Month: September 2014
-
-
Οικογένεια Μπερτσιά Ο γενάρχης των σημερινών Μπερτσαίων δεν λεγόταν Μπερτσιάς.Πω…
Οικογένεια ΜπερτσιάΟ γενάρχης των σημερινών Μπερτσαίων δεν λεγόταν Μπερτσιάς.Πως λεγόταν μας είναι άγνωστο.Το επώνυμο Μπερτσιάς δόθηκε κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες: Ο Μπερτσιάς καταγόταν από ένα χωριό της Δωρίδας πιθανότατα το χωριό Πέντε Όρια. Όταν μεγάλωσε άρχισε να τον ενδιαφέρει πολύ ο αγώνας για την ελευθερία της πατρίδας. Είχε όπως φαίνεται έμφυτη την επιθυμία της ελευθερίας και συνέλαβε ένα σχέδιο να βοηθήσει και αυτός όσο περισσότερο μπορούσε γιαυτό το σκοπό κατάρτησε μικτή κλέφτικη ομάδα και άρχισε αμέσως τον αγώνα εναντίων των Τούρκων . Με την ομάδα του κινείται πολύ γρήγορα , τόσο στην πεδινή όσο και στην ορεινή Δωρίδα καθώς επίσης και στα ΚράβαραΌπως ήταν γρήγορος,δραστήριος και αποφασιστικός, έγινε το φόβητρο των Τούρκων.Ήταν επίσης ψηλός στο ανάστημα . Έτρεφε μεγάλη γενειάδα και μεγάλα μουστάκια ξανθού χρώματος. Τα φουντοτά ξανθά μουστάκια του έμοιαζαν με φούντες των καλαμποκιών ( τις μπερτσιές όπως λένε οι χωρικοί ) . Για τον λόγο αυτό τα παλληκάρια του τον βάφτισαν ” καπετάν Μπερτσιά” . Το παρατσούκλι αυτό φαίνεται ότι τού άρεσε και αυτού και έμεινε οριστικά πλέον Μπερτσιάς.Ίσως λίγο πριν βγή στο βουνό ή και τα την διάρκεια του αγώνα παντρεύτηκε και απέκτησε κατά την παράδοση 4-5 αγόρια.Ο Μπερτσιάς από την πορεία των γεγονότων συμπεραίνουμε ότι θα εγεννήθηκε γύρω στα 1770 – 1775 , την δε ομάδα του την κατάρτισε κατά τα έτη 1795-1805 .Κατά τις πληροφορίες μας πήρε μέρος με την ομάδα του στην μάχη Κράβαρι ,κοντά στο Γρηγόριος , όπου μεγάλος χαλασμός των Τούρκων. Από την μάχη αυτή πήρε και η περιφέρεια της ορεινής Ναυπακτίας το όνομα Κράβαρα . Το ένα από τα παιδιά του ονομάστηκε Φώτης . Αυτό όταν μεγάλωσε το πήρε στην ομάδα του . Το έτος 1821 , όταν στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής κοντά στην Βοΐτσά έγινε η μεγάλη συγκέντρωση των καπεταναίων και προυχόντων των περιφερειών Ναυπακτίας , Δωρίφος ,Φωκίδας ,Παρνασσίδας,κτλ.για να αποφασισθεί η επανάσταση στην δυτική Ελλάδα, πήρε μέρος και αυτός . Πήγε με τον γυιό του Φώτη . Στην περιφέρεια Κραβάρων έμεινε ο στρατηγός Σιαφάκας . Ο Μπερτσιάς φαίνεται για την ηλικία του ( ήτοι τότε γύρω στα 50- 55 ), γιατί είχε κουραστεί πολύ αποχώρησε του αγώνα και παρέδωσε στον Σιαφάκα τον γυιό του Φώτη. Πραγματικά τον Φώτη τον βρίσκουμε στους καταλόγους των πσληκαριών του Σιαφάκα. Μετά την απελευθέρωση ο Φώτης αποστρατεύθηκε και παρέμεινε στο χωριό μας ( Γρηγόρι ) μόνιμα.
