Στην Αθήνα ήρθαμε όταν ήμουν επτά χρόνων για να πάω σχολείο. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής, μαθηματικός, και δίδασκε σε ένα σχολείο στους Αμπελοκήπους. Η μητέρα μου πέθανε πολύ νέα, μερικούς μήνες αργότερα, μέσα στον Εμφύλιο, το 1948. Ήταν πολύ δύσκολη εποχή, τι να πεις; Ο πατέρας μου ήταν ένα παράδειγμα για μένα. Ξεκίνησε από το χωριό του και σπούδασε δουλεύοντας σε κουρεία, έκανε χιλιάδες δουλειές. Ήταν ένας ιδιοφυής μαθηματικός. Δεν είχε λεφτά να αγοράσει τα συγγράμματα και τα αντέγραφε με το χέρι. Θα ήθελα πάρα πολύ να τα έχω αυτά τα χαρτιά και να τα δώσω και στα δικά μου εγγόνια. Είχα μια αγάπη για τον πατέρα μου κι έναν θαυμασμό, γιατί ήταν ένας άνθρωπος με θετικότητα που πάλευε και ως τα 90 του – δεν είχε ποτέ να σου πει κάτι δυσάρεστο. Σου έλεγε «πήγα μια βόλτα και είδα ένα δέντρο που έβγαζε φυλλαράκια». Τέτοια πράγματα έλεγε. Συνέχεια