Κόκκινος-Λούτσοβος Δωρίδας Ν. Φωκίδας

 Κείμενο της Μαρίας Δέδε- Γούρα.

ΛΙΔΩΡΙΚΙ : Η ζωή στην Πλατεία της Βαθιάς στη δεκαετία 1960-1970.

Ας ξεκινήσω τις αναμνήσεις μου από την ημέρα που ο πατέρας μου άνοιξε την ταβέρνα η «ΣΤΑΝΗ», στην πλατεία “Βαθειά” στο χωριό μας.  Κι’ όπως είναι γνωστό σ’ όλους μας, τότε τα παιδιά, μετά το σχόλασμα απ’ το σχολείο, βοηθούσαν στις δουλειές της οικογένειάς τους. Έτσι κι’ εγώ έζησα τον πιο πολύ καιρό στη Βαθειά. 

Κατ’ αρχήν η πλατεία δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή μορφή της. Ναι μεν σήμερα μπορεί η πλατεία να είναι μεγάλη, να καλύπτει τις ανάγκες του χωριού, να είναι, όπως και τότε, έτσι και σήμερα, τόπος συνάντησης όλων, μικρών και μεγάλων, αλλά για μένα εκείνη η μορφή της που μπορεί να ήταν μικρή, ήταν όμως πιο ζεστή, πιο φιλόξενη, σκεπασμένη από τον τεράστιο πλάτανο. 

Στο βάθος η βρύση να τρέχει δροσερό νερό και να περιμένουμε το καλοκαίρι στην ουρά για να γεμίσουμε τα παγούρια. 

Οι χωριανοί μας πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Με τον πρωϊνό καφέ τους και με κρύο νερό απ’ τη βρύση, στα καφενεία του Ευσταθίου, του Δελενίκα, του Κλώσσα. Να σερβίρουν το πρωϊ οι πατεράδες και από το μεσημέρι και μετά οι γυιοί.

Να βλέπεις κάθε πρωί τις γραφικές φιγούρες, τα συμπαθητικά γεροντάκια, τον Τάλτα με το τσιμπούκι στο στόμα, το Μπακόϊαννο, το Σγάια, το Κουτ’λαποστόλη, φορώντας τις φουστανέλες τους μέχρι το τέλος της ζωής τους, τον Γιώργη τον Πανάγο, με την μουστάκα του, με την κομπολογάρα του και τα φοβερά αστεία του, που ακουγόταν σ’ όλη την πλατεία. Πώς να ξεχασθεί η φιλικότατη – γλυκύτατη φυσιογνωμία του Κώστα του Κάπου. Με πόση αγάπη τον περιέβαλαν οι φίλοι του. Με τι χαρά παίζαν ατέλειωτες ώρες τάβλι, κάτω από τον πλάτανο ή απέναντι στου Κουλόπουλου την μουριά. Πώς να ξεχάσει κανείς την πάντα γελαστή φυσιογνωμία του Βασίλη του Παπαρούκη. Πώς να ξεχάσει κανείς τον Κώστα και τον Ηλία Δελενίκα, ή όπως τους λέγαμε ο Τζάμιας και ο Γαλέος.

Το βράδυ, γεμάτη όλη η πλατεία, και τα καφενεία και η ταβέρνα του πατέρα μου, με το κοντοσούβλι, το κοκορέτσι και το σπληνάντερο. Να φυσά ο αέρας και να φέρνει τον καπνό στην Πλατεία. Να φωνάζει ο Ευσταθίου, για τον καπνό που πήγαινε προς τα τραπέζια του κι’ ενοχλούσε τους πελάτες του. 

Οι παρέες σχεδόν ήταν μόνιμες. Μεταξύ αυτών που μου έρχονται στη θύμησή μου είναι ο Μήτσος ο Κακόπουλος, ο δικηγόρος με τον κουμπάρο του το Μήτσο τον Αρμύρο, ταμία της Αγροτικής Τράπεζας, ο Βασίλης ο Κουλόπουλος, ο συμβολαιογράφος, ο Μιχάλης ο Πατσουλές, ο γεωπόνος. Πολλές φορές μαζί τους ο οδοντίατρος και μετέπειτα Νομάρχης ο Τάκης ο Ανδρίτσος. Επίσης μαζί τους ο Βασίλης ο Καραγιάννης, ο φιλόλογος, από τις πιο αγαπημένες μορφές που δίδαξαν στο Γυμνάσιο Λιδωρικίου. 

Η παραγγελία τους σαλάτα, φέτα κι’ ένα κατοστάρι κρασί γι’ αρχή, δηλαδή ΣΑ-ΦΕ-ΚΡΑ και μετά ο μεζές και το κοκορέτσι. Και πιο δίπλα ο Γιώργος ο Αρβανίτης με το περίπτερο. Η παραγγελία του πάντα ένα κατρούτσο με σόδα. 

