Η λίμνη Μόρνου από τον Άγιο Βασίλειο
Month: June 2014
-
Το ηρώο του χωριού
Το ηρώο του χωριού
-
Κοντοσούβλι (σύνηθες έδεσμα στο χωριό μας ) Υλικά 2 κιλά τρυφερό χοιρινό από τη …
Κοντοσούβλι (σύνηθες έδεσμα στο χωριό μας )
Υλικά
2 κιλά τρυφερό χοιρινό από τη νεφραμιάαλάτιπιπέριρίγανηλίγο λάδιλίγο χυμό λεμονιού2-3 πιπεριές πράσινες κομμένες στα τέσσερα2-3 ντομάτες σκληρές κομμένες στα τέσσερα1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο στη μέση και χωρισμένο σε φύλλα1 κοντή σούβλα
Εκτέλεση
Πλένουμε το κρέας, το στραγγίζουμε και το κόβουμε σε μεγάλα κομμάτια μεγέθους 6-7 εκατοστών.
Κατόπιν ανακατεύουμε τα κομμάτια σε μπολ μαζί με το αλάτι, το πιπέρι, τη ρίγανη, το χυμό λεμονιού και το λάδι.
Τα σκεπάζουμε και τα αφήνουμε να σταθούν για αρκετές ώρες στο ψυγείο.
Στη συνέχεια τα περνάμε στη σούβλα με τα κομμάτια από της πιπεριάς, τα κομμάτια της ντομάτας και τα φύλλα κρεμμυδιού ενδιάμεσα τους.
Ψήνουμε το κοντοσούβλι στα κάρβουνα για 1-2 ώρες αλείφοντας το ανά διαστήματα με λάδι και χυμό λεμονιού.
-
Εκλογικός κατάλογος του 1860
Εκλογικός κατάλογος του 1860
-
Πανοραμική άποψη του κάμπου του χωριού Κόκκινου πριν σκεπαστεί απο τα νερά της λ…
Πανοραμική άποψη του κάμπου του χωριού Κόκκινου πριν σκεπαστεί απο τα νερά της λίμνης
-
Μονή ΒαρνάκοβαςΕρχόμενοι από Ευπάλιο, πριν από τη διασταύρωση για Τείχιο στη θέσ…
Μονή Βαρνάκοβας
Ερχόμενοι από Ευπάλιο, πριν από τη διασταύρωση για Τείχιο στη θέση Χάνι Φασούλα, θα δείτε αριστερά τον δρόμο που οδηγεί στο ιστορικό μοναστήρι της Βαρνάκοβας (7 χλμ.), ένα από τα παλαιότερα στον ελλαδικό χώρο. Ιδρύθηκε το 1077 μ.Χ. από τον Oσιο Αρσένιο τον Βαρνακοβίτη επί βυζαντινού αυτοκράτορος Μιχαήλ Ζ’ Δούκα (1071-1078).Ο ανηφορικός αλλά ασφαλτοστρωμένος δρόμος καταλήγει στην είσοδο του μοναστηριού (υπάρχει άνετος χώρος στάθμευσης) που βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρων.
Το μοναστήρι έχει συνδέσει το όνομά του με πολλές σημαντικές ιστορικές στιγμές του τόπου.
Το 1826 μετά την Εξοδο του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με 4.000 στρατιώτες πολιορκεί τη Βαρνάκοβα. Ομως τα τείχη του, αλλά κυρίως η γενναιότητα των μοναχών και άλλων επαναστατών -ανάμεσά τους και ο Κίτσος Τζαβέλας- αποτρέπουν την κατάληψή του. Μετά την πάροδο αρκετών ημερών πολιορκίας οι Τούρκοι σχεδιάζουν να σκάψουν τούνελ για να ανατινάξουντα τείχη και να κάμψουν την αντίσταση των πολιορκημένων.
