Κόκκινος-Λούτσοβος Δωρίδας Ν. Φωκίδας

Λίμνη Μόρνου

 Χαρακτηριστικά Ταμιευτήρα Μόρνου:

Επιφάνεια στη στάθμη Υπερχείλισης: 19,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα

 Λεκάνη απορροής: 588 τετραγωνικά χιλιόμετρα

 Μέσο υψόμετρο λεκάνης απορροής: +1.082 μ.υ.θ.

 Μέση βροχόπτωση: 948 mm/έτος (τυπική απόκλιση 198 mm/έτος)

 Μέση εισορή: 240 εκατ. μ³ /έτος

 Μέση εκροή: 195 εκατ. μ³ /έτος

 Μέγιστη χωρητικότητα: 764 εκατ. μ³

 Μέγιστος ωφέλιμος όγκος: 630 εκατ. μ³

 Μέγιστος ωφέλιμος όγκος με άντληση: 722 εκατ. μ³

 Κανονική στάθμη λειτουργίας πύργου υδροληψίας: +394 μ.υ.θ.

Κάλλιο (Βελούχοβο)

Το παλιό χωριό Βελούχοβο, βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων,οικισμός του Κλήματος από το 1912, αναγνωρίστηκε σε Κοινότητα το 1913. Μετονομάστηκε σε Κάλλιο το 1915 και πήρε το όνομα του από την αρχαία Καλλίπολη.

Από τα σπλάχνα των Βαρδουσίων κοντά στο χωριό ξεπέταγε το νερό της γνωστής πηγής, που επέτρεπε στους κατοίκους να διατηρούν πλούσια περιβόλια, με παντός είδους κηπευτικά και φρουτόδεντρα. Το 1980 όμως με τη δημιουργία της λίμνης του Μόρνου τα νερά κάλυψαν τον οικισμό και αναγκαστικά οι κάτοικοι μετακινήθηκαν κυρίως στην Αθήνα και μερικοί στο Λιδωρίκι.

Όσοι παρέμειναν, δημιούργησαν το νέο Κάλλιο, κοντά στη λίμνη. Μαζί με τα σπίτια, εξαφανίστηκε στα νερά και ο ναός της Ευαγγελίστριας. Αξιέπαινοι οι Καλλιείς, χωρίς καμιά άλλη οικονομική αρωγή και μόνο με τις εισφορές τους, ανανέωσαν την εκκλησία τους στο νέο οικισμό. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το εκκλησάκι της Θεοτόκου, που γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ψηλά πάνω στην πλαγιά ο Αϊ – Γιάννης, που γιορτάζει στις 29 Αυγούστου και γραφικό εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου, που είχαν κάνει οι Αδελφοί Πάνου, πάνω στον ιστορικό λόφο.

Βορειοδυτικά από το Κάλλιο βρίσκεται η πηγή από την οποία υδρευόταν το αρχαίο Κάστρο. Εκεί σώζονται τα ερείπια του ναού του Αγ. Νικολάου. Σε αυτό το ναό – ή σε κάποιον άλλο ναό του Κάστρου – λειτουργούσε ο Δεσπότης Λιδωρικίου, όταν είχε έδρα το Βελούχοβο. Κοντά στο Κάλλιο και το ποτάμι, υπήρχε τοποθεσία με το όνομα «Επισκοπή».

Στο στενό πέρασμα του Μόρνου κοντά στα Χάνια του Βελούχοβου, υπήρχε λιθόκτιστη (πιθανότατα βενετσιάνικη), θολωτή γέφυρα που βυθίστηκε στα νερά, η οποία αναφέρεται και στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Κοντά εκεί υπήρχε και ο οικισμός «Χάνια Στενού», που εξαφανίστηκε κι αυτός ενώ στο Κλήμα και στο Βελούχοβο έστηνε κατά καιρούς το στρατόπεδό του ο Σκαλτσοδήμος.

Το Κάλλιο ήταν σίγουρα το πιο όμορφο χωριό της κοιλάδας που σκεπάστηκε από τα νερά της λίμνης,μάλιστα στις ομορφιές του αναφέρονται και διάφοροι περιηγητές ,όταν μάλιστα ήταν υπό την κυριαρχία του Αλή  Πασά  οι γιοι του το προτιμούσαν για τις καλοκαιρινές διακοπές τους.

Μπερτσιάς Σπύρος ,Ε Καραγιάννης και Χ Καραδήμας  στου Καλιαντέρη την εξώπορτα  μετά από κάποια εξαντλητική οινοποσία.······
Στα παλιά  στις ονομαστικές γιορτές  το έθιμο επέβαλε όλοι οι  χωριανοί να επισκέπτονται την εορταζόμενο είτε μόνοι τους είτε κατά παρέες για να ευχηθούμε τα χρόνια πολλά  . Ο εορταζόμενος θα προσφέρει ότι μπορούσε από  ντολμαδάκια,-σαρμάθες  τα λέγανε τότε-μέχρι κάποιο σίγλινο και πάντα  συνοδευόμενο από μπόλικο κρασί .Όταν το  όνομα ήταν κάποιο συνηθισμένο  όπως Κώστας Γιάννης ,Γιώργος  και έπρεπε σχεδόν υποχρεωτικά να περάσεις από όλους τους εορταζόμενους στο τέλος οι περισσότεροι δυσκολευόντουσαν να βρουν το σπίτι τους……..

Η Ευθυμία Μπερτσιά με την Ιουλία Καραμπέτσου στη θέση Λάκο .

Σκωπτικά και άλλα τινά ……

Τούμπανα στον Άβουρο

Χορός στο Σεβεδίκο.

Τ’ άκουσι το Μαυρογιάννη

τρύπωσε κατ΄απ΄το τηγάνι.

Τ΄ακουσ η Στρούζα

κι έκατσι σούζα.΄

Τ΄άκουσ΄του Βελούχι

τρύπωσε κατ΄απ΄το τσαρούχι.

Τ΄άκουσι του Κλίμα

τους πήραν με τη λίμα.

Τ΄άκουσ΄η Γρανίτσα

τους πήραμε τη γκλίτσα.