Ο Αποστόλης και η Ελευθερία
Ο Αποστόλης και η Ελευθερία
Στο Ιλιον τελείται σήμερα ο γάμος της Ελευθερίας Κοράκη κορη του Νίκου Κοράκη κά…
Στο Ιλιον τελείται σήμερα ο γάμος της Ελευθερίας Κοράκη κορη του Νίκου Κοράκη κάθε ευτυχία!!!
Οικογένεια Μπερτσιά Ο γενάρχης των σημερινών Μπερτσαίων δεν λεγόταν Μπερτσιάς.Πω…
Οικογένεια Μπερτσιά
Ο γενάρχης των σημερινών Μπερτσαίων δεν λεγόταν Μπερτσιάς.Πως λεγόταν μας είναι άγνωστο.Το επώνυμο Μπερτσιάς δόθηκε κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: Ο Μπερτσιάς καταγόταν από ένα χωριό της Δωρίδας πιθανότατα το χωριό Πέντε Όρια. Όταν μεγάλωσε άρχισε να τον ενδιαφέρει πολύ ο αγώνας για την ελευθερία της πατρίδας. Είχε όπως φαίνεται έμφυτη την επιθυμία της ελευθερίας και συνέλαβε ένα σχέδιο να βοηθήσει και αυτός όσο περισσότερο μπορούσε γιαυτό το σκοπό κατάρτησε μικτή κλέφτικη ομάδα και άρχισε αμέσως τον αγώνα εναντίων των Τούρκων . Με την ομάδα του κινείται πολύ γρήγορα , τόσο στην πεδινή όσο και στην ορεινή Δωρίδα καθώς επίσης και στα Κράβαρα
Όπως ήταν γρήγορος,δραστήριος και αποφασιστικός, έγινε το φόβητρο των Τούρκων.
Ήταν επίσης ψηλός στο ανάστημα . Έτρεφε μεγάλη γενειάδα και μεγάλα μουστάκια ξανθού χρώματος. Τα φουντοτά ξανθά μουστάκια του έμοιαζαν με φούντες των καλαμποκιών ( τις μπερτσιές όπως λένε οι χωρικοί ) . Για τον λόγο αυτό τα παλληκάρια του τον βάφτισαν ” καπετάν Μπερτσιά” . Το παρατσούκλι αυτό φαίνεται ότι τού άρεσε και αυτού και έμεινε οριστικά πλέον Μπερτσιάς.
Ίσως λίγο πριν βγή στο βουνό ή και τα την διάρκεια του αγώνα παντρεύτηκε και απέκτησε κατά την παράδοση 4-5 αγόρια.Ο Μπερτσιάς από την πορεία των γεγονότων συμπεραίνουμε ότι θα εγεννήθηκε γύρω στα 1770 – 1775 , την δε ομάδα του την κατάρτισε κατά τα έτη 1795-1805 .Κατά τις πληροφορίες μας πήρε μέρος με την ομάδα του στην μάχη Κράβαρι ,κοντά στο Γρηγόριος , όπου μεγάλος χαλασμός των Τούρκων. Από την μάχη αυτή πήρε και η περιφέρεια της ορεινής Ναυπακτίας το όνομα Κράβαρα . Το ένα από τα παιδιά του ονομάστηκε Φώτης . Αυτό όταν μεγάλωσε το πήρε στην ομάδα του . Το έτος 1821 , όταν στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής κοντά στην Βοΐτσά έγινε η μεγάλη συγκέντρωση των καπεταναίων και προυχόντων των περιφερειών Ναυπακτίας , Δωρίφος ,Φωκίδας ,Παρνασσίδας,κτλ.για να αποφασισθεί η επανάσταση στην δυτική Ελλάδα, πήρε μέρος και αυτός . Πήγε με τον γυιό του Φώτη . Στην περιφέρεια Κραβάρων έμεινε ο στρατηγός Σιαφάκας . Ο Μπερτσιάς φαίνεται για την ηλικία του ( ήτοι τότε γύρω στα 50- 55 ), γιατί είχε κουραστεί πολύ αποχώρησε του αγώνα και παρέδωσε στον Σιαφάκα τον γυιό του Φώτη. Πραγματικά τον Φώτη τον βρίσκουμε στους καταλόγους των πσληκαριών του Σιαφάκα. Μετά την απελευθέρωση ο Φώτης αποστρατεύθηκε και παρέμεινε στο χωριό μας ( Γρηγόρι ) μόνιμα.
