με αφετηρία το Στενό στον Μόρνο το 1963.. (Ορεινογραφίες)
Το πέρασμα της Πίνδου, (Traverse of the Pindus), 1963 N.A.Y.C. (Η αφετηρία ήταν το Στενό στον Μόρνο) |
«Ανάμεσα στις πλέον ενδιαφέρουσες ορειβατικές εκδηλώσεις των τελευταίων ετών συγκαταλέγεται, χωρίς αμφιβολία, «το Πέρασμα της Πίνδου», που ολοκληρώθηκε με τόση επιτυχία από την αποστολή του σερ Τζών Χάντ και είχε τόση μεγάλη απήχηση. Όχι γιατί το «Πέρασμα» αποτέλεσε ένα εντυπωσιακό ορειβατικό επίτευγμα, αλλά είναι μία σπάνια, μια γνήσια εκδήλωσις πραγματικής αγάπης προς την ορεινή φύση, τους ανθρώπους, τα ζώα, τα λουλούδια της υπαίθρου, γι’ αυτό που γενικά λέγεται «βουνό». Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι ο μεγάλος ορειβάτης, ο νικητής του Έβερεστ και αρχηγός των αποστολών της Ανταρκτικής και του Καυκάσου, αποφάσισε και να ηγηθεί μιας αποστολής, που αντικειμενικός της σκοπός δεν ήταν τα υψόμετρα των κορυφών και οι δυσκολίες αναρριχήσεις.
Η προσπάθεια υπήρξε επίμονη και σκληρή και απέφυγε κάθε εκδήλωση βεντετισμού που κινδυνεύει να γίνει το κίνητρο της σύγχρονης γενιάς. Συγκέντρωσε γύρω του πάνω από είκοσι νεαρούς ορειβάτες και διάλεξε για στελέχη και συνεργάτες του πρόσωπα με λαμπρό σε επίτευγμα παρελθόν και πραγματική αγάπη για το βουνό. Και με την καθοδήγηση αυτών των μεγάλων φίλων, ξεκίνησαν για την εξερεύνηση του ορεινού κορμού της χώρας, μιας περιοχής που είναι άγνωστη ακόμη σε πολλούς. Πολλοί απ’ αυτούς τους νεαρούς θα γίνουν κάποτε μεγάλοι ορειβάτες, γιατί ξεκίνησαν ειλικρινά, χωρίς ιδιοτέλειες και υπολογισμούς, χωρίς πρόθεση προβολής, χωρίς να ζητούν σκαλοπάτια για να αναδειχθούν σε μεγάλα ονόματα.
Σε κάθε εκδήλωσή της, η αποστολή Χαντ ήταν και ένα δίδαγμα: η πραγματική ορειβατική αγάπη μεταξύ μεγάλων και μικρών, η συναδελφική ατμόσφαιρα, η πειθαρχία – που μπορεί φαινομενικά να φαινόταν στρατιωτική, αλλά στην πραγματικότητα είναι απαραίτητη για να ολοκληρωθεί άρτια ένα μικρό ή μεγάλο επίτευγμα – και η μελετημένη οργάνωσις τόσον από απόψεως προγραμματισμού κινήσεων, όσον και υλικού, που είναι αναγκαία προϋπόθεσις για την επιτυχία κάθε προσπάθειας και που αποκλείει την αγαπητή σε μερικούς προχειρότητα. Ακόμη και το γεγονός ότι απέφυγαν να επισκεφθούν μεγάλες πόλεις, έξω από τη διαδρομή τους, για να λείψουν ίσως οι επίσημες υποδοχές και εκδηλώσεις, που δεν θα ταίριαζαν στο καθάριο ορειβατικό πνεύμα της αποστολής, θα περισπούσαν την προσοχή τους. Για όλα αυτά το «Πέρασμα της Πίνδου» θα παραμείνει ένα αξιόλογο επίτευγμα και ένα μεγάλο μάθημα.
