυτό είναι που περιμένουν όλοι οι Αγιαθυμιώτες.
Πηγή: lamiareport, agiathimia
Ιερά Μονή της Θεοτόκου βυθισμένη από το 1977 στα νερά της λίμνης Μορνου
κάμποs του χωριού , θέση λουγκιές , 1972
κάμποs του χωριού , θέση λουγκιές , 1972
Μαθαίνοντας τους γειτόνους μας….. Η Ιστορία της Αρτοτίνας Η θέση της Αρτοτίνας…
Μαθαίνοντας τους γειτόνους μας…..
Η Ιστορία της Αρτοτίνας
Η θέση της Αρτοτίνας είναι αυτή που καθορίζει και υπαγορεύει την
ιστορική της πορεία.
Ευρισκόμενη σε εξαιρετικά προστατευμένη ορεινή τοποθεσία, δεν
αποτελεί δέλεαρ
για τους αλληλοδιαδεχόμενους κατακτητές του ελληνικού χώρου.
Από την άλλη μεριά,
η γειτνίασή της με το ορεινό πέρασμα της συντομότερης οδού επικοινωνίας
της Ανατολικής
με τη Δυτική Στερεά Ελλάδα τη φέρνει στο προσκήνιο σε περιόδους
ανακατατάξεων,
στρατιωτικών μετακινήσεων, επιδρομών και εμφυλίων συγκρούσεων.
Έτσι, αν και
συνάγεται σχεδόν αδιάλειπτη κατοίκησή της, συγκεκριμένες γραπτές
μαρτυρίες για την
Αρτοτίνα και τους κατοίκους της έχουμε σποραδικές και μόνο σε εποχές
συγκρούσεων.
ιστορική της πορεία.
Ευρισκόμενη σε εξαιρετικά προστατευμένη ορεινή τοποθεσία, δεν
αποτελεί δέλεαρ
για τους αλληλοδιαδεχόμενους κατακτητές του ελληνικού χώρου.
Από την άλλη μεριά,
η γειτνίασή της με το ορεινό πέρασμα της συντομότερης οδού επικοινωνίας
της Ανατολικής
με τη Δυτική Στερεά Ελλάδα τη φέρνει στο προσκήνιο σε περιόδους
ανακατατάξεων,
στρατιωτικών μετακινήσεων, επιδρομών και εμφυλίων συγκρούσεων.
Έτσι, αν και
συνάγεται σχεδόν αδιάλειπτη κατοίκησή της, συγκεκριμένες γραπτές
μαρτυρίες για την
Αρτοτίνα και τους κατοίκους της έχουμε σποραδικές και μόνο σε εποχές
συγκρούσεων.
Ιστορία – Αρχαιότητα
Κατά την αρχαιότητα, ο χώρος της σημερινής Δωρίδας ονομαζόταν Εσπερία Λοκρίς και
κατοικούνταν από τους Οζόλες Λοκρούς. Τμήμα αυτών, οι Οφιονείς (ή Οφιείς), και ειδικότερα
οι Βωμιείς, φαίνεται ότι είχαν αναπτύξει οικιστική δραστηριότητα στην περιοχή της
Αρτοτίνας. Αρχαιολογικά ευρήματα σε αντικριστά σημεία στην περιφέρεια του χωριού,
αναγόμενα από κάποιους ακόμη και στα 1250 –1300 π.Χ., συνηγορούν για την ύπαρξη
συνοικισμών που, πιθανόν, να συγκροτούσαν την αρχαία πόλη Βωμέα (ή Βωμία).
κατοικούνταν από τους Οζόλες Λοκρούς. Τμήμα αυτών, οι Οφιονείς (ή Οφιείς), και ειδικότερα
οι Βωμιείς, φαίνεται ότι είχαν αναπτύξει οικιστική δραστηριότητα στην περιοχή της
Αρτοτίνας. Αρχαιολογικά ευρήματα σε αντικριστά σημεία στην περιφέρεια του χωριού,
αναγόμενα από κάποιους ακόμη και στα 1250 –1300 π.Χ., συνηγορούν για την ύπαρξη
συνοικισμών που, πιθανόν, να συγκροτούσαν την αρχαία πόλη Βωμέα (ή Βωμία).