Ομως το μυστικό τους προδόθηκε. Οι έγκλειστοι αποφασίζουν ηρωική έξοδο κατά την οποία σκοτώθηκαν μόλις τρεις από τους Ελληνες. Παρόλα αυτά οι Τούρκοι ανατίναξαν τελικά το μοναστήρι, το οποίο κτίσθηκε ξανά μετά την απελευθέρωση (1831). Σήμερα η Μονή παρά τις καταστροφές και τις άφθονες αταίριαστες νεωτεριστικές επεμβάσεις έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο με σπουδαίο ιστορικό αρχείο και βιβλιοθήκη. Το καθολικό του μοναστηριού είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και κτίσθηκε το 1831 (δυστυχώς έχει υποστεί αρκετές ζημιές από πρόσφατους σεισμούς). Επιτύμβιες επιγραφές φανερώνουν ότι εδώ έχουν ενταφιαστεί κάποιοι από τους άρχοντες του Δεσποτάτου της Ηπείρου της οικογένειας των Αγγελώνυμων Κομνηνών.
Το μοναστήρι είναι γυναικείο και επισκέψιμο (26340 51030).
-
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του Κροκυλείου : Το Χάνι του Πολύμερου Χάνι Πολύ…
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του Κροκυλείου :
Το Χάνι του Πολύμερου
Χάνι Πολύμερου στο Κουμεντάρι. Στην διασταύρωση του τότε εθνικού δρόμου Λιδορικίου –Ναυπάκτου και στη θέση Κουμεντάρι υπήρχε στα χρόνια της τουρκοκρατίας οικισμός τουρκαλβανών και ένα χάνι.Γνωρίζουμε από διάφορες μαρτυρίες και συγγράμματα ότι από τις αρχές του 1900 στη θέση Κουμεντάρι λειτουργούσε χάνι το οποίο ανήκε στην Κροκυλιώτικη οικογένεια του Δημητρίου Πολύμερου (Χαραλαμπόπουλου) με την ονομασία:το καλύβι του Πολύμερου.Το χάνι αυτό ήταν μια μικρή λιθόκτιστη μονώροφη οικία με αποθήκη στη συμβολή του δρόμου προς το Κροκύλειο.Προσέφερε εκείνη την εποχή καφέ, ποτά, φαγητό παράλληλα δε διέθετε και ζωοτροφή για τα ζώα των ταξιδιωτών, Ακόμα υπήρχε και η δυνατότητα διανυκτέρευσης αυτών.Το χάνι αυτό συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1957 από τον Γεώργιο Πολύμερο.Μετά χτίστηκε ένα νέο κτήριο δυτικότερα από αυτό στην θέση πού βρίσκετε και σήμερα απέναντι από τις πέτρινες βρύσες στη διασταύρωση.Το νέο αυτό κτήριο λειτούργησε αργότερα ως σημείο ανταπόκρισης της συγκοινωνίας με τα χωριά που εξυπηρετούνταν από το δρόμο του Κροκυλείου.Στην θέση Κουμεντάρι και γύρω μέχρι χαμηλά στο ποτάμι υπήρχαν πολλά ποτιστικά περιβόλια πού καλιεργούσαν καλαμπόκια, και διάφορα κηπευτικά, ενώ υπήρχαν οπωροφόρα δέντρα αλλά και πολλά αμπέλια.Σε όλη την περιοχή υπήρχαν πέτρινες ταράτσες (καλύβες) όπου και διέμεναν όλο το χρόνο οι ιδιοκτήτες των κτημάτων για να τα καλλιεργούν αλλά και να είναι κοντά στα ποιμνιοστάσια τους -
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του Κροκυλείου :Ο δρόμος Κουμεντάρι – ΚροκύλειοΔ…
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του Κροκυλείου :
Ο δρόμος Κουμεντάρι – Κροκύλειο
Δρόμος Κουμεντάρι- Κροκύλειο . Από την θέση Κουμεντάρι και δεξιά της τότε εθνικής οδού Λιδορικίου-Ναυπάκτου άρχισε το 1931 η κατασκευή του δρόμου προς το Κροκύλειο, το έργο ολοκληρώθηκε το 1937.
Η απόσταση από το χάνι του Πολύμερου και μέχρι το Κροκύλειο σε ευθεία γραμμή ήταν 4 χιλιόμετρα .
Η μεγάλη όμως υψομετρική διαφορά απαιτούσε δρόμο οφιοειδή με 11 στροφές των 180 μοιρών και η απόσταση του να φτάνει πλέον τα 10 χιλιόμετρα .
