Κόκκινος-Λούτσοβος Δωρίδας Ν. Φωκίδας

στου πρατά τον λάκο…

παλιοί γάμοι
Νικολ. Γ. Αραβοσιτάς – Λούτσοβο – ετών  30
Ευφρ.θυγ. Κων. Ν. Ταμβάκη – Λιδωρίκι – ετών 25
Αθ.Δ. Κοντώσης
Α’- Ζωοδόχος  Πηγή
παπα Γ. Τσίγκας
Τέλεση : 3 – 10 – 1910

Παλιοί γάμοι
Ευστ.Αθ. Λάγιος – Παλαιοξάρι – ετών  28
Αλεξάνδρα Δημ Γ. Ανάστου – Λούτσοβο – ετών 27
Αθ.Ζησιμόπουλος
Α’- Κοίμηση Θεοτόκου – Λούτσοβο
παπα Χαραλ. Τριανταφύλλου
Τέλεση :22 – 8 – 1910

 28 – 5 – 1910

Αλέξιος Π.Παπαδολουκόπουλος – Αλποχώρι – ετών 32

Κονδύλω θυγ.Γεωργ. Γ. Κολοκύθα – Λούστοβο – ετών  32

Α’- Κοίμηση  Θεοτόκου – Λούτσοβο

παπα Χαραλ. Τριανταφύλλου

Τέλεση : 6 – 6 – 1910

Απο το blog του ΚΩΣΤΑ ΚΑΨΑΛΗ  το Λιδωρικι www.lidoriki.com

Κωνστ. Σακαρέλος – Γρανίτσα – ετών  45

Καλλιόπη θυγ. ΄Πέτρου Κοράκη – Λούτσοβο- ετών 27

Ο μεν  σε Γ’ και η δε  σε Α’ γάμο .

Κοίμηση  Θεοτόκου – Λούτσοβο

παπα Χαρ. Τριανταφύλλου

Τέλεση : 6 – 5 – 1910

Απο το blog του ΚΩΣΤΑ ΚΑΨΑΛΗ  το Λιδωρικι www.lidoriki.com

Κεφάλαιο 1ο ,απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη
Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι, χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη, τρεις ώρες είναι από το Λιδορίκι μακρυά το άλλο το χωριό, πέντε καλύβια. Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί και η φτώχεια αυτείνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασσα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί και όταν ήμουνε ακόμα εις την κοιλιά της μητρός μου, μίαν ημέρα πήγε δια ξύλα εις τον λόγκον.
Φορτώνοντας τα ξύλα ‘σ το νώμο της, φορτωμένη εις τον δρόμον, εις την ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα μόνη της η καϊμένη και αποσταμένη εκιντύνεψε και αυτείνη τότε και εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη ολίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου εις τα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε εις το χωριόν. Σε κάμποσον καιρόν έγιναν τρία φονικά εις το σπίτι μας και χάθη και ο πατέρας μου.
Οι Τούρκοι του Αλήπασσα θέλαν να μας σκλαβώσουνε. Τότε δια νυχτός όλη η φαμελιά και όλο μας το σόι σηκώθηκαν και έφυγαν και ήθα παγαίνουν εις την Λιβαδειά να ζήσουνε εκεί. Θα πέρναγαν από ‘να γιοφύρι του Λιδορικιού ονομαζόμενον Στενό, δεν πέρναγε από άλλο μέρος το ποτάμι. Εκεί φύλαγαν οι Τούρκοι να περάσουν να τους πιάσουνε, και δεκοχτώ ημέρες γκιζερούσαν εις τα δάση όλοι κ’ έτρωγαν αγριοβέλανα και εγώ βύζαινα κ’ έτρωγα αυτό το γάλα. Μην υποφέρνοντας πλέον την πείνα, αποφάσισαν να περάσουνε από το γιοφύρι, και ως βρέφος εγώ μικρό, να μην κλάψω και χαθούνε όλοι, αποφάσισαν και με πέταξαν εις το δάσος, εις τον Κόκκινον ονομαζόμενον, και προχώρεσαν δια το γιοφύρι. Τότε μετανογάει η μητέρα μου και τουςλέγει, “Η αμάρτία του βρέφους θα μας χάση, τους είπε, περνάτε εσείς και σύρτε εις το τάδε μέρος και σταθήτε… το παίρνω κι’ αν έχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνομε κι’ ο Θεός μας έσωσε. Αυτά όλα τα ‘λεγε η μητέρα μου και οι άλλοι συγγενείς. Σηκωθήκαμεν όλη η φαμελιά και συγγενείς και πήγαμεν εις Λιβαδειά και μας περασπίστηκαν οι φιλάνθρωποι άρχοντες εκεί κάμποσον καιρόν, όσο οπού πιαστήκαμεν και κάμαμεν εκεί σπίτια, υποστατικά.

 στο νεκροταφείο του χωριού ,  Προγόνων αναμνήσεις, Σωτηρία Κουτσοθανάση  /ΛΟΥΤΣΟΒΟΥ, Νέστωρας Κουτσοθανάσης ( από Ήπειρο Καταγώμενος )

 στο νεκροταφείο του χωρίου   Προγόνων αναμνήσεις, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