Η αποστολή, υπό την αρχηγία του σερ Τζων Χάντ, έφθασε στους Δελφούς, το μεσημέρι του Σαββάτου, 30 Απριλίου, αφού διέσχισε με τα αυτοκίνητά της την Δυτ. Ευρώπη και την Ιταλία. Την αποστολή του σερ Τζων Χαντ υποδέχθηκαν έξω από τους Δελφούς μέλη του Κεντρικού Συμβουλίου και Δ.Δ. τους Τμήματος Αθηνών του Ε.Ο.Σ. και η στιγμή της συναντήσεως με παλαιούς γνώριμους και φίλους υπήρξε συγκινητική. Το ίδιο μεσημέρι παρετέθη φιλικό γεύμα προς τα μέλη της Αποστολής, στην ηλιόλουστη βεράντα τουριστικού ξενοδοχείου, κατά την διάρκεια του οποίου ευχήθηκε προς τα μέλη της αποστολής το «καλώς όρισε» και επιτυχία στην προσπάθειά τους, ο Γεν. Γραμματεύς του Κ.Σ. κ. Α. Τζάρτζανος και εν συνεχεία ο σερ Τζών Χαντ ευχαρίστησε τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύνδεσμο, για τη βοήθεια και τη συμβολή του στην προσπάθεια της Αποστολής να διασχίσει το ορεινό κορμό της Ελλάδος.
Με συγκίνηση επίσης διηγήθηκε τις αναμνήσεις του από τη πρώτη γνωριμία με την Ελλάδα και τη μετέπειτα επίσκεψι στη χώρα μας, ως προσκεκλημένος του Ε.Ο.Σ. Μετά το γεύμα και την επίσκεψι του αρχαιολογικού χώρου και του Μουσείο των Δελφών, έγινε η λεπτομερής μελέτη και κατάστρωσις του προγράμματος και διαδρομών της Αποστολής, καθώς επίσης και το ξεφόρτωμα, η διευθέτησις και η διανομή στα μέλη της Αποστολής του άρτιου από πάσης απόψεως υλικού και των ειδικώς μελετημένων εφοδίων, μέχρι και των τελευταίων λεπτομερειών.
Εις τους Δελφούς έγινε και η πλαισίωσις της Αποστολής του σερ Τζων Χάντ από τους Έλληνες ορειβάτες του Τμήματος Αθηνών, άνδρες των Δυνάμεων Καταδρομών – οι περισσότεροι μέλη του Ε.Ο.Σ. – και τους μαθητές της Σχολής Αναβρύτων, που ακολούθησαν την αποστολή στο «Πέρασμα της Πίνδου». Τα κύρια στελέχη της Αποστολής ήταν ο Sir John (αρχηγός) και η σύζυγός Lady Hunt, ο ταγματάρχης k. Herry R. Streather (υπαρχηγός), ο W George Lowe (νεοζηλανδός, μέρος της Αποστολής Έβερεστ του 1953) και η σύζυγός του Susan Lowe (κόρη του ζεύγους Hunt), ο John C. Sugden, γεωγράφος – γεωλόγος – που κατά της επιστροφή της Αποστολής πέθανε στο Ζάγκρεμπ ύστερα από αυτοκινητιστικό ατύχημα – και ο John I. Disley, ολυμπιονίκης του 1956 στο δρόμο των 3000 μ. μετά φυσικών εμποδίων. Τα υπόλοιπα μέλη της Αποστολής ήταν νέοι 17 – 20 ετών, που έχουν αποφοιτήσει από το σχολείο και ήδη εργάζονται, έλαβαν δε ειδικώς άδεια από τις εργασίες τους για να συμμετάσχουν στο «Πέρασμα της Πίνδου». Είκοσι από τους νέους αυτούς έχουν τιμηθεί με το χρυσούν «Διακριτικόν του Δουκός του Εδιμβούργου» και οι περισσότεροι ως μέλη της Εθνικής Ομοσπονδίας Συλλόγων Νέων, που έχει και την ευθύνη, από αγγλικής πλευράς, της οργανώσεως της Αποστολής.