Στο χωριό παντρεύτηκε και έγινε ο πρόγονος των σημερινών Μπερτσαίων . Απόγονοι του υπάρχουν σήμερα στο Γρηγόρι και στην Ναύπακτο . Ο πατέρας του Φώτη , όπως πιο πάνω γράφουμε , έκανε 4- 5 αγόρια. Ο ίδιος κατά πληροφορίες μας εγκατέστησε από ενα παιδί και σε άλλα χωριά . Ένα εγκατέστησε στο χωριό Γρηγόρι . Και αυτού σήμερα υπάρχουν στο Γρηγόρι απόγονοι , στο Ευπάλιο και στην Αθήνα . Τα άλλα 2-3 αγόρια εγκαταστάθηκαν σε χωριά της ορεινής Δωρίδας στην Γρανίτσαν και ίσως ένα στο χωριό του Πέντε Όρια.
Από το http://www.protothema.gr/ΖΑΡΚΑΔΙ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΡΝΟΥΦωκίδα Το άτυ…
Από το http://www.protothema.gr/
ΖΑΡΚΑΔΙ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΡΝΟΥ
Φωκίδα
Το άτυχο ζώο είχε εγκλωβιστεί στις λεκάνες απορροής από άγνωστη αιτία – Κολυμπούσε συνεχώς χωρίς να καταφέρνει να βρει διέξοδο διαφυγής, με αποτέλεσμα η ζωή του να κινδυνεύει
Έπειτα από μια πολύωρη και δύσκολη επιχείρηση, άνδρες της 7ης ΕΜΑΚ και Πυροσβέστες Λιδωρικίου κατάφεραν να απεγκλωβίσουν μέσα από το κανάλι στο φράγμα του Μόρνου ένα ζαρκάδι το οποίο είχε εγκλωβιστεί στο νερό για περισσότερες από δύο ημέρες.
Το άτυχο ζώο ήταν εξαντλημένο από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε για να βγει, αλλά δεν τα κατάφερε. 
Πέντε άνδρες της 7ης ΕΚΑΚ από τη Λαμία με επικεφαλής τον Υποδιοικητή Σίμο Αποστόλου πήγαν στο σημείο με σωστική λέμβο και σε συνεργασία με τους πυροσβέστες του Π.Κ Λιδωρικίου κατάφεραν να απεγκλωβίσουν το ζαρκάδι από το κανάλι.
Η επιχείρηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και ιδιαίτερη, διότι η σωστική λέμβος της 7ης ΕΜΑΚ δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί λόγω του μεγάλου ύψους του φράγματος. 
Σύμφωνα με το Lamiareport, οι άνδρες της 7ης ΕΜΑΚ και των Π.Κ. Λιδωρικίου και Π.Υ Άμφισσας δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τον ατομικό τους εξοπλισμό διότι διαπίστωσαν ότι οι φωσφορούχες-ανακλαστικές ταινίες των κρανών και των στολών τρόμαζαν το ζαρκάδι λόγω της έντονης ανάκλασης από τον ήλιο. 
Έτσι αναγκάστηκαν να το πλησιάσουν μέσα στο νερό χωρίς τον ατομικό τους εξοπλισμό αλλά παίρνοντας όλα τα άλλα μέτρα προστασίας (σωσίβια, δέσιμο με διασωστικούς κάλους) και με διασωστικά σχοινιά και θηλιές το εγκλώβισαν. 