Το βράδυ μας τέλειωνε πάντα με καλή μουσική, κάτω από τον πλάτανο, που έπαιζε το παλιό μαγνητόφωνο του Χρήστου του Ευσταθίου. Η αποθέωση όμως ήταν τα κελαηδήματα του αηδονιού, που είχε μαγνητοφωνήσει, μετά από πολύ κόπο, επιμονή και υπομονή ο Χρήστος, κάτω από το ρουμάνι στον Αντώνη.

H πιο κάτω φωτογραφία είναι από κάποια γιορτή [απόκριες ή 28 οκτώβρη ή 25 μάρτη] με κομπανία – κοινώς “τα όργανα” στο μαγαζί μας, όπου φαίνονται οι μουσικοί ο Μπίρμπος [νομίζω], βιολί, από Πλέσια, ο Κλώσσας, κλαρίνο από Λιδωρίκι, ο Κακόπουλος [λίγο], σαντούρι, από Σκαλούλα και ο Πανάγος, κιθάρα,από Λιδωρίκι.

Επίσης χορεύουν, ο αξέχαστος Θανάσης Φαλίδας, ο Τάσος Καραμπέτσιος, ο δάσκαλος, ο Δημήτρης Αρμύρος και ο Κώστας Παπαδόπουλος [Τσίφτης]. Όρθιοι παρακολουθούν Κώστας Καραγκούνης, ο πατέρας μου και ο Θανάσης Γούρας.

 Ο αγαπητός συγχωριανός μας Γιάννης Κοντογιαννης με την παρέα του!

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΩΣΤΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ 🖋️Από τους συνεργάτες του.

Ο «Γιατρός Των Φτωχών» δεν είναι πια, ανάμεσα μας.

Πέθανε σήμερα 1 Φεβρουαρίου ο Ηλίας Κωστοπαναγιώτου 81 ετών. Ιατρός – χειρουργός του ΕΣΥ. Συνδικαλιστής της Υγείας. Βουλευτής Φωκίδας με τον ΣΥΡΙΖΑ 2015 – 2019 Μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού, αργότερα της Ενωμένης Αριστεράς (ΕΑΡ),στη συνέχεια του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και έως σήμερα της Αριστεράς.

 Σήμερα έγινε στην Δωρική Αδελφότητα η κοπή Βασιλόπιτας και αρχαιρεσίες του Συλλόγου Κοκκινιωτων!!!

Καλή χρονιά σε όλους τους χωριανούς μας με υγεία, αγάπη και όλοι μαζί για το χωριό μας!!!

 Από τον σύλλογο Κοκκινιωτών Δωρίδος 

Άλλος ένας χωριανος μας έφυγε σήμερα από κοντά μας.Ο Κορακης Δημήτριος του Χαραλάμπους .Ο Μήτσος όπως τον ξέραμε όλοι μας στο χωριό ηταν καλός φιλησυχος άνθρωπος, αγαπητός από όλους τους χωριανους, παντα με το χαμόγελο και με τα αστεία του .Αγαπούσε το χωριό, ήταν παντα κοντά στο Σύλλογο .Τα τελευταία χρόνια έμενε μόνιμα στο Αλεποχωρι Μέγαρα.Για την κηδεία ποτε και πού θα γίνει θα σάς ενημερώσουμε με νεώτερη ανακοίνωση. Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου Ξάδερφε. Εκ μέρους του Συλλόγου τα Συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του και ας είναι ελαφρύ το χώμα πού θα τον σκεπάσει.

Αθανάσιος Φλώρος 

Ένα από τα ευρήματα – αριστουργήματα που βρέθηκαν στα ερείπια των Δελφών, και ξεχωριστό στολίδι των έργων τέχνης που εκτίθεται στο Μουσείο είναι ο Ηνίοχος.

Πέρα από την περίοπτη θέση που κατέχει στο Μουσείο των Δελφών, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αριστουργήματα της Αρχαίας Ελληνικής και παγκόσμιας τέχνης. Οποία θέση π.χ. έχει ο Ερμής του Πραξιτέλους, ή η Αφροδίτη της Μήλου, ανάλογη θέση έχει και ο Ηνίοχος των Δελφών.