Κατά την κάθοδο των Δωριέων, τμήμα τους παρέμεινε στην περιοχή και απορρόφησε τους
Οζόλες Λοκρούς. Συντασσόμενοι με τους Αιτωλούς, πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων
κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, αποκρούοντας στο Αιγίτιο εισβολή του Αθηναίου
στρατηγού Δημοσθένη. Αργότερα, συμμαχούν αυθορμήτως με την Αιτωλική Συμπολιτεία
εναντίον των Μακεδόνων. Η ύπαρξη της Γονοκλισιάς (ή Γονοκκλησιάς), μακεδονικού τάφου
εκστρατείας κατά τους ειδικούς, υποδηλώνει κάποια μάχη ή άλλο σημαντικό γεγονός στην περιοχή.
Οζόλες Λοκρούς. Συντασσόμενοι με τους Αιτωλούς, πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων
κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, αποκρούοντας στο Αιγίτιο εισβολή του Αθηναίου
στρατηγού Δημοσθένη. Αργότερα, συμμαχούν αυθορμήτως με την Αιτωλική Συμπολιτεία
εναντίον των Μακεδόνων. Η ύπαρξη της Γονοκλισιάς (ή Γονοκκλησιάς), μακεδονικού τάφου
εκστρατείας κατά τους ειδικούς, υποδηλώνει κάποια μάχη ή άλλο σημαντικό γεγονός στην περιοχή.
Ιστορία – Μεσαίωνας
Κατά τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή περίοδο δε συναντούμε ιδιαίτερες αναφορές στην
περιοχή και τους κατοίκους της. Αυτό εξηγείται τόσο από την προαναφερθείσα πλήρη
ενσωμάτωση και συνακόλουθη ταύτισή τους με τους Αιτωλούς, όσο και από το δυσπρόσιτο
της ορεινής αυτής περιφέρειας, που την καθιστούσε λιγότερο ελκυστική και ενδιαφέρουσα
για επίδοξους κατακτητές. Συμπεραίνεται, πάντως, από γλωσσικά κατάλοιπα, το πέρασμα
από τη ΒΔ Δωρίδα και η συνύπαρξη με το ντόπιο στοιχείο (με τελική αφομοίωση όσων έμειναν)
βλαχικών κυρίως, και λιγότερο σλαβικών πληθυσμών.
περιοχή και τους κατοίκους της. Αυτό εξηγείται τόσο από την προαναφερθείσα πλήρη
ενσωμάτωση και συνακόλουθη ταύτισή τους με τους Αιτωλούς, όσο και από το δυσπρόσιτο
της ορεινής αυτής περιφέρειας, που την καθιστούσε λιγότερο ελκυστική και ενδιαφέρουσα
για επίδοξους κατακτητές. Συμπεραίνεται, πάντως, από γλωσσικά κατάλοιπα, το πέρασμα
από τη ΒΔ Δωρίδα και η συνύπαρξη με το ντόπιο στοιχείο (με τελική αφομοίωση όσων έμειναν)
βλαχικών κυρίως, και λιγότερο σλαβικών πληθυσμών.
Η Αρτοτίνα παίρνει τη σημερινή της μορφή ως οικισμός σταδιακά κατά τη διάρκεια της
τουρκοκρατίας. Στην περιφέρειά της, κοντά στους παλιούς κατοίκους της,
συγκεντρώνονται φυγάδες από την Άρτα (αρκετά ασφαλής ετυμολόγηση της
ονομασίας του χωριού καταλήγει στη σημασία «Νέα Άρτα»), νομάδες βλαχοποιμένες
και φυγόδικοι του οθωμανικού κράτους. Ο ορεινός τόπος κρατά και τους Τούρκους,
όπως και τους προηγούμενους κατακτητές του ελληνικού χώρου, μακριά από την Αρτοτίνα.