Στο «Πέρασμα της Πίνδου» έλαβαν μέρος και Έλληνες. Ολόκληρη την διαδρομή πραγματοποίησαν οι λοχαγός Γεώργιος Μιχαλοδημητράκης, υπολοχ. Ευστάθιος Δεμέστιχας, υπολοχ. Νικόλαος Αργυρίου, οι οποίοι, μαζί με τους στρατιώτες Παντ. Γογκίλη, Νικ. Κουμαντάκη και Τράγ. Καραφύλη, απετέλεσαν την ομάδα των Δυν. Καταδρομών, καθώς και τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Ε. Σακελλάριος Χαρ. Κουρούκλης. Τα μέλη του Ε.Ο.Σ. Κωνστ. Πινάτσης, Δημ Πινάτσης, Παναγ. Βοκοτόπουλος, Δ. Ολιβιέρης, Κ. Κολυβάς, Δημήτριος Βαβούρης και Γεώργιος Κούμαρης, πραγματοποίησαν τμήματα της διαδρομής, οι περισσότεροι το Α΄ και το Β΄, που ήταν και τα δυσκολότερα. Στα ίδια αυτά τμήματα έλαβαν μέρος και οι Περ. Εμμανουήλ, Άρης Εμμανουήλ, Χρ. Λούπας και Παναγ. Γιαζιτζής, μαθητές της Σχολής Αναβρύτων. Η συμμετοχή των Ελλήνων συνέβαλε στην επιτυχή πραγματοποίηση του «Περάσματος της Πίνδου».
Μετά την συγκέντρωσι που έγινε στους Δελφούς των Άγγλων και των Ελλήνων ορειβατών, τα μέλη της Αποστολής διανυκτέρευσαν σε αντίσκηνα, στον χώρο που βρίσκεται κοντά στο τουριστικό περίπτερο, πάνω από το Χρυσό. Την άλλη μέρα οι τρεις ομάδες, στις οποίες χωρίστηκαν τα μέλη της Αποστολής, μεταφέρθηκαν με αυτοκίνητα στην τοποθεσία Στενό, όπου το Μοτέλ του Μόρνου. Από εκεί άρχισε και η κυρίως ορειβασία. Οι τρεις ομάδες πραγματοποίησαν παράλληλες διαδρομές, γύρω από τον άξονα του ποταμού Μόρνου, επάνω στην Γκιώνα και κυρίως στα Βαρδούσια. Μεγάλο μέρος των διαδρομών πραγματοποιήθηκε στις χιονισμένες βουνοπλαγιές και με συνεχείς χιονοπτώσεις ή βροχές.
Ο καπετάνιος της Δωρίδας, Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος
Μερική άποψη του Βελουχιού, βυθισμένου εδώ και 40 χρόνια στα νερά της λίμνης Μόρνου.
Οι πέντε αστερίσκοι δείχνουν την θέση του στρατηγείου του Σκλαλτσοδήμου το 1825 ( εκεί ήταν στο σπιτι του Αθανασίου Γ Τριαντάφυλλου, που το έκαψε με εμπρησμό η Ρακλήνα..)
Η φωτο είναι από το βιβλίο του Ν. Πάνου: η νερομάννα της Αθήνας
Ο καπετάνιος της Δωρίδας, Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος.
Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε κατά το 1760 ή 1765 στην Αρτοτίνα Φωκίδας. Μικρός έβοσκε πρόβατα στα Βαρδούσια ενώ όταν ήταν νέος υπηρέτησε και στην Αυλή του Αλή Πασά.
Ο Σκαλτσάς εντάχθηκε στο σώμα του Αρβανιτοκλέφτη Τσαμ Καλόγερο τον οποίο και αντικατέστησε μετά την αποχώρησή του. Πρωτοπαλήκαρα είχε τους συγχωριανούς του Γούλα και Αθανάσιο Διάκο.
Όταν ο τελευταίος φεύγει για τα Σάλωνα γίνεται ο αναμφισβήτητος καπετάνιος της Δωρίδας.
Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία λίγο πριν την επανάσταση, ήταν καλά προετοιμασμένος για το μεγάλο ξεσηκωμό.
Έτσι στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη το Λιδωρίκι, ενώ ταυτόχρονα το πρωτοπαλίκαρό του, ο Θοδωρής Χαλβατζής το Μαλανδρίνο.
Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Στις 30 Ιουνίου του 1826 ο Σκαλτσοδήμος νίκησε στην τελευταία του μάχη τους Τούρκους στο Χάνι του Σκορδά (Καραπιστόλη αργότερα), μετά από τη μάχη στους Πενταγιούς.
Αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όπου και πέθανε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826.
Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε κατά το 1760 ή 1765 στην Αρτοτίνα Φωκίδας. Μικρός έβοσκε πρόβατα στα Βαρδούσια ενώ όταν ήταν νέος υπηρέτησε και στην Αυλή του Αλή Πασά.
Ο Σκαλτσάς εντάχθηκε στο σώμα του Αρβανιτοκλέφτη Τσαμ Καλόγερο τον οποίο και αντικατέστησε μετά την αποχώρησή του. Πρωτοπαλήκαρα είχε τους συγχωριανούς του Γούλα και Αθανάσιο Διάκο.
Όταν ο τελευταίος φεύγει για τα Σάλωνα γίνεται ο αναμφισβήτητος καπετάνιος της Δωρίδας.
Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία λίγο πριν την επανάσταση, ήταν καλά προετοιμασμένος για το μεγάλο ξεσηκωμό.
Έτσι στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη το Λιδωρίκι, ενώ ταυτόχρονα το πρωτοπαλίκαρό του, ο Θοδωρής Χαλβατζής το Μαλανδρίνο.
Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Στις 30 Ιουνίου του 1826 ο Σκαλτσοδήμος νίκησε στην τελευταία του μάχη τους Τούρκους στο Χάνι του Σκορδά (Καραπιστόλη αργότερα), μετά από τη μάχη στους Πενταγιούς.
Αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όπου και πέθανε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826.
Ο βυθός της λίμνης σε αεροφωτογραφία του 1955
Ανδρέας Καραμπέτσος, ΜΕ ΚΑΤΑΓΩΓΉ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ
αντιγραφή από το blog του αείμνηστου ΚΩΣΤΑ ΚΑΨΑΛΗ
ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ…….
Αυτό αδέρφια , είναι το καλλιτεχνικό εργαστήρι του Ανδρέα Καραμπέτσου , στολίδι γιά τον …Αντώνη μα και γιά το …Λιδορίκι….
Το ωραίο μαγαζί και στο βάθος η παλιά μας βρύση , ο Αντώνης ….
Ο δημιουργός επί το…έργον , η φωτογραφία αδέρφια βγήκε εν αγνοία του Ανδρέα , του ζητάμε …συγγνώμη…
Χειροποίητα κοσμήματα , απ’ τα χέρια του καλλιτέχνη….υπέροχα….
Μιά ακόμα γωνιά του εργαστηριού , όπου και να κοιτάξεις γοητεύεσαι….
Εκπληκτικής ομορφιάς και τέχνης , δημιουργία…αριστούργημα….
Συλλεκτικά μαχαίρια , και τόσα άλλα έργα τέχνης , δια χειρός..Ανδρέα …φυσικά .
Οι πρώτες…ύλες του δημιουργού , καμαρώστε τις πιό πάνω…κομψοτεχνήματα….
Μπαίνοντας στο Λιδορίκι , αγαπημένοι μας φίλοι , εκεί πλάι στην πανέμορφη πέτρινη παλιά βρύση του Αντώνη , και τον ..γεροπλάτανο , που ποιός ξέρει πόσα χρόνια φυλάει…καραούλι , εκεί λοιπόν στο παλιό στέκι του…Λούη , που όσοι τόζησαν στις παλιές του δόξες το..νοσταλγούν , στη δεξιά πλευρά , περιμένει τους επισκέπτες του χωριού μας μιά
πολύ..ευχάριστη έκπληξη ….
