Στο βυθό της λίμνης του Μόρνου.

 

Στην θέση Τσαμπάδες στον Λουτσοβιώτικο κάμπο, ( τώρα θαμμένος στα νερά την λίμνης του Μόρνου), η οικογένεια του Δημήτρη Καραδήμα είχε το πτηνοτροφείο και δίπλα υπήρχε η κατοικία της οικογένειας.

Η φωτό είναι του 1972, διακρίνεται η Παναγιώτα Καραδήμα και τρία παιδιά της.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ. Μπερτσιά : θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις.

………Δίπλα στο πτηνοτροφείο ο Μήτσος είχε χτίσει έναν μι- κρό οικίσκο όπου στέγαζε την οικογένειά του. Παραδίπλα ήταν το κατάλυμα της οικογένειας του Γιώργου του αγρο- φύλακα, τους χώριζε το κανάλι που μετέφερε το νερό του Μόρνου προς τα τελευταία αγροκτήματα της κοιλάδας. Ακριβώς απέναντι, στα δεξιά του δρόμου προς την πλευρά του λόφου, ο Γιάννης είχε χτίσει μια αγροτική αποθήκη που τα καλοκαίρια τη χρησιμοποιούσε για να μένει με την οι- κογένειά του. Περίπου είκοσι νοματαίοι ξεκαλοκαίριαζαν σε αυτό τον μικρό οικισμό.

Όταν τον συναντήσαμε είχε ήδη φορτώσει το γερμανικό τρίκυκλό του –ένα Zundapp μοντέλο 561 του 1965, αν θυ- μάμαι καλά–, με αυγά ντανιασμένα στις αυγοθήκες, προ- σεκτικά δεμένες στην μικρή καρότσα, και ήταν έτοιμος να φύγει.

Μας χαιρέτισε και μας ρώτησε αν είναι αλήθεια ότι φεύ- γουμε για Αθήνα. Του απάντησα ότι φεύγουμε μεθαύριο.

Έδειχνε στενοχωρημένος…

«Ένας-ένας θα φεύγει, αχ αυτή η λίμνη, μουρμούρι- σε…»

«Και συ έκανες έξοδα, δεν πάνε πέντε χρόνια που έφτια- ξες το πτηνοτροφείο, δεν είχες ακούσει ότι θα γίνει η λί- μνη;», τον ρωτά ο Νίκος.

«Κάτι ακουγόταν, αλλά τίποτα επίσημο, εδώ και η Αγροτική Τράπεζα μου έδωσε ένα μικρό δάνειο, τι να πού- με τώρα… δεν ξέρω τι να κάνω, ελπίζω να περάσουν κά-

152 σελιδα

ποια χρόνια μέχρι να φτιαχτεί αυτή η ρημάδα η λίμνη.» «Γεια σας παιδιά», ακούστηκε η φωνή της κυρά Πανα- γιώτας, που έβγαινε από το μικρό σπιτάκι μαζί με τα τρία πιτσιρίκια, «ελάτε να σας κεράσω ένα λουκούμι, τα έφερε

χθες ο Μήτσος από το Λιδωρίκι.»

Πριν προλάβαμε να απαντήσουμε μπήκε ξανά στο σπίτι

και εμφανίστηκε σε λίγο μ’ ένα κουτί λουκούμια. «Εδώ έχουμε και κρύο νερό, αυτό το παγούρι που είναι τυλιγμένο με αφρολέξ μας έσωσε. Κρατά το νερό κρύο ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, πού το βρήκε ο Μήτσος δεν ξέρω. Όλο καινούργια πράγματα φέρνει…»

Πήραμε με χαρά το λουκούμι, το κόκκινο το κλασικό, το μεγάλο, με γεύση τριαντάφυλλου και με κομμάτια αμυ- γδάλου, ακόμη το θυμάμαι, ήπιαμε το κρύο νεράκι και συ- νεχίσαμε το δρόμο μας.

Γυρνώντας βλέπω την Παναγιώτα με τα παιδιά να είναι στημένα σαν να μας αποχαιρετούν και αυθόρμητα κατε- βάζω την μηχανή και τους φωτογραφίζω.