Ας δούμε όμως τι ακριβώς ήταν ο Ηνίοχος. Ο Ηνίοχος, καθώς η ίδια λέξη δηλώνει (Ηνίοχος=αυτός που έχει, αυτός που κρατάει τα ηνία, τα χαλινάρια) ήταν μια μορφή μεγαλύτερης σύνθεσης, που παρίστανε ένα τέθριππο άρμα. Η σύνθεση, με μεγάλη πιθανότητα, είχε ως εξής: τέσσερα άλογα σύρουν το άρμα που επάνω του ήταν δύο αναβάτες, ο Ηνίοχος και ο αναθέτης του αφιερώματος. Δύο παιδιά δεξιά και αριστερά, κρατούν τα ηνία των εξωτερικών αλόγων και οδηγούν το άρμα, γιατί η αρματοδρομία έχει τελειώσει και το άρμα έχει νικήσει. Ο Ηνίοχος φορά στο κεφάλι την ταινία του νικητή.

Ο Ηνίοχος, νικητής πια, περνάει σιγά μπροστά από το πλήθος που αλαλάζει. Απ’ όλο αυτό το υπέροχο σύμπλεγμα βρέθηκε μόνο ο Ηνίοχος. Ο Ηνίοχος στητός και σχεδόν ακίνητος, φοράει το χιτώνα που τυπικά φόραγαν οι ηνίοχοι. Είναι ψηλός 1,80μ. και ο χιτώνας του ζώνεται στη μέση ελαφρά, ανασυρμένος προς τα πάνω, ώστε να σχηματισθούν πλούσιες κούφιες πτυχές πάνω από τη ζώνη

Το κάτω μέρος του χιτώνα πέφτει σε αδρές και βαθιές κάθετες πτυχές. Στο λαιμό το φόρεμα σχηματίζει ένα θαυμάσιο ντεκολτέ. Ο χιτώνας συγκρατιέται από τον ανάβολο – ταινίες που περνούν σαν τιράντες πάνω από τους ώμους και κάτω από τις μασχάλες και σταυρώνεται στη ράχη. Ο ανάλαβος εμπόδιζε το φόρεμα να φουσκώσει – σαν πανί βάρκας – απ’ τον αέρα της αρματοδρομίας. Όλο το κάτω μέρος του κορμιού έχει μια μνημειακή διαμόρφωση · το κορμί δεν διαγράφεται κάτω από το χιτώνα.

Κάτω όμως από το μακρύ χιτώνα προβάλλουν δύο γυμνά πόδια, που από πλευράς τέχνης δεν έχουν το ταίρι τους. Ευδιάκριτη είναι η φλέβα του χεριού που κρατάει τα ηνία, δείγμα δύναμης και σιγουριάς για τη νίκη. Στο κεφάλι του φοράει την ταινία. Είναι η ταινία της νίκης. Κάτω από την ταινία, γύρω από τα αυτιά, μια τούφα μακρών, λεπτών ιούλων γλυστράει με άφταστη χάρη προς το σβέρκο και τα μάγουλα. Ο λαιμός δυνατός. Η μύτη κοντή και στενή, τα μάτια αμυγδαλωτά, μάτια στοχαστικά, πλαισιωμένα από έντονα βλέφαρα,- ανάμεσα στις βλεφαρίδες, που είναι από ένθετα ελάσματα, ο βολβός από σμάλτο και δύο κύκλοι από όνυχα διαφορετικού χρώματος για την ίριδα.

Η όλη του στάση σεμνή. δεν υπάρχει στην όψη του το αρχαϊκό μειδίαμα που χαρακτηρίζει τους κούρους της ύστερης αρχαϊκής τέχνης. Ο αγώνας έχει τελειώσει και ο Ηνίοχος ήρεμος απολαμβάνει τις επευφημίες του πλήθους και χαίρεται τη νίκη του. Όπως τονίσαμε στην αρχή, το έργο αποτελεί μνημείο – αριστούργημα της παγκόσμιας τέχνης. Δυστυχώς δεν ξέρουμε ποιος είναι ο δημιουργός -τεχνίτης του, ούτε γνωστός είναι ο τόπος και ο χρόνος του έργου. Μάλλον ανάγεται στους κλασσικούς χρόνους, τότε που η τέχνη έφτασε στο μέγιστο βαθμό τελειότητας.

Ο Ηνίοχος είχε αφιερωθεί στον Απόλλωνα από τον Πολύζαλο, τον τύραννο της Γέλας, το 478 π.Χ., μετά την νίκη του στις αρματοδρομίες στους Πυθικούς αγώνες. Η εκτέλεση του έργου είναι αριστουργηματική και πραγματικό δημιούργημα της καλλιτεχνικής έκφρασης του 5ου αι. π.Χ. που πιστεύεται ότι φιλοτεχνήθηκε. Δυστυχώς δε διασώθηκε το άγαλμα ολόκληρο. Του λείπει το αριστερό χέρι κι ένα μέρος από τη ζώνη που κρατούσε το χιτώνα. Στα χέρια του υπάρχουν απομεινάρια ηνίων, πράγμα που φανερώνει ότι το άγαλμα ήταν μέρος ενός συνόλου απ’ το οποίο χάθηκε η άμαξα.