Ένα ..σεμνό μαγαζί , χωρίς..φρου-φρου κι’ αρώματα , με ένα ακόμα πιό…σεμνό ιδιοκτήτη , τον Ανδρέα Κραμπέτσο , ένα σαρανταοχτάρη…έφηβο ( πως περάσανε τα…χρόνια.. ) , που με το μεράκι και το ταλέντο του , φτιάχνει αριστουργήματα , δίνοντας , σ’ άψυχα και…άχρηστα η άνευ..αξίας γιά πολλούς , υλικά μορφή , πνοή ..ζωή….
Ρίζες δέντρων , ξεβρασμένες σε κάποια..όχθη του Μόρνου και της λίμνης , κομμάτια δεντροκορμών , κλωνάρια απλά , που δεν τους δίνεις καμμιά σημασία , στα χαρισματικά χέρια του Ανδρέα , παίρνουν…ζωή , αποκτούν φυσιογνωμία..προσωπικότητα , αλλά και ..κομμάτια μέταλλου , ατσαλιού , μεταμορφώνονται σε..εκπληκτικής ομορφιάς χειροποίητα μαχαίρια , όοοχι αδέρφια , δεν είναι…μαχαιροβγάλτης ο Ανδρέας .. είναι όμως ένας καλλιτέχνης…μαχαιρο..φτιάχτης , και τι δεν φτιάχνει , κοσμήματα , διάφορα..αξεσουάρ , πρωτότυπα..φωτιστικά και…γκλίτσες , ναι ..αγκλίτσες , όπως τις λέμε στα…Λιδορικιώτικα .
Γεννημένος καλλιτέχνης ο φίλος Ανδρέας , έχει το χάρισμα να μπορεί να δίνει …ζωή κι’ ομορφιά σ’ άψυχα , ασήμαντα υλικά , αυτοδίδακτος , με το..σαράκι της καλλιτεχνικής δημιουργίας , ασχολείται πάνω από 15 χρόνια με το σκάλισμα του ξύλου , την…ξυλοσύνθεση και κάνει πραγματικά θαύματα .
Τον θυμάμαι , μικρό παιδί …διαολάκι , κι’ αργότερα στο ξεκίνημά του με τις εκπληκτικές ..ριζοξυλοσυνθέσεις , κάποια μάλιστα περίοδο είχε στην Αθήνα , κάπου στο Βύρωνα , και μαγαζί δώρων , τώρα έχει μόνιμα εγκατασταθεί στο χωριό μας , έχει αφοσιωθεί σ’ αυτό που αγαπάει επεκτείνοντας όμως τις δραστηριότητές του και στα …μαχαίρια , μην πάει ο νους σας αδέρφια στα…μαχαίρια , τα λεγόμενα Κρητικά , της σειράς , τα κοπιαρισμένα , τα..βιομηχανικά , .οοοχι μιλάμε γιά μαχαίρια με..προσωπικότητα , με ταυτότητα , φτιαγμένα με μεράκι με το χέρι , όπως το διαβάζετε , με το χέρι , του Ανδρέα φυσικά .
Παράλληλα , διδάσκει την Αγγλική γλώσσα , έζησε αρκετά χρόνια στον Καναδά , και απ’ το 2000 , άνοιξε αυτό το καλλιτεχνικό εργαστήρι , που γιά το χωριό μας είναι πραγματικό στολίδι , χωρίς ..φανφάρες , προβολές και…παραμύθια , σεμνό κι’..αθόρυβο το μαγαζί σαν τον ιδιοκτήτη , δημιουργεί ο Ανδρέας , τα κομψοτεχνήματά του .