«Μια φωτογραφία για ενθύμιο τους λέω», και συνεχί- ζουμε την πορεία μας προς την Αγία Μονή, που δεν ήταν πλέον μακριά………

Στο βάθος δεξιά του δρόμου, στον μικρό λόφο, ήταν κτισμένη η Αγία Μονή

Μια φωτο του 1972 από τον «βυθό» του Μόρνου..

 

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την θέση τεμπελέικα στον Λουτσοβιώτικο κάμπο κοντά στις όχθες του Μόρνου . 

Διακρίνεται αμιδρά, στο κέντρο δεξιά, το αγροτόσπιτο της οικογένειας του Γιώργου Ανέστου (Κασσιμέρης). Επίσης φαίνονται και οι καλύβες του Καλμαντή και του Καραγκούνη και ο αμαξιτός δρόμος Λιδωρικίου-Ναυπάκτου στην θέση τραγατσούλα που ήταν και τα αλώνια του Τσουμπροκώστα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ Μπερτσιά: θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις 

……Μόλις περάσαμε την γέφυρα του Κερασορέματος ή της «Κφάλας», όπως ήταν πιο γνωστή με την ρουμελιώτικη ντοπιολαλιά, πέφτουμε πάνω στον παλιό αγροφύλακα, τον Γιώργο τον Ανέστο, πιο γνωστό ως Κασιμέρη, που με το άλογό του ερχόταν από το μονοπάτι δίπλα στο ρέμα.

Ήταν και αυτός και η πολυμελής οικογένειά του μόνιμοι κάτοικοι του εξωχώριου διάσπαρτου οικισμού μας. Το σπίτι του, ορατό από τη θέση που ήμασταν, απείχε πεντακόσια περίπου μέτρα από τον κεντρικό δρόμο. Ήταν σχεδόν απέναντι από το σπίτι του Τσουπροκώστα, στην άλλη όχθη του ρέματος αλλά ψηλότερα, στο ξέφωτο μιας πλαγιάς κατάφυτης με κουμαριές, πουρνάρια και βελανιδιές. 

Σ’ αυτό το πανέμορφο ξέφωτο είχε χτίσει εδώ και δεκαετίες το σπίτι του, έχοντας πανοραμική θέα σ’ ένα μεγάλο μέρος του κάμπου. Λίγο πιο πάνω, στην ίδια πλαγιά, σε ένα μικρότερο ξέφωτο, είχε σπίτι ο αδελφός του ο Χρήστος, γνωστός με το παρατσούκλι Τσάκης. Ο Χρήστος συμπεριλαμβανόταν στους μόνιμους κατοίκους του κάμπου και ζούσε εκεί με τη γυναίκα και την ψυχοκόρη του. Ήταν κτηνοτρόφος, με μεγάλο κοπάδι κατσικιών και, αν θυμάμαι καλά, από τους ελάχιστους που έφτιαχνε βούτυρο από το γάλα των κατσικιών του με την παραδοσιακή καράμπα.Αγναντεύοντας τα τρία σπίτια δεν μπορούσες να μη σκεφτείς ποσό σοφά οι παλιοί άνθρωποι επέλεγαν τον τόπο διαμονής τους. Έχτιζαν στα κατάλληλα μέρη με καλό προσανατολισμό, φυσική προστασία για τις άσχημες καιρικές συνθήκες και ανοιχτό ορίζοντα. Αυτό ίσχυε για όλα τα σπίτια, ακόμη και για τις πρόχειρες αποθήκες και άλλα χρηστικά παραπήγματα που είχαν από χρόνια χτιστεί εδώ κι εκεί σ’ αυτή τη μικρή κοιλάδα……..

