Τα νερά του Βαρδουσιού
«Κίνησαν δυο άνθρωποι να πάνε να μετρήσουνε τα νερά του Βαρδουσιού. Κι΄ αφού πήγαν, όλη μέρα μέτραγαν. Μέτρησαν, μέτρησαν, το βράδυ έγειραν, χάθηκαν. Τους έφαγε το στοιχειό του Βαρδουσίου. Ξανά πήγαν άλλοι την άλλη μέρα, το ίδιο έπαθαν κι΄ αυτοί. Ξανά πηγαίνουν κι άλλοι, τα ίδια κι αυτοί. Δεύτερα πήγαν άλλοι δύο κι’ έγειραν σταυρωτά. Έβαλαν τα ποδάρια αντάμα – αντάμα και τα κεφάλια τους χώρια και φαίνονταν σαν άνθρωπος με δύο κεφάλια. Πήγε το στοιχείο του Βαρδουσιού να τους φάει και τούρθε θάμασμα και τότε μαρτύρησε τα νερά κι είπε: «Μα τα εβδομήντα δυο νερά του Βαρδιουσιού, ανθρώπου με δυο κεφάλια δεν ματαείδα!» Και τότε έμαθε ο κόσμος το πώς το Βαρδούσι έχει εβδομήντα δυο νερά, σαν να λέμε βρύσες.
(Πολίτη Γ.Νίκου1904: Παραδόσεις, μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού, τόμος Α΄, σελίς 264, εκδ. Ιστορική έρευνα). Και τότε έμαθε ο κόσμος το πώς το Βαρδούσι έχει εβδομήντα δυο νερά, σαν να λέμε βρύσες. (Πολίτη Γ.Νίκου1904: Παραδόσεις, μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού, τόμος Α΄, σελίς 264, εκδ. Ιστορική έρευνα).