Kostas Bertsias
-
«Τάβλι και άνοιγμα φύλλου» στα Χάνια του Καραπιστόλη (δεκαετία 1970)!!»
Αναγνωρίσαμε τους αξέχαστους κατοίκους του μικρού οικισμού Κρανιά και Καραπιστόλη… Η κυρία δίπλα στον μπάρμπα Μήτσο τον Καραπιστόλη ανοίγει φύλλο με το παραδοσιακό τρόπο με πλαστή και βέργα!!
-
Αποχαιρετισμός αναχωρησάντων
Σε ηλικία 98 ετών η Κοντογιαννη Βασιλική σύζυγος του Ηλία, αποχαιρέτησε τα επίγεια και ταξίδεψε στους ουρανούς.. Την Τετάρτη στις 7 -2-2024 τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία στο κοιμητήριο του Χωριού μας.. Καλό κατευόδιο Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της .
-
Από το πανηγύρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στις 6/8/1992.
Η εκκλησία που ήταν στην δυτική όχθη του Κόκκινου ποταμού, απέναντι από τα Χάνια του Καραπιστόλη, πνίγηκε στα νερά της λίμνης του Μόρνου… Οι κάτοικοι του χωριού Κόκκινου έχτισαν καινούργια εκκλησία στη θέση Καστανιές στα ΒΑ του χωριού.
-
Η γέφυρα του Στενού ή του Μακρυγιάννη*
απόσπασμα από το βιβλίο του Κ Μπερτσιά: θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις. ………Φτάσαμε πριν ο ήλιος ανατείλει από την κορυφή της Γκιώνας, αν και ο ήλιος εδώ θα φαινόταν πολύ αργότερα, καθώς τα ψηλά βράχια και από τις δυο πλευρές σχημάτιζαν μια φυσική κουρτίνα που άφηνε τις πρώτες ηλιαχτίδες ν’ αρχίσουν να ζεσταίνουν τα κρύα
-
Αεροφωτογραφία του 1955
Ο Μόρνος η Μπελεσίτσα και ο Κόκκινος πριν το φράγμα του Μόρνου. Στο κέντρο της φωτο είναι το Στενό και Χάνια.
-
Πάσχα του 92.
Μπερτσιάς, Κολοκυθάς, Καραγιάννης στο προαύλιο της Κοίμησης της Θεοτόκου.
-
Χάνια Καραπιστόλη
Στο βυθό της λίμνης του Μόρνου εδώ και 45 χρόνια! Ο μπάρμπα Μήτσος Καραπιστόλης με τον Σπύρο Μπερτσιά, επιστάτη του δασικού φυτωρίου, Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ Μπερτσιά: θαμμένα όνειρα ζωντανές αναμνήσεις ……«Σπύρο, Σπύρο, έλα δω, έχω ψήσει τον καφέ!», ακού- στηκε η φωνή του Μήτσου του Καραπιστόλη. «Έρχομαι σε λίγο», ήταν η απάντηση.
-
Απ’ τη Σκούφια Βαρδουσίων πέσαμε στα Μουσουνιτσιώτικα λιβάδια…
Ορεινογραφίες Jan 15 Είχαμε βγει με το 2CV από την Μουσουνίτσα (1) στο διάσελο του Σταυρού, το αφήσαμε εκεί να ξεκουραστεί και το κόψαμε με το πόδι για τα ψηλά. Βλέπεις ήταν καλοκαιράκι ακόμη. Κόντευε μεσημέρι, όταν περάσαμε τα καταφύγια και φτάσαμε στη ράχη Μετερίζια. Βαδίζαμε σ’ ένα χωματόδρομο βαριεστημένα, -είμασταν από ταξίδι, βαρούσε και ο