τουρκοκρατίας. Στην περιφέρειά της, κοντά στους παλιούς κατοίκους της,
συγκεντρώνονται φυγάδες από την Άρτα (αρκετά ασφαλής ετυμολόγηση της
ονομασίας του χωριού καταλήγει στη σημασία «Νέα Άρτα»), νομάδες βλαχοποιμένες
και φυγόδικοι του οθωμανικού κράτους. Ο ορεινός τόπος κρατά και τους Τούρκους,
όπως και τους προηγούμενους κατακτητές του ελληνικού χώρου, μακριά από την Αρτοτίνα.
Ιστορία – Επανάσταση
Κατά την Επανάσταση του 1821 η Αρτοτίνα πρόσφερε στο Έθνος έμπειρους και
σκληρούς πολεμιστές, αλλά και σημαντικούς και προβεβλημένους ηγέτες.
Όλοι γνωρίζουμε
τον Αθανάσιο Διάκο και το Σκαλτσοδήμο. Σημαντικοί, όμως, είναι και
ο Καλιακούδας,
o Σαφάκας, ο Ρούκης και ο Γεράντωνος. Όλοι τους, αλλά και όλοι οι
απλοί αγωνιστές,
γνωστοί και άγνωστοι, πότισαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους το χωράφι
της ελευθερίας.
Σημαντικές μάχες δεν έγιναν κοντά στο χωριό. Οι κάτοικοι σε δύσκολες
στιγμές
κατέφευγαν στην αποκλείστρα στα Βαρδούσια, για να προστατευτούν από τον
τουρκικό κίνδυνο.
σκληρούς πολεμιστές, αλλά και σημαντικούς και προβεβλημένους ηγέτες.
Όλοι γνωρίζουμε
τον Αθανάσιο Διάκο και το Σκαλτσοδήμο. Σημαντικοί, όμως, είναι και
ο Καλιακούδας,
o Σαφάκας, ο Ρούκης και ο Γεράντωνος. Όλοι τους, αλλά και όλοι οι
απλοί αγωνιστές,
γνωστοί και άγνωστοι, πότισαν με τον ιδρώτα και το αίμα τους το χωράφι
της ελευθερίας.
Σημαντικές μάχες δεν έγιναν κοντά στο χωριό. Οι κάτοικοι σε δύσκολες
στιγμές
κατέφευγαν στην αποκλείστρα στα Βαρδούσια, για να προστατευτούν από τον
τουρκικό κίνδυνο.
Ιστορία – Νεότερα χρόνια
Μετά την κήρυξη της Ανεξαρτησίας, η Αρτοτίνα βρίσκεται στη μεθόριο του νεότευκτου
ελληνικού Κράτους. Αυτό την καθιστά ευάλωτη στη δράση ληστών, αλλά και ορμητήριο
ενόπλων ομάδων που δρουν στις παραμεθόριες περιοχές της – ακόμα οθωμανικής – Θεσσαλίας.
ελληνικού Κράτους. Αυτό την καθιστά ευάλωτη στη δράση ληστών, αλλά και ορμητήριο
ενόπλων ομάδων που δρουν στις παραμεθόριες περιοχές της – ακόμα οθωμανικής – Θεσσαλίας.