Το σημερινό μας αφιέρωμα στον Ανδρέα Καραμπέτσο , αδέρφια , δεν έχει ( προς..Θεού ) την έννοια της διαφήμησης , η σελίδα μας δεν κάνει …διαφημήσεις , απλώς εντυπωσιασμένοι , απ’ τις δημιουργίες του φίλου και χωριανού μας , και επειδή θεωρούμε την δημιουργία , οποιαδήποτε δημιουργία , απ’ την …μικρή καρφίτσα ως το καλύτερο καλλιτεχνικό έργο , το υπέρτατο ανθρώπινο έργο , πιστεύουμε πως ήταν υποχρέωσή μας να προβάλλουμε αυτό το κομμάτι της Λιδορικιώτικης ζωής , ενημερώνοντας παράλληλα τους μέλλοντες επισκέπτες του χωριού μας , που…αυξάνοντα..ραγδαία , γιά κάτι που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν , πως δηλαδή εκτός από…ψιμοτύρι και…κοντοσούβλι έχουμε κι’ άλλα να…επιδείξουμε , που..δυστυχώς δεν τα γνωρίζουν ούτε οι..Λιδορικιώτες.. όλοι , γιά την ιστορία σας αναφέρω πως σήμερα το πρωί που μιλούσαμε με τον Ανδρέα , σταμάτησε ένα αυτοκίνητο , βγήκαν δυό κυρίες , μπήκαν στο μαγαζί και τι ζήτησαν αγαπημένοι μου φίλοι ; ρώτησαν αν έχουμε…ψωμί , προσωπικά τάχασα , οι κυρίες ενημερώθηκαν για το..είδος του μαγαζιού , έμειναν άφωνες απ’ την ομορφιά των εκθεμάτων και…ξέχασαν το…ψωμί , και φυσικά γοητεύτηκαν απ’ τα…θεάματα , ο Ανδρέας βλέποντας την απορία μου , για το..ψωμί , μου εξήγησε , αφού έφυγαν οι κυρίες , πως αυτό γίνεται σχεδόν καθημερινά , από περαστικούς φυσικά , το αναφέρω αυτό γιά να καταλάβετε πως η…σεμνότης έχει το..τίμημά της…
Γιά των..γραφομένων μας το…αληθές , αδέρφια , έχουμε και κάποιες φωτογραφίες απ’ τα έργα του Ανδρέα , δέστε τες , λείπει βέβαια φωτογραφία απ’ το σήμα..κατατεθέν της…περιοχής μας , της…Α Γ Κ Λ Ι Τ Σ Α Σ , δυστυχώς δεν είχε καμμιά..έτοιμη , μην ανησυχείτε όμως , σύντομα θα την …έχετε , ολίγη..υπομονή….
πολύ..ευχάριστη έκπληξη ….
Ένα ..σεμνό μαγαζί , χωρίς..φρου-φρου κι’ αρώματα , με ένα ακόμα πιό…σεμνό ιδιοκτήτη , τον Ανδρέα Κραμπέτσο , ένα σαρανταοχτάρη…έφηβο ( πως περάσανε τα…χρόνια.. ) , που με το μεράκι και το ταλέντο του , φτιάχνει αριστουργήματα , δίνοντας , σ’ άψυχα και…άχρηστα η άνευ..αξίας γιά πολλούς , υλικά μορφή , πνοή ..ζωή….
Ρίζες δέντρων , ξεβρασμένες σε κάποια..όχθη του Μόρνου και της λίμνης , κομμάτια δεντροκορμών , κλωνάρια απλά , που δεν τους δίνεις καμμιά σημασία , στα χαρισματικά χέρια του Ανδρέα , παίρνουν…ζωή , αποκτούν φυσιογνωμία..προσωπικότητα , αλλά και ..κομμάτια μέταλλου , ατσαλιού , μεταμορφώνονται σε..εκπληκτικής ομορφιάς χειροποίητα μαχαίρια , όοοχι αδέρφια , δεν είναι…μαχαιροβγάλτης ο Ανδρέας .. είναι όμως ένας καλλιτέχνης…μαχαιρο..φτιάχτης , και τι δεν φτιάχνει , κοσμήματα , διάφορα..αξεσουάρ , πρωτότυπα..φωτιστικά και…γκλίτσες , ναι ..αγκλίτσες , όπως τις λέμε στα…Λιδορικιώτικα .
