ΔΙΠΛΑ    ΣΤΟ   ΠΟΤΑΜΙ , ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ..ΔΕΝΤΡΑ..

ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ 

   Τον  παλιό  καλό  καιρό , κάτω εκεί στο Λουτσοβιώτικο , στην όχθη του ποταμιού , υπήρχε ένα μκικρό εκκλησάκι χωμένο μέσα στα δέντρα , τ’ Σουτήρους το λέγαμε , δίπλα απ’ το ποτάμι και κάτω απ’ τα δέντρα , για να δανειστούμε και ποιητικότερο τίτλο , απ’ το ομώνυμο μυθιστόρημα του…Στάινμπεγκ (; )…..το εκκλησάκι αυτό λοιπόν , το ταπεινό , το ξεχασμένο μες στο  χρόνο ,  γιόρταζε  στις  6  Αυγούστου , της  μεταμόρφωσης  του  Σωτήρος  δηλαδή , της  Αγιά Σωτήρας  το λέγαμε  όλοι  τότε ,  και ανήμερα  γέμιζε  από  πιστούς  απλούς  ανθρώπους απ’ τα  γύρω  χωριά , Βελούχι , Λούτσοβο , Λιδορίκι , Γρανίτσα , Αγλαβίστα κλπ και  μετά την  ταπεινή  λειτουργία , ακολουθούσε ένα  ονειρεμένο παραδοσιακό  οικογενειακό  πανηγύρι . 
   Πρωί – πρωί  λοιπόν , κινάγαμε  απ’ όλα τα γύρω χωριά μας , ποδαράτο  ή  με  τα..γαϊδουράκια  μας  και πηγαίναμε , ανάβαμε το κεράκι μας , παρακολουθούσαμε , ευλαβικά , τη θεία λειτουργία ,σεμνά και ταπεινά , χωρίς μικρομεγαφωνικές …εγκαταστάσεις …φρου-φρου ..κι’ αρώματα , και μεις , παιδιά τότε , νοιώθαμε πως κάτι όμορφο συνέβαινε στη …φτωχική αυτή εκκλησούλα , δεν σας κρύβω πως , πολλές φορές , συνεπαρμένος απ’ την όλη ατμόσφαιρα , το λιγοστό φως , τα αναμμένα κεράκια και την έντονη ευωδιά του θυμιάματος , πίστευα πως όπου να ναι θα βγει απ’ την ωραία πύλη ο ίδιος ο Χριστός  , έτσι όπως τον είχα πλάσει με την αθώα παιδική μου φαντασία , αδύνατος , με τα παλιά τριμμένα …ρούχα του , ξυπόλυτος , θα μας αγκάλιαζε όλους με το γλυκό του βλέμμα και θα μας…ευλογούσε …..