Αρτοτινοί συμμετέχουν στους συνεχιζόμενους αγώνες του Έθνους, τον πόλεμο του 1897,
το Μακεδονικό Αγώνα, τους βαλκανικούς πολέμους, τη Μικρασιατική εκστρατεία και τους
δύο παγκόσμιους πολέμους. Η περιοχή πλήττεται ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια του εμφυλίου
πολέμου (1946 – 1949), οπότε και ξεκινάει η μεγάλη διαρροή του πληθυσμού της Αρτοτίνας,
όπως και πολλών άλλων ορεινών χωριών, προς τα αστικά κέντρα και τους μεταναστευτικούς
προορισμούς του εξωτερικού
το Μακεδονικό Αγώνα, τους βαλκανικούς πολέμους, τη Μικρασιατική εκστρατεία και τους
δύο παγκόσμιους πολέμους. Η περιοχή πλήττεται ιδιαιτέρως κατά τη διάρκεια του εμφυλίου
πολέμου (1946 – 1949), οπότε και ξεκινάει η μεγάλη διαρροή του πληθυσμού της Αρτοτίνας,
όπως και πολλών άλλων ορεινών χωριών, προς τα αστικά κέντρα και τους μεταναστευτικούς
προορισμούς του εξωτερικού
Πηγή: http://www.artotina.gr
Με συγκινητικά λόγια ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλά…
Με συγκινητικά λόγια ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας ο Νίκος Χαρδαλιάς.
Ο μέχρι πρότινος Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας με ένα μήνυμα μέσω Facebook ανακοίνωσε τη λήξη της 30μηνης συνεργασίας του με τον Κώστα Μπακογιάννη.
Η δράση του Νίκου Χαρδαλιά ήταν δυναμική σε όλες της περιφερειακές ενότητες, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε για τη Φωκίδα η οποία ταλαιπωρήθηκε αυτοδιοικητικά αρχικά από την παραίτηση του πρώην αντιπεριφερειάρχη Ιωάννη Ράμμου και στη συνέχεια από το θάνατο του Κώστα Μίχου ο οποίος είχε καταλάβει την ίδια θέση, μέχρι να αναλάβει καθήκοντα ο Ευάγγελος Κατσαγούνος.
Το μήνυμα του Νίκου Χαρδαλία στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook:
Και η ζωή κύκλους κάνει, γεμάτη όμορφα ταξίδια, με ξεχωριστούς προορισμούς και μοναδικά λιμάνια!Και κάθε τέλος σηματοδοτεί μια νέα αρχή, ένα νέο όνειρο, μια νέα αποστολή…
Μετά από 30 μήνες στο πλευρό του αγαπημένου μου Κώστα Μπακογιάννη, ολοκληρώνω την παρουσία μου στο πλευρό του και την συνεργασία μου στην Περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας!
30 ξεχωριστοί μήνες συνεργασίας, δημιουργίας, καθημερινής προσπάθειας σε κάθε γωνιά και σε κάθε ενότητα στην καρδιά της Ελλάδας, 30 ξεχωριστοί μήνες στο πλευρό ενός καλού φίλου και μοναδικού Αυτοδιοικητικού, με ξεκάθαρο όραμα και σχέδιο, με απαράμιλλη αγάπη και πάθος για ότι κάνει στην Περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας και όχι μόνο!
30 ξεχωριστοί μήνες γεμάτοι όμορφες εμπειρίες, μικρά και μεγάλα στοιχήματα, εύκολες και δύσκολες στιγμές, στο πλευρό ξεχωριστών υπηρεσιακών και επιτελικών αιρετών στελεχών από άκρη σε άκρη σε όλη την Κεντρική Ελλάδα!
Οφείλω σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτό το όμορφο ταξίδι στην καρδιά της Ελλάδας, που πάντα θα κατέχει για το υπόλοιπο της ζωής μου ένα σημαντικότατο μέρος της δικής μου καρδιάς και σκέψης.
Η ζωή συνεχίζεται, τα καλύτερα έρχονται, και τα νέα μου ταξίδια, επαγγελματικά και αυτοδιοικητικά, είναι έτοιμα να σαλπάρουν τις επόμενες ημέρες. Επιστροφή στην αγορά και στον ιδιωτικό τομέα, που τόσο πολύ μου έχει λείψει μετά από 19 σχεδόν χρόνια στη Δημόσια Διοίκηση, και που πάντα θεωρούσα ότι ανήκω, και επιστροφή πάνω και πέρα από οτιδήποτε άλλο, στην Αττική της καρδιάς μου, των ονείρων μας, των παιδιών μας…
Αντίο Στερεά Ελλάδα, αντίο Ευρυτανία, Εύβοια, Βοιωτία, Φθιώτιδα, αντίο αγαπημένη Φωκίδα.