Το έργο αυτό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο και κατασκευάστηκε με υπεράνθρωπη προσπάθεια των κατοίκων του χωριού αλλά και την βοήθεια των γειτονικών χωριών Ζοριάνο, Αλεποχωρίου που εξυπηρετούνταν από αυτό το δρόμο.
Τα εγκαίνια του δρόμου έγιναν την 28 Αυγούστου το 1937 στο Κροκύλειο με την συμμετοχή όλων των κατοίκων του χωριού Ακριβώς εκείνη την περίοδο συνδέθηκε και το Κροκύλειο με συγκοινωνία από το Κουμεντάρι.
Οταν έφτασε δε το πρώτο λεωφορείο στο χωριό το 1950 στήθηκε ολονύκτιο γλέντι στην πλατεία του χωριού.
Η απουσία του τότε Κράτους για το έργο αυτό ήταν επιφανείς διότι ο τότε Νομάρχης δεν ήθελε να χαρακτηρίσει τον δρόμο αυτό νομαρχιακό για να μην έχει την ευθύνη συντηρήσεως του.
Από το Κροκύλειο ξεκινούν αργότερα αμαξωτοί δρόμοι προς το Κουπάκι ,Ζοριάνο Αλεποχώρι και μέσω του υψώματος της Θεοτόκου προς Πενταγιοί, Αρτοτίνα και άλλα χωριά.
-
Ο Γάμος ήθη και έθιμα του χωρίου Κόκκινος Λιδωρικίου, της επαρχίας Δωρίδος, του …
Ο Γάμος ήθη και έθιμα του χωρίου Κόκκινος Λιδωρικίου, της επαρχίας Δωρίδος, του νομού Φωκίδος.Αύξων αριθμός χειρογράφου: 570 Συλλογέας: Γ. Δ. Ανέστος Έτος κατάθεσης εργασίας: 1968 Περίοδος συλλογής υλικού: 1968 Γεωγραφική Περιοχή: Στερεά Ελλάδα – Φωκίδα Πόλη / Χωριό: Κόκκινος Λιδωρικίου Δωρίδος Φωκίδος Πηγές: επιτόπια έρευνα Τύπος Αντικειμένου: dl.folklore.notebooks.notebook [Εργασία] Μόνιμη Διεύθυνση: http://pergamos.lib.uoa.gr/dl/object/uoadl:4855 -
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του χωριού:Ιστορικά στοιχείαΙστορικά στοιχείαΙστ…
Αντιγράφουμε απο την ιστοσελίδα του χωριού:
Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κατοικήθηκε τον 6ο και 7ο αιώνα από περιπλανώμενους κτηνοτρόφους σλαβικής καταγωγής. Στην αρχαιότητα ακολούθησε την Αιτωλική Συμπολιτεία μέχρι της καταστροφής της Καλλίπολις από τους Γαλάτες. Μετά ακολούθησε την ηγεμονία της πόλης Φύσκο σημερινό Μαλανδρίνο.
Στους Ρωμαϊκούς χρόνους γνώρισε ευημερία καθόσον οι κάτοικοι της Δωρίδος είχαν το προνόμιο να κατατάσσονται ως μισθοφόροι στις ρωμαϊκές λεγεώνες..
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους άρχισε η παρακμή. Ο τόπος ερημώθηκε. Οι κάτοικοι έφυγαν για τη νέα πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Σεισμοί, επιδημίες, λιμοί και επιδρομές βαρβάρων κατέστρεψαν την περιοχή .
Οι κάτοικοι με κέντρο τη νέα πρωτεύουσα “Λιδωρίκι” κράτησαν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον ελληνικό τρόπο ζωής.
Στην επανάσταση του 1821 το χωριό έδωσε 4 αγωνιστές.
Καραμπέτσος Τριαντάφυλλος αριθμ. 14174 χειρόγραφο εθνικής βιβλιοθήκης
Ανάστος Γεώργιος αριθμ. 14319 χειρόγραφο εθνικής βιβλιοθήκης
Κοράκης Δημήτριος αριθμ. 14320 χειρόγραφο εθνικής βιβλιοθήκης
Λούτσοβος Δημήτριος αριθμ. 23922 χειρόγραφο εθνικής βιβλιοθήκης
Από αυτούς τους Αγωνιστές κατάγονται οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού.
Συνολικές προβολές σελίδας
258.461