Κόκκινος-Λούτσοβος Δωρίδας Ν. Φωκίδας

0 αείμνηστος καθηγητής Δημήτρης Κωσταράς

ΜΕ ΒΑΘΙΑ ΘΛΙΨΗ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑΓΙΑ  ΜΑΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΔΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΛΙΣΤΟΚΛΗ!!Η ΝΕΚΡΩΣΙΜΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΘΑ ΤΕΛΕΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΛΕΟΥΣΑΣ  ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ 2/4 ΚΑΙ ΩΡΑ 12 .30ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ.  Η ΤΑΦΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3/4 ΚΑΙ ΩΡΑ 13.00 ΣΤΟ  ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΚΟΚΚΙΝΟ  ΦΩΚΙΔΟΣ.ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ!!!

Χρύσα Καραδήμα 

 Μια ακόμη απώλεια ..ο αγαπητός σε όλους μας Βαγγέλης Καραμπέτσος δεν είναι πια μαζί μας 

Σε ηλικία 70 χρονών ταξίδεψε στο δρόμο προς τους ουρανούς..

Συλλυπητήρια στους οικείους του και καλό κατευόδιο αγαπητέ φίλε Βαγγέλη 

Αύριο στις 12 (1/4/2026) στο κοιμητήριο του Αγίου Δημητρίου η εξόδιος ακολουθία .

 Αμέσως μετά τη γέφυρα του Στενού, σε απόσταση περίπου πέντε έως έξι χιλιομέτρων από το Λιδωρίκι και λίγο πιο πέρα από το σημείο όπου βρισκόταν παλαιότερα το Χάνι του Κωσταντελάκη, επάνω στον δρόμο Λιδωρικίου – Ναυπάκτου, ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού κατασκεύασε ένα τουριστικό περίπτερο. Έτσι το αποκαλούσαν τότε: ένα είδος motel, σύμφωνα με τα ξένα πρότυπα της εποχής.

Επρόκειτο για ένα σύγχρονο, για τα δεδομένα της περιοχής, διώροφο κτίριο, το οποίο δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τους περαστικούς ταξιδιώτες που κινούνταν στον δρόμο Άμφισσας – Λιδωρικίου – Ναυπάκτου – Ιωαννίνων. Παράλληλα προοριζόταν και για τους ξένους τουρίστες που, επισκεπτόμενοι τους Δελφούς, θα ήθελαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Ολυμπία, αφού εκείνα τα χρόνια η διαδρομή μέσω Λιδωρικίου ήταν ουσιαστικά η μοναδική.

Το λεγόμενο motel του Μόρνου πρόσφερε πρόχειρο φαγητό, αναψυκτικά και καφέδες, ενώ διέθετε και έξι κρεβάτια για όσους χρειάζονταν διανυκτέρευση. Υπεύθυνος για τη λειτουργία του ήταν ο Θανάσης Κολοκύθας από τον Κόκκινο (Λούτσοβο).

Πιστεύεται ότι, αν υπήρχε το κατάλληλο προσωπικό και περισσότερος επαγγελματισμός, το τουριστικό περίπτερο θα μπορούσε να έχει καλή πορεία, ιδιαίτερα μέχρι και τη δεκαετία του 1960. Εκείνη την εποχή η κίνηση στον δρόμο από το Λιδωρίκι προς Ναύπακτο και Ιωάννινα ήταν σημαντική, ενώ κατά τους θερινούς μήνες όλα σχεδόν τα τουριστικά λεωφορεία που μετέφεραν επισκέπτες από τους Δελφούς προς την Ολυμπία περνούσαν από τη διαδρομή αυτή και σταματούσαν στο Λιδωρίκι. Τελικά όμως το περίπτερο δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως σταθμός των ταξιδιωτών, καθώς έλειπαν τόσο ο επαγγελματισμός όσο και το κατάλληλο προσωπικό.

Αργότερα, όταν κατασκευάστηκε ο παραλιακός δρόμος Ναυπάκτου μέσω Ερατεινής, η διέλευση των τουριστικών λεωφορείων από τη διαδρομή του Λιδωρικίου μειώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Έτσι το περίπτερο άρχισε σιγά-σιγά να μαραζώνει.

 Λίγο πριν σπό την Ναυπακτο συναντούμε την γέφυρα του Μόρνου:

λίγα λόγια για την ιστορία της γέφυρας.

Η γέφυρα ολοκληρώθηκε το 1938. Για την εποχή της ήταν πρωτοποριακή και καύχημα της ελληνικής μηχανικής επιστήμης. Έχει πέντε τόξα, καθένα από τα οποία έχει άνοιγμα 4,5 μέτρων. Το ολικό μήκος της γέφυρας είναι 225 μέτρα και το πλάτος του καταστρώματός της είναι 6 μέτρα. Είναι κατασκευασμένη με σιδηροπαγές μπετόν-αρμέ. Στοίχισε 10 εκατομμύρια δραχμές, τα οποία καταβλήθηκαν από το κράτος ως μέρος της δαπάνης για την κατασκευή της εθνικής οδού Πειραιώς-Μεσολογγίου. Η σημασία της για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής ήταν καταλυτική. Επίσης είχε και μεγάλη στρατιωτική σημασία.

Οι εφοδιοπομπές για τον ελληνικό στρατό που πολεμούσε στα βουνά της Ηπείρου το 1940-1941 πέρασαν από αυτή τη γέφυρα. Το 1941 βομβαρδίστηκε από γερμανικά στούκας χωρίς όμως να υποστεί ζημιές.

Το 1941 υπήρξε η σκέψη από τα συμμμαχικά στρατεύματα να την ανατινάξουν για να εμποδίσουν την προέλαση των Γερμανών και των Ιταλών. Ευτυχώς όμως επικράτησε η άποψη να μην γκρεμιστεί, διότι ο Μόρνος στο σημείο αυτό δεν ήταν ικανός να εμποδίσει τα μηχανοκίνητα πολεμικά μέσα των Γερμανών. Σε ανάλογες περιπτώσεις στα γεφύρια στη «Ρέρεση» και στο «Στενό», πριν το Λιδορίκι, όπου ο Άγγλος αξιωματικός Τζέφ ανατίναξε τα πέτρινα γεφύρια, οι Γερμανοί βρήκαν τρόπους και πέρασαν σχετικά εύκολα το Μόρνο.