Σας ευχαριστώ για όλα!
Μίλτος Γ. Λιδωρίκης – Ο Εύζωνας, ο Ρουμελιώτης, ο Αθηναίος, ο Θεατράνθρωπος! «Μί…
Μίλτος Γ. Λιδωρίκης – Ο Εύζωνας, ο Ρουμελιώτης, ο Αθηναίος, ο Θεατράνθρωπος!
«Μίλτος Γ. Λιδωρίκης (1871-1951) – Ο Εύζωνας, ο Ρουμελιώτης, ο Αθηναίος, ο Θεατράνθρωπος», είναι ο τίτλος του βιβλίου του Μίλτου Α. Λιδωρίκη μέσα από το οποίο ιχνηλατείται μια ολόκληρη εποχή.
Πρόσωπα, τόποι, γεγονότα. Από το Κροκύλειο της Δωρίδας και τα Γιάννενα του Αλή Πασά, στην Αθήνα, που από χωριό προσπαθούσε να γίνει πρωτεύουσα. Από τον Καποδίστρια, τον Όθωνα και την Αμαλία, στη Βασιλεία, στον Χαρίλαο Τρικούπη και στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Από τους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Διχασμό. Από την Επιθεώρηση, στο Αρχαίο Δράμα και στην Επίδαυρο.
Στο βιβλίο δημοσιεύονται πέντε ανέκδοτες επιστολές του Αλέξη Μινωτή, όπου καταγράφεται η έναρξη της διαδρομής προς την κορυφή του μεγάλου μας ηθοποιού, που συγκροτούν ένα ενιαίο αφήγημα του ιδίου του Μινωτή για το πώς προετοιμάζει τη μελλοντική του πορεία αλλά και πώς βλέπει την εξέλιξη του Εθνικού Θεάτρου. Από τις επιστολές αυτές γίνεται εμφανής και ο ρόλος, πέραν εκείνου του προσωπάρχη, που έπαιζε ο Μίλτος Λιδωρίκης στο Εθνικό Θέατρο. Δημοσιεύονται επίσης κείμενα που περιγράφουν πολύ ζωντανά το έργο του Μιλτιάδη Γ. Λιδωρίκη μεταξύ των οποίων του Γρηγόρη Ξενόπουλου και του Αιμίλιου Βεάκη.
Το βιβλίο διατίθεται από τα βιβλιοπωλεία BookLoft (Πατριάρχου Ιωακείμ 44) και Free Thinking Zone (Σκουφά 64).
Με το βιβλίο μνήμης για τον παππού του Μίλτο Γ. Λιδωρίκη, ο αγαπητός Μίλτος Α. Λιδωρίκης, από την πλατεία Δεξαμενής στην Αθήνα θυμίζει ότι στην πνευματική δεξαμενή των νεοελλήνων υπάρχουν πολλές πηγές που στάζουν το νεράκι τους για τους «πεφορτισμένους» στην καθημερινότητα την τόσο πεζή και άνυδρη του 2016. Οι μικρές αναφορές στον Εύζωνα, Ρουμελιώτη, Αθηναίο, Θεατράνθρωπο Λιδωρίκη μοιάζουν σαν αντίγραφο πολλών βιογραφιών νεοελλήνων που η λήθη τις έσβησε στην στάμνα του νερού της δείχνοντας πόσο σημαντική ήταν η φιλοδοξία καταγραφής της δικής του ζωής, έτσι για να ξεχωρίζουν οι εγγονοί και το «δένδρο»… Ο συγγραφέας καταφέρνει το προσδοκώμενο της ψαλμωδίας «αιωνία η μνήμη!»
Και τι μας νοιάζει εμάς ποιος ήταν ο Μ. Γ. Λιδωρίκης; Ίσως ακουστεί στα παραπολιτικά των ΜΜΕ από τους βιαστικούς οπαδούς της επιπολαιότητας και του εφήμερου κατεστημένου που ηχεί ως «κύμβαλον αλαλάζον» και «χαλκός ηχών»!