Θαμμένα αγροτόσπιτα

 Στο βυθό της λίμνης του Μόρνου βρίσκεται από το 1977 το αγροτόσπιτο της οικογένειας του Κ. Κολοκυθά (Τσουπροκώστα), στον Λουτσοβιώτικο κάμπο στην θέση κφάλα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ Μπερτσιά «θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις»:
….Πριν διαβούμε τη γέφυρα του Κερασορέματος έριξα μια ματιά στα δεξιά μου και είδα για τελευταία φορά το όμορφο αγρόκτημα του Τσουπροκώστα.
Η μακρόστενη αυτή φέτα εύφορης γης, σκεφτόμουν, που πρόσφερε τους καρπούς της πλουσιοπάροχα για εκατοντάδες  χρόνια, ανέθρεψε γενιές και γενιές ανθρώπων και τα τελευταία χρόνια μεγάλωσε και συντήρησε και την πολυμελή οικογένεια του μπάρμπα Κώστα, σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει, θα την καταπιεί το υδάτινο θεριό που λέγεται λίμνη. 
Στα δυτικά ακουμπούσε, σε μήκος περίπου πεντακοσίων μέτρων, στην όχθη του ρέματος με την πυκνή βλάστηση των πλατανιών και τα πέντε-έξι πανύψηλα κυπαρίσσια, διατεταγμένα αρμονικά σε ευθεία γραμμή να μοιάζουν σαν βιγλάτορες και φρουροί ακοίμητοι και αυστηροί. Το σύνορο της ανατολικής πλευράς ήταν ο υδραύλακας στη βάση του μικρού λοφίσκου, της Τραγατσούλας, που στην κορφή του ήταν τα αλώνια.
Στην νότια πλευρά ήταν ο υπερυψωμένος δρόμος και στο άλλο άκρο το σπίτι με όλα τα βοηθητικά κτίσματα. Τα κτήματα αυτά ήταν τα τελευταία που ποτίζονταν με τα νερά του Κόκκινου. Εδώ κατέληγε το μεγάλο κανάλι μήκους πάνω από πέντε χιλιόμετρα που έπιανε τα νερά του ποταμού Κόκκινου στο ύψος της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος απέναντι από τα Χάνια του Καραπιστόλη, πότιζε δε τα εκατοντάδες στρέμματα που βρίσκονταν στη διαδρομή του….

Χθες έφυγε από κοντά μας,ή Καραδημα Γεωργία συζ.του Λεωνίδα. Ή κηδεία της θα γίν…

 

Χθες έφυγε από κοντά μας,ή Καραδημα Γεωργία συζ.του Λεωνίδα. Ή κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη 10-1-2024 στον χωριό. Ήταν πολύ καλή φιλησυχος άνθρωπος ,πάντα με το χαμόγελο και έναν καλό λόγο για όλους μας. Αγαπητή από όλους τους Χωριανους. Ή οικογένεια θα βάλει λεωφορείο, όσοι επιθυμούν να μεταβούν με το Λεωφορείο, να επικοινωνήσουν με την κόρη της Μαίρη στο τηλ.6978281042 για περισσότερες πληροφορίες. Εκ μέρους του Συλλόγου εκφράζουμε τα θερμά μας Συλλυπητήρια στην οικογένεια της.Αιωνια η μνήμη της και ας είναι ελαφρύ το χώμα πού θα την σκεπάσει.

Θανασης Φλώρος 

Αποχαιρετισμός αναχωρησάντων

 Ένας ακόμη χωριανός μας εγκατέλειψε στο τέλος του 2023 τον μάταιο τούτο κόσμο..

Ο αγαπητός σε όλους μας Βασίλης ο Κοράκης, (της βασιλοκώσταινας όπως ήταν πιο γνωστός), στα 98 του, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Ο Βασιλης, ίσως ο πιο φιλήσυχος και άκακος  άνθρωπος που έζησε στο χωριό μας, μετακόμισε  μετά τον θάνατο της μάνας του εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα. Τα καλοκαίρια πάντα ανέβαινε στο χωριό το οποίο υπεραγαπούσε.. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στο νεκροταφείο του χωριού το περασμένο Σάββατο.

Καλό ταξίδι Βασίλη, θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη!

Από την γέφυρα του Στενού (1976)

 

1976. Στην γέφυρα του Στενού, στο βάθος φαίνεται ο κάμπος του χωριού Κόκκινος, νεαροί της εποχής ποζάρουν στον φακό. Σε πρώτο πλάνο δεξιά διακρίνεται το Ξενία. Οι καταστροφές στην κοιλάδα για την κατασκευή του φράγματος είναι ορατές…

Όλη η περιοχή είναι πλέον στο βυθό της λίμνης του Μόρνου.