Το άτυχο ζωό είχε εγκλωβιστεί στις λεκάνες απορροής από άγνωστη αιτία και κολυμπούσε συνεχώς χωρίς να υπάρχει διέξοδος διαφυγής με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα η ζωή του λόγω της κόπωσης που είχε προέλθει από την συνεχή κολύμβηση.
Το ζαρκάδι αφέθηκε ελεύθερο από τους θυροφύλακες στο φυσικό του χώρο. 
Από την ιστοσελίδα της ομοσπονδίας αντιγράφουμε Ομοσπονδία Συλλόγων Β.Δ. Δωρίδας…
Από την ιστοσελίδα της ομοσπονδίας αντιγράφουμε
Ομοσπονδία Συλλόγων Β.Δ. Δωρίδας |
|
Δύο μνημεία των μεγάλων ηρώων της Ορεινής Δωρίδας στην Αθήνα Posted: 14 Sep 2014 12:03 PM PDT Οι Atenistas αποτελούν μια ανοιχτή ομάδα Αθηναίων που με κριτήριο την αγάπη για την πόλη τους και το σεβασμό προς τον συνάνθρωπο και το περιβάλλον τους δραστηριοποιούνται οργανώνοντας μια σειρά πρωτοβουλιών με γνώμονα τη βελτίωση της Αθήνας. Δεν αποτελούν κάποια κομματική ή πολιτική οργάνωση. Το σύνθημά τους είναι δράση, θετική ενέργεια και δημιουργικότητα. Είναι άνθρωποι που βαρέθηκαν τη γκρίνια , τον ωχαδερφισμό και τη ρήψη ευθυνών στους άλλους. Είναι συνειδητοποιημένοι για το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί ζώντας στην Αθήνα και πιστεύουν ότι με τις πράξεις τους μπορούν να βελτιώσουν εικόνα της Αθήνας του σήμερα και του αύριο.
Με μία πρωτοβουλία που προκάλεσε αίσθηση αποφάσισαν στις αρχές του 2014, την φωτογράφιση, την χαρτογράφηση και της εμπεριστατωμένη περιγραφή όλων των γλυπτών που «κοσμούν» τους δημόσιους χώρους της Αθήνας. Η δουλειά αυτή δημοσιεύθηκε σε ισότοποστον οποίο βρήκαμε την καταγραφή των δύο έργων των μεγάλων ηρώων της Ορεινής Δωρίδας, της προτομής του Αθανασίου Διάκου και του ανδριάντα του Μακρυγιάννη:
Τίτλος έργου: Αθανάσιος Διάκος Θέση: Πεδίον του Άρεως, Λεωφόρος Ηρώων Έτος Κατασκευής: 1937 Υλικό Κατασκευής: Μάρμαρο Καλλιτέχνης: Πέτρος Ρούμπος
Η προτομή απεικονίζει τον αγωνιστή-μάρτυρα της Επανάστασης, Αθανάσιο Διάκο. Ο Διάκος απεικονίζεται με μουστάκι και μακριά μαλλιά. Ο δημιουργός κατάφερε ν’ αποτυπώσει και την ομορφιά του ήρωα η οποία απ’ ό,τι λεγόταν ήταν παροιμιώδης. Στην προτομή δεν υπάρχει υπογραφή του καλλιτέχνη αλλά στην πρόσοψη αναγράφεται: «ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ 1786-1821». Πρόκειται για ένα εκ των αγαλμάτων που «κοσμούν» τη «Λεωφόρο των Ηρώων» στο Πεδίον του Άρεως. Συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι από το 1918 ξεκίνησαν ενέργειες για την ανέγερση Πανελλήνιου Ηρώου στο Πεδίο του Άρεως. Τη δαπάνη θ’ αναλάμβανε η τότε κυβέρνηση και ο ελληνικός λαός (με έρανο)! Το μεγαλόπνοο όμως σχέδιο περιορίστηκε απλά στη δημιουργία μιας «λεωφόρου» από ήρωες. Γι’ αυτό, ο τότε αρμόδιος υπουργός απευθύνθηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών ώστε η τελευταία ν’ αναθέσει στους καλύτερους Έλληνες γλύπτες τη φιλοτέχνηση μαρμάρινων προτομών, σε ακαδημαϊκό, ρεαλιστικό ιδίωμα. Στις 25 Μάρτη 1937 έγιναν τ’ αποκαλυπτήρια προτομών σε σχηματοποιημένες βάσεις των 2 μέτρων που στην πρόσοψή τους γράφεται το όνομα, η ημερομηνία γέννησης και θανάτου του ήρωα.