«Νοιάζει εμάς και τους άλλους που έρχονται και εσάς ας μη σας νοιάζει» σίγουρα θα ξεστομίσει ένας εκπρόσωπος της άλλης Ελλάδας που αντιστέκεται, που φιλοσοφεί, που συνεχίζει την παράδοση της Ελληνικής συμπεριφοράς και Παιδείας των φιλοσόφων, των ποιητών, των ευπατρίδων και ευέλπιδων που μοιάζουν στον συγγραφέα και τις ρίζες του των «Λιδωρικαίων» και στους φίλους του που έγραψαν γι’ αυτόν Αι. Βεάκη, Τίμο Μωραϊτίνη, Γρηγόρη Ξενόπουλο, Χρ. Χαιρόπουλο, Γ. Αννίνο κ.α. επειδή ο Μίλτος Γ. Λιδωρίκης «ήταν μέρος του θεάτρου στον τόπο μας», «ήταν μορφή ανακατεμένη σε κάθε καλλιτεχνική και προοδευτική προσπάθεια», «προπαγανδιστής κομψότητας και ευγένειας», «ο μέγας περιφρονητής του παρά», «αυτός που αγάπησε με πάθος τα γράμματα, την τέχνη, το θέατρο, τους ανθρώπους, τα λουλούδια, τα ζώα»…
Ψάξτε να βρείτε το βιβλίο και διαβάστε και κάτι που ίσως αύριο να λιγοστεύει στην Ελλάδα και που και αυτό διδάσκει, αυτό που πιστοποιεί η κοινότητα Κροκυλείου, τόπος του Λιδωρίκη αλλά και Μακρυγιάννη (πόσοι το γνωρίζουν;) ότι ο «Μιλτιάδης Λιδωρίκης είναι Έλλην απολαμβάνων της Ελληνικής Ιθαγένειας ως γεννηθείς εντός των Ελληνικού κράτους εκ γονέων όντων πολιτών Ελλήνων κατά του χρόνου της γεννήσεώς του…»
Το βιβλίο είναι καθαρό νεράκι για διψασμένους Έλληνες.
Ελένη Καραΐνδρου Μουσικός-πιανίστρια. Γεννήθηκε στο Τείχιο Δωρίδας. Ζει στο Μετς…
Ελένη Καραΐνδρου Μουσικός-πιανίστρια. Γεννήθηκε στο Τείχιο Δωρίδας. Ζει στο Μετς. Συνήθως θυμάται μόνο τα καλά.
Στην Αθήνα ήρθαμε όταν ήμουν επτά χρόνων για να πάω σχολείο. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής, μαθηματικός, και δίδασκε σε ένα σχολείο στους Αμπελοκήπους. Η μητέρα μου πέθανε πολύ νέα, μερικούς μήνες αργότερα, μέσα στον Εμφύλιο, το 1948. Ήταν πολύ δύσκολη εποχή, τι να πεις; Ο πατέρας μου ήταν ένα παράδειγμα για μένα. Ξεκίνησε από το χωριό του και σπούδασε δουλεύοντας σε κουρεία, έκανε χιλιάδες δουλειές. Ήταν ένας ιδιοφυής μαθηματικός. Δεν είχε λεφτά να αγοράσει τα συγγράμματα και τα αντέγραφε με το χέρι. Θα ήθελα πάρα πολύ να τα έχω αυτά τα χαρτιά και να τα δώσω και στα δικά μου εγγόνια. Είχα μια αγάπη για τον πατέρα μου κι έναν θαυμασμό, γιατί ήταν ένας άνθρωπος με θετικότητα που πάλευε και ως τα 90 του – δεν είχε ποτέ να σου πει κάτι δυσάρεστο. Σου έλεγε «πήγα μια βόλτα και είδα ένα δέντρο που έβγαζε φυλλαράκια». Τέτοια πράγματα έλεγε. Συνέχεια
. Πηγή: www.lifo.gr
Η Φωκίδα γεμίζει με μοναστήρια Η Φωκίδα γεμίζει με μοναστήρια. Ο σεπτός Ποιμενάρ…
Η Φωκίδα γεμίζει με μοναστήρια
Η Φωκίδα γεμίζει με μοναστήρια. Ο σεπτός Ποιμενάρχης κ. Θεόκτιστος ζώντας ο ίδιος ως πραγματικός μοναχός από την ημέρα της κουράς του στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Στεμνίτσας έως και σήμερα που είναι Μητροπολίτης Φωκίδος, δεν έπαψε να στηρίζει με πάθος ψυχής τους μοναχούς και τις μοναχές που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία για τη δόξα του Χριστού.