Στο χωριό παντρεύτηκε και έγινε ο πρόγονος των σημερινών Μπερτσαίων . Απόγονοι του υπάρχουν σήμερα στο Γρηγόρι και στην Ναύπακτο . Ο πατέρας του Φώτη , όπως πιο πάνω γράφουμε , έκανε 4- 5 αγόρια. Ο ίδιος κατά πληροφορίες μας εγκατέστησε από ενα παιδί και σε άλλα χωριά . Ένα εγκατέστησε στο χωριό Γρηγόρι . Και αυτού σήμερα υπάρχουν στο Γρηγόρι απόγονοι , στο Ευπάλιο και στην Αθήνα . Τα άλλα 2-3 αγόρια εγκαταστάθηκαν σε χωριά της ορεινής Δωρίδας στην Γρανίτσαν και ίσως ένα στο χωριό του Πέντε Όρια. -
Από το http://www.protothema.gr/ΖΑΡΚΑΔΙ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΡΝΟΥΦωκίδα Το άτυ…
Από το http://www.protothema.gr/
ΖΑΡΚΑΔΙ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΡΝΟΥ
Φωκίδα
Το άτυχο ζώο είχε εγκλωβιστεί στις λεκάνες απορροής από άγνωστη αιτία – Κολυμπούσε συνεχώς χωρίς να καταφέρνει να βρει διέξοδο διαφυγής, με αποτέλεσμα η ζωή του να κινδυνεύει
Έπειτα από μια πολύωρη και δύσκολη επιχείρηση, άνδρες της 7ης ΕΜΑΚ και Πυροσβέστες Λιδωρικίου κατάφεραν να απεγκλωβίσουν μέσα από το κανάλι στο φράγμα του Μόρνου ένα ζαρκάδι το οποίο είχε εγκλωβιστεί στο νερό για περισσότερες από δύο ημέρες.
Το άτυχο ζώο ήταν εξαντλημένο από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλε για να βγει, αλλά δεν τα κατάφερε.
Πέντε άνδρες της 7ης ΕΚΑΚ από τη Λαμία με επικεφαλής τον Υποδιοικητή Σίμο Αποστόλου πήγαν στο σημείο με σωστική λέμβο και σε συνεργασία με τους πυροσβέστες του Π.Κ Λιδωρικίου κατάφεραν να απεγκλωβίσουν το ζαρκάδι από το κανάλι.
Η επιχείρηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και ιδιαίτερη, διότι η σωστική λέμβος της 7ης ΕΜΑΚ δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί λόγω του μεγάλου ύψους του φράγματος.
Σύμφωνα με το Lamiareport, οι άνδρες της 7ης ΕΜΑΚ και των Π.Κ. Λιδωρικίου και Π.Υ Άμφισσας δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τον ατομικό τους εξοπλισμό διότι διαπίστωσαν ότι οι φωσφορούχες-ανακλαστικές ταινίες των κρανών και των στολών τρόμαζαν το ζαρκάδι λόγω της έντονης ανάκλασης από τον ήλιο.
Έτσι αναγκάστηκαν να το πλησιάσουν μέσα στο νερό χωρίς τον ατομικό τους εξοπλισμό αλλά παίρνοντας όλα τα άλλα μέτρα προστασίας (σωσίβια, δέσιμο με διασωστικούς κάλους) και με διασωστικά σχοινιά και θηλιές το εγκλώβισαν.
Το άτυχο ζωό είχε εγκλωβιστεί στις λεκάνες απορροής από άγνωστη αιτία και κολυμπούσε συνεχώς χωρίς να υπάρχει διέξοδος διαφυγής με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα η ζωή του λόγω της κόπωσης που είχε προέλθει από την συνεχή κολύμβηση.
Το ζαρκάδι αφέθηκε ελεύθερο από τους θυροφύλακες στο φυσικό του χώρο.