Δημιουργός της προτομής ήταν ο Πέτρος Ρούμπος. Γεννήθηκε στο Γεωργίτσι της Σπάρτης το 1873 και πέθανε στην Αθήνα το 1941. Σπούδασε γλυπτική και ζωγραφική. Έζησε στην Αθήνα. Είχε δασκάλους τον Λύτρα και τον Βρούτο. Φιλοτέχνησε προσωπογραφίες, προτομές αλλά και ταφικά μνημεία. Παράλληλα έφτιαξε και ηρώα στη Σπάρτη και στη Χίο.
Ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε – μάλλον – το 1786 στη Μουσουνίτσα της Παρνασσίδας και προοριζόταν για κληρικός. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Μασσαβέτας. Σε νεαρή ηλικία μόνασε ως δόκιμος και μετά έγινε διάκος -εξ ου και το προσωνύμιο-. Πριν την Επανάσταση υπηρέτησε τον Αλή Πασά και γνωρίστηκε με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Το 1818 μυήθηκαν και οι δύο στη Φιλική Εταιρεία. Το 1821 ύψωσε το λάβαρο της Επανάστασης στη Λιβαδειά και απάλλαξε την Ανατολική Στερεά από τους Τούρκους. Στη γέφυρα της Αλαμάνας, τον Απρίλη του 1821 προσπάθησε ν’ ανακόψει την προέλαση του Ομέρ Βρυώνη προς την Πελοπόννησο. Μετά από πολύωρη μάχη, στην οποία τραυματίστηκε, αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους. Ο Ομέρ Βρυώνης του πρότεινε να τον κάνει ανώτατο αξιωματικό αλλά αυτός αρνήθηκε με τη γνωστή φράση: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω”. Έτσι ο Διάκος γνώρισε μαρτυρικό θάνατο με τη μέθοδο του ανασκολοπισμού τον οποίο υπέμεινε με θάρρος. Μόνο ένα παράπονο διέφυγε από τα χείλη του: «Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι».
Τίτλος: Μακρυγιάννης
Θέση: Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Βύρωνος, Πλάκα
Έτος κατασκευής: 1989
Υλικό κατασκευής: Ορείχαλκος
Καλλιτέχνης: Γιάννης Παππάς
Ο στρατηγός αποδίδεται όρθιος, με τα πόδια σε διάσταση, και συγκεκριμένα το αριστερό σε προβολή. Τα χέρια χαμηλά στέκουν παράλληλα με το σώμα. Στο δεξί χέρι κρατάει το σπαθί, ενώ το αριστερό μόλις που ακουμπά στην φουστανέλα. Το στήθος προτεταμένο και το βλέμμα αυστηρό κατευθύνεται μπροστά. Ο ανδριάντας του εδράζεται σε κυβόσχημο χαμηλό βάθρο. Στην πρόσοψη του βάθρου υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή: «Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ 1797-1864». Στην δεξιά πλευρά του βάθρου, υπάρχει η υπογραφή του γλύπτη: «ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ». Στην αριστερή πλευρά του βάθρου αναγράφεται: «ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΗΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Στην μπρούτζινη βάση του ανδριάντα, πίσω από το αριστερό πόδι του Μακρυγιάννη, υπάρχει η έξης εγχάρακτη επιγραφή: «Χύτευση Θόδωρος κ΄ Ηλίας Παπαδόπουλος». Η πρωτοβουλία για την ανέγερση του ανδριάντα ανήκει στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. Αρχικά υπήρχε η σκέψη να παραγγελθεί μια προτομή του ήρωα και να τοποθετηθεί στη γειτονιά του, κάτω από την