Απόδειξη τούτου και η επαναλειτουργία μιας ιστορικής Μονής που για χρόνια ήταν κλειστή. Αναφερόμαστε στην Ιερά Μονή Παναγίας Παντάνασσας Γραβιάς, η οποία τα τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί σε μετόχι της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Παρνασσίδος, το οποίο με ομόφωνη απόφαση του Ηγουμενοσυμβουλίου παραχωρήθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος για να λειτουργήσει ξανά ως αυτόνομη Ιερά Μονή.
Η αγάπη του Δεσπότη μας προς τον μοναχισμό φάνηκε από την πρώτη μέρα που ανέλαβε Ποιμενάρχης Φωκίδος.
Στόχος και σκοπός του να επανδρωθούν τα παλαιά, αλλά και να κτιστούν νέα μοναστήρια ή ησυχαστήρια στην Ιερά Μητρόπολή του.
Έτσι στις 22 Νοεμβρίου 2016 χειροθέτησε τρεις ρασοφόρες μοναχές, την Παντάνασσα, την Θεοκτίστη και την Φιλοθέη, πνευματικά τέκνα του π. Θεμιστοκλή Χριστοδούλου, εναρέτου πνευματικού και Γέροντος της Ιεράς Μονής.
Πλήθος κόσμου προσήλθε από την Γραβιά, τα γύρω χωριά, αλλά και την Αθήνα όταν πληροφορήθηκαν ότι ανοίγει ξανά το μοναστήρι της Παναγίας της Παντάνασσας στη Γραβιά.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη δύναμη του μοναχισμού, στην προσφορά του προς το Γένος διά μέσου των αιώνων και τελειώνοντας το λόγο του τόνισε: «Δημιουργούμε μοναστήρια διότι αποτελούν τα αλεξικέραυνα προστασίας του λαού μας. Όπως το αλεξικέραυνο προστατεύει ολόκληρη περιοχή έτσι και τα μοναστήρια με τις προσευχές των μοναχών προστατεύουν τις γύρω πόλεις και τα χωριά. Πόθος μου να επανδρωθούν τα παλαιά και ν’ ανοίξουν και μοναστήρια.
Τώρα ήρθε η ώρα να επανδρωθεί με ανδρική αδελφότητα και η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Δεσφίνας. Πιστεύουμε ότι ο άγιος Θεός δεν θα αργήσει να μας στείλει ευσεβείς μοναχούς που θα γεμίσουν τα κελλιά της ιστορικής αυτής Μονής για να υμνείται και να δοξάζεται το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Κυρίου μας».
πηγή : ΡΟΜΦΑΙΑ
Δημοτικό Σχολείο Κοκκίνου Έτος 1950 δεξιά: Βασίλειος Καραμπέτσος (πρόεδρος), Κ.Κ…
Δημοτικό Σχολείο Κοκκίνου Έτος 1950
δεξιά: Βασίλειος Καραμπέτσος (πρόεδρος), Κ.Καραγκούνης (δάσκαλος), Θ.Κοράκης,
αριστερά: Χαρ. Κοράκης, Νικ. Λούτσοβος , τους υπόλοιπους ποιός τους γνωρίζει;;
φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο του ΘΑΝΑΣΗ ΣΤΕΦΟΥ