Φωτογραφία  αρχείου

   Δεν αποκλείεται να τον είχα δει και κάποια φορά , ποιός …ξέρει , γιατί δεν  μπορεί , κάποια φορά ο Χριστός θα σταμάτησε και..στο…Λουτσοβιώτικο αυτό φτωχό και ταπεινό εκκλησάκι , είμαι σίγουρος πως κάνει τέτοιες …επισκέψεις όπου υπάρχει αγάπη , πίστη στον άνθρωπο και κυρίως..ταπεινότητα και σεμνότητα …. 
  Θα σας εξομολογηθώ , μεταξύ μας…βέβαια , πως το ίδιο ακριβώς συναίσθημα ένοιωσα όσες φορές πήγα στην Αρσαλή , στη Σκιά , και πήγα αρκετές φορές , μετά  από  χρόνια  βέβαια ,, πάντα..μόνος στα μισοσκότεινα , άναψα το κεράκι μου , ταξίδεψε ο νους μου στη γαλήνη και.. στην ηρεμία , αισθάνθηκα την…έντονη..Θεϊκή …παρουσία , του  δικού μου  Θεού  που’χω  μέσα  στην  ψυχή  μου ….και ένοιωσα…ξαλαφρωμένος , ανάλαφρος γεμάτος χαρά κι’ αγάπη για όλους και για…όλα , για πόσο…όμως….. 
   Κακά τα ψέματα , αγαπημένοι μου φίλοι , όλοι , ναι όλοι , έχουμε μέσα μας ένα δικό μας , καταδικό μας Θεό , μόνο που..σπάνια απευθυνόμαστε σ’ αυτόν…συνήθως τον..αγνοούμε και κάνουμε του…κεφαλιού μας… 
   Ας γυρίσουμε όμως στο …παγκύρ τ’ Σουτήρους….. 
   Αφού , λοιπόν , σχόλαγε η εκκλησία , όλοι οι προσκυνητές-επισκέπτες , αλληλοασπάζονταν , έδιναν κι’ έπαιρναν ευχές , με γαληνεμένα μάτια και καρδιά , γίνονταν όλοι μια ..υπέροχη παρέα και πέρναγαν στο….καθιστικό… 
   Θα πρέπει εδώ να σας πω , πως , παρέες – παρέες , είχαν πιάσει , από πριν , το…προσωπικό τους…δέντρο όπου και είχαν αφήσει τα κοφίνια με τα…πολυτελή και πανάκριβα..φαγητά , όλα νηστίσιμα όπως το…καλούσε η…μέρα , κολοκυθόπιτα , ελιές , ντομάτες , τότε είχαν αρχίσει να..βγαίνουν , ψωμάκι του Θεού..ζυμωτό , και αργότερα το ..μενού συμπληρωνόταν με..φρεσκοψαρεμένα…ποταμίσια …ψάρια , χαμοσύρτια και δρομίτσες , όοοχι ..καπνιστό σολωμό δεν είχαμε γιατί μας έπεφτε λίγο…βαρύς , ούτε βέβαια και…χαβιάρι….γιατί είχε πλέον καταντήσει πολύ…λαϊκό…έδεσμα…. προσωπικά όμως , διέσχιζα κατά πλάτος το ποτάμι και πήγαινα στην απέναντι όχθη , εκεί ήταν το παλιό χάνι του μπάρμπα Μήτσου του Καραπιστόλη , του …Ντακουίνου , το αναφερόμενο σε  πολλές περιπτώσεις , ως  “ του  Σκορδά  το  χάνι ,  ήταν συγγενής μας και μου δινε ωραίες κόκκινες , λαχταριστές ντομάτες , που μέχρι να γυρίσω στο πανηγύρι τις είχα…σχεδόν …φάει , ντοματάς…ων…..    

Το   παλιό ονειρεμένο  χάνι  του  μπάρμπα  Μήτσου  του  Καραπιστόλη , του  Ντακουίνου  όπως  τον  κλέγανε..

Τα παιδιά με ένα…κόθρο φρεσκοζυμωμένου ψωμιού και μια…Βελουχοβιώτικη κατακόκκινη ντομάτα στο χέρι…έπαιρναν το…μπρέκφαστ , όπως το..διαβάζετε…ακριβώς , μέσα στα πλατάνια και τα δέντρα παίζοντας , εξαπανέκαθεν στην περιοχή μας ακολουθούσαμε το…Μοντεσοριανό…εκπαιδευτικό…σύστημα…τρώγοντας και…παίζοντας… , ενώ απ’ το΄…βάθος της…αίθουσας , δυο-τρία …πλατάνια…παραπέρα , έφταναν οι πρώτες…νότες απ’ τα όργανα της..μεγάλης μεικτής Δωρικής..συμφωνικής..ορχήστρας ( πνευστών , κρουστών τε και…εγχόρδων ) που έκανε τις…πρόβες της και…συντονιζόταν….μαγεία….πραγματική…. 
   Οι…σολίστες ήταν…διεθνώς….γνωστοί και…συγκεκριμένοι , Φαλιαμπάρας ( Αθ.Πίτσιος ) εκ..Καλλίου ..κλαρινέτο…συγγνώμη…κλαρίνο , Κατσόγιαννος , εκ Πενταγιών , …βιολονίστας (…βιολιτζής…) , Καρμαίοι , εκ Σεβεδίκου , κλαρίνο-λαούτο , και…ενίοτε , σε …εκτελέσεις…ειδικών…συμφωνικών…έργων η ορχήστρα …εμπλουτιζόταν και με σαντούρι και κιθάρα , σολίστες οι Κακοπουλαίοι εκ…Σκαλούλης…βεβαίως -βεβαίως ….σε ..εξαιρετικές περιπτώσεις μετεκαλούντο και…διακεκριμένοι…σολίστες από διεθνούς φήμης ορχήστρες π.χ..της Σκάλας …Πεντεορίων…Κολοβάτας και….Τριβιδίου….