Ακρόπολη. Έπειτα, αποφασίστηκε η ανέγερση του ανδριάντα, που ανατέθηκε στον ακαδημαϊκό γλύπτη Γιάννη Παππά. Ολοκληρώθηκε το 1989 και τοποθετήθηκε το 1996. Τα επίσημα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 26 Μαρτίου 1996, από τον πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας, Θ. Καρατζά. Το σπαθί του στρατηγού έχει αποσπαστεί δύο φορές. Ο Γιάννης Παππάς γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου του 1913 στην Κωνσταντινούπολη. Το Σεπτέμβριο του 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα. Το 1929 ολοκληρώνει τις γυμνασιακές σπουδές του στο Γ’ Γυμνάσιο Αθηνών. Το 1930 εγγράφεται στην École Supérieure des Beaux-Arts του Παρισιού. Από το 1930 ως το 1932 σπουδάζει στο εργαστήριο του καθηγητή Jean Boucher. Το 1937 βραβεύεται με χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση των Παρισίων. Επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1953 εκλέγεται καθηγητής των Εργαστηρίων Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Το 1972 εκλέγεται αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, ενώ το 1980 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει βραβευθεί με τον Ταξιάρχη dell’ Ordine del Merito Nazionale της Ιταλίας. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου 2005 σε ηλικία 92 ετών.
Ο Μακρυγιάννης ή Γιάννης Τριανταφύλλου ή Τριανταφυλλοδημήτρης γεννήθηκε στην Φωκίδα το 1797. Αγωνιστής του 1821, στρατηγός και πολιτικός. Ο συγγραφέας των απαράμιλλων για το ύφος τους απομνημονευμάτων έλαβε το παρωνύμιο Μακρυγιάννης, χάρη στο ψηλό ανάστημά του. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και αφιερώθηκε ολόψυχα «στην ανάγκην της πατρίδος». Πέθανε στην Αθήνα το 1864.
Πηγή: athenssculptures.com Εκτός από τα δύο αυτά όμορφα μνημεία, να θυμόμαστε πως Αρτοτίνα καιΚροκύλειο έχουν τιμήσει με ανάλογα ωραίες προτομές τους ήρωές τους:
Ε |
Διαβάσαμε στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΔΗΓΟ έκδοση του 1921 για το Λιδωρικι και σας το μεταφέρ…
Διαβάσαμε στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΔΗΓΟ έκδοση του 1921 για το Λιδωρικι και σας το μεταφέρουμε:
ΛΙΔΩΡΙΚΙΟΝ ( ΚΑΤ. 1500 ) κοινότης της επαρχίας Δωρίδος. Συγκειται εκ της ομωνύμου πρωτευούσης και των συνοικισμών ” Παλιόκαστρο ” και “Χάνια Στενού” ( κάτοικοι ομού 100) . Ως προάστια του Λιδωρικίου θεωρούνται ” Καρούτες” , έφ’ υψηλού οροπεδίου έν μέσω δάσους ελαιών, ” Βελούχοβον” πολλύρρητον και κατάφυτον, ” Βελή”, έν μέσω πλουσίων αμπελώνων και κήπων . Κείται περί την θέσιν του αρχαίου ” Αιγειτείου”, εις αρκετόν από της επιφανείας της θαλάσσης ύψους, όπερ το καθιστά καταλληλότατον ως τόπο θερινής διαμονής. Είναι δε προσέτι το κύριον εμπορικόν κέντρον της τε επαρχίας Δωρίδος και της ΒΑ Ναυπακτίας. Έκτασις15 χιλ. στρέμματα καλλιεργήσιμα και 70 χιλ. στρεμμάτα χέρσα και λειμώνες.
Συνέχεια ….