Γεννημένος καλλιτέχνης ο φίλος Ανδρέας , έχει το χάρισμα να μπορεί να δίνει …ζωή κι’ ομορφιά σ’ άψυχα , ασήμαντα υλικά , αυτοδίδακτος , με το..σαράκι της καλλιτεχνικής δημιουργίας , ασχολείται πάνω από 15 χρόνια με το σκάλισμα του ξύλου , την…ξυλοσύνθεση και κάνει πραγματικά θαύματα .
Τον θυμάμαι , μικρό παιδί …διαολάκι , κι’ αργότερα στο ξεκίνημά του με τις εκπληκτικές ..ριζοξυλοσυνθέσεις , κάποια μάλιστα περίοδο είχε στην Αθήνα , κάπου στο Βύρωνα , και μαγαζί δώρων , τώρα έχει μόνιμα εγκατασταθεί στο χωριό μας , έχει αφοσιωθεί σ’ αυτό που αγαπάει επεκτείνοντας όμως τις δραστηριότητές του και στα …μαχαίρια , μην πάει ο νους σας αδέρφια στα…μαχαίρια , τα λεγόμενα Κρητικά , της σειράς , τα κοπιαρισμένα , τα..βιομηχανικά , .οοοχι μιλάμε γιά μαχαίρια με..προσωπικότητα , με ταυτότητα , φτιαγμένα με μεράκι με το χέρι , όπως το διαβάζετε , με το χέρι , του Ανδρέα φυσικά .
Παράλληλα , διδάσκει την Αγγλική γλώσσα , έζησε αρκετά χρόνια στον Καναδά , και απ’ το 2000 , άνοιξε αυτό το καλλιτεχνικό εργαστήρι , που γιά το χωριό μας είναι πραγματικό στολίδι , χωρίς ..φανφάρες , προβολές και…παραμύθια , σεμνό κι’..αθόρυβο το μαγαζί σαν τον ιδιοκτήτη , δημιουργεί ο Ανδρέας , τα κομψοτεχνήματά του .
Το σημερινό μας αφιέρωμα στον Ανδρέα Καραμπέτσο , αδέρφια , δεν έχει ( προς..Θεού ) την έννοια της διαφήμησης , η σελίδα μας δεν κάνει …διαφημήσεις , απλώς εντυπωσιασμένοι , απ’ τις δημιουργίες του φίλου και χωριανού μας , και επειδή θεωρούμε την δημιουργία , οποιαδήποτε δημιουργία , απ’ την …μικρή καρφίτσα ως το καλύτερο καλλιτεχνικό έργο , το υπέρτατο ανθρώπινο έργο , πιστεύουμε πως ήταν υποχρέωσή μας να προβάλλουμε αυτό το κομμάτι της Λιδορικιώτικης ζωής , ενημερώνοντας παράλληλα τους μέλλοντες επισκέπτες του χωριού μας , που…αυξάνοντα..ραγδαία , γιά κάτι που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν , πως δηλαδή εκτός από…ψιμοτύρι και…κοντοσούβλι έχουμε κι’ άλλα να…επιδείξουμε , που..δυστυχώς δεν τα γνωρίζουν ούτε οι..Λιδορικιώτες.. όλοι , γιά την ιστορία σας αναφέρω πως σήμερα το πρωί που μιλούσαμε με τον Ανδρέα , σταμάτησε ένα αυτοκίνητο , βγήκαν δυό κυρίες , μπήκαν στο μαγαζί και τι ζήτησαν αγαπημένοι μου φίλοι ; ρώτησαν αν έχουμε…ψωμί , προσωπικά τάχασα , οι κυρίες ενημερώθηκαν για το..είδος του μαγαζιού , έμειναν άφωνες απ’ την ομορφιά των εκθεμάτων και…ξέχασαν το…ψωμί , και φυσικά γοητεύτηκαν απ’ τα…θεάματα , ο Ανδρέας βλέποντας την απορία μου , για το..ψωμί , μου εξήγησε , αφού έφυγαν οι κυρίες , πως αυτό γίνεται σχεδόν καθημερινά , από περαστικούς φυσικά , το αναφέρω αυτό γιά να καταλάβετε πως η…σεμνότης έχει το..τίμημά της…
Γιά των..γραφομένων μας το…αληθές , αδέρφια , έχουμε και κάποιες φωτογραφίες απ’ τα έργα του Ανδρέα , δέστε τες , λείπει βέβαια φωτογραφία απ’ το σήμα..κατατεθέν της…περιοχής μας , της…Α Γ Κ Λ Ι Τ Σ Α Σ , δυστυχώς δεν είχε καμμιά..έτοιμη , μην ανησυχείτε όμως , σύντομα θα την …έχετε , ολίγη..υπομονή….