Αφού τελείωναν οι…δοκιμές και η ορχήστρα ήταν πανέτοιμη..εμφανιζόταν ο…Δ/της ..της ..ορχήστρας με τη..μπαγκέτα ανά…χείρας (από…γνήσια…πουρναρόκλαρα…) ανέβαινε αργά..αργά και..επιβλητικά στο…πόντιουμ (…ηπισήμους…ηνδυδιμένους…) και ..άρχιζε η…μουσική…πανδαισία…. 
   Η ορχήστρα άρχιζε , κατά τα…ειωθότα , με ένα…μαρσάκι , όπως έλεγε ο μπάρμπας μου ο Φαλιαμπάρας , και συνέχιζε με…δημώδη..τοπικά..άσματα , ξέχασα να αναφέρω πως σε..παρακείμενο…πλάτανο , προετοιμαζόταν το…μπαλέτο , οι…πρίμες …μπαλαρίνες και οι …πρωτοχορευτές κάνοντας τα…σπαγγάτα και τις…πιρουέτες τους , και αμέσως χαμήλωναν τα…φώτα και..άρχιζε το…γλέντι…..τ’ αϊκούς…μαυριδερούλα μου , κόψτην Ελένημ΄την ελιά…Πρωτομαγιά μου τα ριξες και άλλες…άριες από …γνωστές…όπερες…..και…οπερέτες..

   Σιγά-σιγά έβγαιναν και τα παγούρια με το κρασί , άρχιζαν τα…κεράσματα και η…περιρρέουσα…ατμόσφαιρα πέρναγε πια στον…ονειρικό…χώρο…κάπως έτσι πρέπει να είναι ο…παράδεισος…..αν βέβαια…υπάρχει…. 
   Γνήσιο Ελληνικό γλέντι , γνήσιο λαϊκό πανηγύρι , ακριβώς σαν κι’ αυτό που γίνεται τώρα στη…Βαθειά στα…πολιτιστικά…εννιάμερα …συγγνώμη και πάλι , τριήμερα…ήθελα να..πω… με  “ λουλουδούδες “ , μαλλί  της  γριάς και..σουβλάκια .. 
  ‘Ετσι πέρναγαν οι ώρες , με γλέντι , κέφι , πλούσιο…φαγητό , πιοτό και κυρίως…χορό  μέχρι  τελικής  πτώσεως , δυστυχώς  όμως , όλα  τα  ωραία  πράγματα στη ζωή τελειώνουν…γρήγορα , έτσι μόλις ο ήλιος..παραέγερνε , άρχιζε η διαδικασία της..επιστροφής , άλλος μπελάς αυτός , οι …παρκαδόροι έλυναν τα…πολυτελή…πούλμαν , γμάρια…μπλάρια κ.λ.π , τα….σαμάρωναν και άρχιζε το φόρτωμα , κοφίνια , ταγάρια ,όοοχι σακ-βουαγάζια και τα …παρόμοια δεν είχαν ακόμα…εφευρεθεί , και παρέες-παρέες , κατά χωριό , παίρναν το δρόμο της επιστροφής , με τραγούδια, γέλια και πειράγματα μέχρι το χωριό , σουρούπωμα φτάναμε , κατάκοποι αλλά και…τρισευτυχισμένοι , άλλη μια ονειρεμένη μέρα , μια μέρα..αξέχαστη , είχαμε..ζήσει , εξ’ ου και ……. 
“ Ανοίγω το παράθυρο…χαράματα… 
με..βαλαντώνει τ’ αηδονιού η λαλιά.. 
Θεέ μου σου κάνω…χίλια..τάματα , 
γύρνα με πάλι ..πίσω στα…παλιά…. “

  Καλή  σας  μέρα , ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ  και  βοήθειά  σας , όσοι  πήγατε  στο πανηγύρι  να  περάσετε  αξέχαστα

   Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  πολλή ..νοσταλγία  και  αγάπη ….Κ.Κ.-