Διακρίνονται, ο Αριστείδης Κολοκυθάς, Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, Κωνσταντίνος Καραγιάννης.
Διακρίνονται, ο Αριστείδης Κολοκυθάς, Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, Κωνσταντίνος Καραγ…
Χαιρετισμός αναχωρησάντων
Στις αρχές του χρόνου άλλη μια απώλεια για το χωριό μας . Η αγαπητή σε όλους μας Κωνσταντούλα σύζυγος του Δημήτρη Καραμπέτσου , του Γραμματέα , έφυγε από τον κόσμον τούτου . Η Κωνσταντούλα , το γένος Στέφου , γενήθηκε το 1924 ,είχε παντρευτεί τον Δημήτρη Καραμπέτσο και είχαν δυο παιδιά τον Γιώργο και την Βιολέτα .
Η Κωνσταντουλα μια ήσυχη και καλοπροαίρετη γυναίκα έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους χωριανούς μας , πάλεψε σκληρά στην ζωή της μαζί με τον σύζυγο της δουλεύοντας στα αγροκτήματα που κυρίως διατηρούσαν στη θέση καλόπορο όπου είχαν κτίσει το αγροτόσπιτο τους .
Το σπίτι τους ήταν λίγο πιο κάτω από την Αι Μονή στα δεξιά του δρόμου πριν από την γέφυρα του λουτσοβορέματος .
Καλλιεργούσαν ντομάτες και αλλά συναφή αγροτικά προϊόντα ,χρησιμοποιώντας πρωτοποριακές για την εποχή μεθόδους ,και τα εμπορευόντουσαν στο Λιδωρίκι .
Θερμά συλλυπητήρια στα παιδιά της
Λουτσοβός Ιωάννης
από το βιβλίο του δασκάλου Γ ΑΝΕΣΤΟΥ
φωτο του 1972 τραβηγμένη από την θέση Λάζος, κάτω από την Αγία Μονή , από το 197…
φωτο του 1972 τραβηγμένη από την θέση Λάζος, κάτω από την Αγία Μονή , από το 1979 ολόκληρη η περιοχή είναι σκεπασμένη από τα νερά της λίμνης Μόρνου
β. Καλμαντής
Από το fb αλιεύσαμε την παρακάτω ανάρτηση του Γ Πετσωτα την οποία αναδημοσιεύω γ…
Από το fb αλιεύσαμε την παρακάτω ανάρτηση του Γ Πετσωτα την οποία αναδημοσιεύω γιατί θεωρώ ότι είναι η περιγραφή μιας κατάστασης που αντιπροσώπευε όλη την ορεινή Φωκίδα στα χρόνια μετά το πόλεμο μέχρι σχεδόν το 1970
1967 : Μετά απο ανωφέρεια 10%, χιόνι και πάγο το φορτοεπιβατηγό του πατέρα μου Ταξιάρχη -της άγονης γραμμής Στρώμη/Κάτω Μουσουνίτσα-Λαμία- φτάνει στην πλατεία της Στρώμης.
Μαζί με άλλους αυτοκινητιστές της άγονης γραμμής των χωριών Πανουργιά, Μαυρολιθάρι, Πυρά και Αθανάσιος Διάκος, είχαν πολλές φορές σε συνεννόηση μεταξύ τους, διανοίξει με τα αυτοκίνητα το δρόμο στις Βρύζες (χιόνι 50 εκατοστά μέχρι 1 μέτρο στα “ανεμοσούρια”).
Αλάτια και εκχιονιστικά άγνωστη λέξη τα χρόνια εκείνα. Κανείς τους δεν παραπονέθηκε για τον κρατικό μηχανισμό τότε, αλλά μόνοι τους έβρισκαν τις λύσεις και εξασφάλιζαν συγκοινωνία με όλες τις συνθήκες σε χωματόδρομους, λάσπη, κατολισθήσεις και χιόνι.
Με τσεκούρια, βαριοπούλες, πριόνια, συρματόσχοινα και κάθε εργαλείο, έσπαγαν βράχους, έκοβαν πεσμένα δέντρα και έχτιζαν μέχρι και αναχώματα σε πεσμένους δρόμους να περάσουν απο γκρεμούς τα αυτοκίνητα.
Με το παραμικρό λάθος, κινδύνευαν να σκοτωθούν στο γκρεμό ή να χάσουν τη μοναδική τους περιουσία, το χρεωμένο με γραμμάτια αυτοκίνητο. Μια φορά ο πατέρας μου έκανε την απόσταση Συκιά-Στρώμη 12 χλμ 12 ώρες, αφού έσπασε πεσμένους βράχους, έκοψε πεσμένα δέντρα, έχτισε πεσμένο τμήμα δρόμου και πέρασε μέσα απο ρέματα, κόλλησε και ξεκόλλησε με τη βοήθεια γρύλου, μέσα σε λάσπες και θερμοκρασίες κάτω του μηδενός.
Αυτά προς σύγκριση με το σήμερα και ο νοών νοείτω!
G PETSOTAS
Η γέφυρα τησ Ρέρεσης στη δεκαετία του 80
Η γέφυρα τησ Ρέρεσης στη δεκαετία του 80