Α…μην το..ξεχάσουμε , όταν επισκεφτείτε το εργαστήρι του Ανδρέα , εστέ…εγκρατείς , γιατί θα τα θέλετε..όλα……
Η γέφυρα του Στενού σκεπάζεται από τα νερά της λίμνης (1979)
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίου του Ν. Πάνου: η νερομάννα της Αθήνας
Πόσοι άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους στα έργα της κατασκευής της λίμνης του Μόρνου;
Από το βιβλίο του Ν.Πάνου: «η νερομάννα της Αθήνας»
Το παρακάτω γράμμα του προέδρου της κοινότητας Καλλίου απευθύνεται στον συγγραφέα Νίκο Πάνου.
Αθήνα 2-4-1984
Αγαπητέ Νίκο
Εις το έργο του φράγματος Μόρνου σκοτώθηκαν οκτώ εργάτες, ένας από αυτούς ήτο ο Χρήστος Βασίλ. Στάγιας από το Κάλλιον της Δωρίδος,
οι άλλοι ήτο από άλλες περιφέρειες και δεν γνωρίζω το ονοματεπώνυμο των
Εις την γαλαρία της Γκιώνας του έργου 125, από το Λιδωρίκι σκοτώθηκεν ο Γιώργος Κολοκύθας την 4-12- 1975 από τον Κόκκινο και τραυματίστηκε σοβαρά και έγινε ανάπηρος ο Αθανάσιος Κολοκύθας από τον Κόκκινο τον Αύγουστο 1975
με εκτίμηση και αγάπη
Λουκάς Καράτζαλος
Δυο είναι από τον Κόκκινο…
Αποχαιρετισμός αναχωρησάντων (Θύμιος Καραμπέτσος -τού Ρέντζου-)
Πριν μια βδομάδα πέθανε στην πόλη Κενόρα του Οντάριο στον Καναδά ο Θύμιος Καραμπέτσος του Ιωάννη (του Ρέντζου) ετών 75. Ο Θύμιος γεννήθηκε στο χωριό μας όπου έζησε τα παιδικά του πριν η οικογένεια του εγκατασταθεί στο Λιδωρίκι. Αργότερα μετανάστευσε στον Καναδά. Πριν 4 χρόνια είχε πεθάνει και ο δίδυμος αδελφός του ο Γιώργος.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του
Αιώνια η μνήμη του
Βελούχι (Κάλλιο): «βυθισμένες» εικόνες
Απεβίωσε στο Λιδωρίκι η Αθανασία Κολοκύθα του Γεωργίου, πλήρης ημερών. Η κηδεία …
Απεβίωσε στο Λιδωρίκι η Αθανασία Κολοκύθα του Γεωργίου, πλήρης ημερών. Η κηδεία της έγινε στη στον Κόκκινο στις 15-03-2022. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της.
Η Αθανασία με καταγωγή από το Τρίστενο ήταν γυναίκα του αείμνηστου Γιώργου Κολοκυθά που είχε χάσει την ζωή του κατά τις εργασίες για την κατασκευή της λίμνης του Μόρνου.